عشق چون آمد به دل در سینه غم نامحرم است
در دیار حاکم عادل ستم نامحرم است
اهل دل را نقش پا گر در حرم نامحرم است
من به جایی می روم کانجا قدم نامحرم است
وز مقامی حرف می گویم که دم نامحرم است
خویش را ای گل به چشم عندلیبان جا مکن
دیده اغیار را روشن به خاک پا مکن
بهر طعن ما اسیران دفتری انشا مکن
ما اگر مکتوب ننوشتیم عیب ما مکن
در میان راز مشتاقان قلم نامحرم است
هر که چون من دیده خود را کند بر روی دوست
سجده گاه او نباشد جز خم ابروی دوست
بوالهوس را نیست ره در صحبت دلجوی دوست
جای هر تر دامنی نبود حریم کوی دوست
پاکدامن هر که نبود در حرم نامحرم است
ساقیا از عشرت می پیش من بکشا دهن
چون صراحی خنده یی دارم به حال خویشتن
خون دل می نوشم و با کس نمی گویم سخن
ای انیس عشق طعن بی غمی بر من مزن
حالتی دارم به یاد او که غم نامحرم است
بس که می ریزد به چشم خون حسرت بر کنار
بر سر مژگان من چون شمع باشد شعله یار
در فراق یوسف گل پیرهن یعقوب وار
خوشدلم گر دیده من شد سفید از انتظار
کز پی دیدار جانان دیده هم نامحرم است
سیدا از صحبت ما دردمندان غافلند
باده گلبرگ در جوش است و رندان غافلند
ما چنین با عیش مشغولیم و یاران غافلند
عرفی از بزم نشاط ما حریفان غافلند
هر کجا ما جام می گیریم جم نامحرم است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این مسمط تضمینی از غزل عرفی با ردیف «نامحرم است» است و هر بند با مصراعی از آن غزل پایان مییابد. شاعر از مقامی در عشق سخن میگوید که در آن غم، قلم، قدم، نفس و حتی چشم هم محرم نیستند و تنها پاکدامنان به حریم دوست راه دارند. در بند پایانی، سیدا با یاد کردن از عرفی، بزم عاشقانهٔ خود را چنان والا میشمارد که حتی جمشید هم در آن بیگانه است.
هوش مصنوعی: وقتی عشق به دل وارد شود، غم در سینه بیگانه میشود و جایی ندارد؛ همانگونه که در سرزمین فرمانروای دادگر ستم راه ندارد.
هوش مصنوعی: اگر برای اهل دل حتی ردّ پا در حرم بیگانه است، من به جایی میروم که در آنجا خودِ قدم گذاشتن هم بیگانه است، یعنی به مقامی فراتر از رفتن و رسیدن ظاهری.
هوش مصنوعی: و از جایگاهی سخن میگویم که در آن حتی نفس کشیدن هم محرم نیست.
هوش مصنوعی: ای گل، خود را در چشم بلبلان جا نده و جلوه نکن، و چشم بیگانگان را با خاک پایت روشن نکن.
هوش مصنوعی: برای سرزنش ما گرفتاران دفتری ننویس؛ اگر ما نامهای ننوشتیم، بر ما عیب نگیر.
هوش مصنوعی: زیرا در میان رازهای عاشقان مشتاق، قلم هم محرم نیست و نمیتوان راز را به نوشته سپرد.
هوش مصنوعی: هر کس مانند من چشم خود را به روی دوست بدوزد، سجدهگاهی جز خمیدگی ابروی دوست ندارد؛ ابرو به محراب تشبیه شده است.
هوش مصنوعی: هوسباز به همنشینی دلنواز دوست راه ندارد و حریم کوی دوست جای آلودگان و گنهکاران نیست.
هوش مصنوعی: هر کس پاکدامن نباشد، در آن حرم بیگانه است.
هوش مصنوعی: ای ساقی، پیش من از خوشیِ شراب سخن بگو؛ من مانند صراحی که با ریختن شراب صدای خنده میدهد، به حال خودم میخندم.
هوش مصنوعی: من خون دل مینوشم و با هیچکس سخن نمیگویم؛ ای همدم عشق، مرا به بیغمی سرزنش نکن.
هوش مصنوعی: در یاد او حالی دارم که غم در آن بیگانه است و راه ندارد.
هوش مصنوعی: از بس که اشک خونین حسرت از چشمم بر دامن میریزد، بر سر مژگانم مانند شمع شعلهٔ عشق یار روشن است.
هوش مصنوعی: در جدایی از یوسفِ گلپیرهن، مانند یعقوب خوشحالم اگر چشمم از انتظار سفید و نابینا شود.
هوش مصنوعی: زیرا در راه دیدار جانان، حتی چشم هم محرم نیست و شایستهٔ دیدن او نیست.
هوش مصنوعی: ای سیدا، دیگران از همنشینی ما دردمندان بیخبرند؛ شراب گلرنگ در جوش است و رندان از آن غافلند.
هوش مصنوعی: ما اینچنین سرگرم خوشی هستیم و یاران بیخبرند؛ و به گفتهٔ عرفی، همپیالگان از بزم شادی ما غافلند.
هوش مصنوعی: هر جا که ما جام شراب به دست میگیریم، حتی جمشید با آن جام جهاننمایش هم محرم بزم ما نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.