دامن گلستانش تا مرا به چنگ آمد
پیرهن بر اعضایم همچو غنچه تنگ آمد
جلوه چون تذرو باغ جامه چون پر طاووس
چهره چون گل رعنا با هزار رنگ آمد
بسته بر کمر ترکش تیغ شعله و آتش
بر سر من آن سرکش از برای جنگ آمد
در محیط سودایش کشتی دل افگندم
شد حباب او گرداب موج او نهنگ آمد
خط نامسلمانش داد عقل و دین بر باد
بهر غارت روی لشکر فرنگ آمد
برشکست بزم من آسمان فلاخن شد
بر دهان مینایم جای پنبه سنگ آمد
گل بسر هوس کردم خارم از بدن گل کرد
مرهم آرزو بردم ناخن پلنگ آمد
سیدا شده فرهاد بر هلاک خود راضی
تیشه بس که شد دلگیر بیستون به تنگ آمد
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از شور و شوق عاشقانه خود سخن می‌گوید و از زیبایی‌های معشوق خود بهره می‌برد. او احساس می‌کند که محبت معشوق همچون زنجیری بر اوست و زیبایی‌های او باعث گسستن عقل و دین شده است. در دلش جنگی به پا شده که در آن محبت و هوس، او را به سمت هلاکت می‌کشاند. شاعر در ابراز احساساتش از قهر و عشق و همچنین رنج و عذاب‌های ناشی از این عشق می‌گوید و در نهایت به وضعیتی می‌رسد که به دام عشق راضی است، حتی اگر به هلاکت او منجر شود.
هوش مصنوعی: وقتی که به دامن گلستانش دست پیدا کردم، احساس کردم که مانند یک غنچه، لباس بر روی بدنم خیلی تنگ شده است.
هوش مصنوعی: این تصویر زیبا به توصیف یک موجود یا موجوداتی می‌پردازد که زیبایی‌های طبیعی را به نمایش می‌گذارند. همانند باغی که با گل‌های مختلف و رنگارنگ زینت شده، این موجود هم ترکیبی از زیبایی و جذابیت‌های متنوع دارد. زیبایی چهره‌اش به گل‌های تازه و لطیف شباهت دارد و پوشش آن همچون پرهای زیبای طاووس است. در مجموع، همه این ویژگی‌ها جلوه‌ای شگفت‌انگیز و دل‌نواز از زیبایی را به تصویر می‌کشند.
هوش مصنوعی: در کمرم تیرکمانی بسته‌ام و شعله و آتش بر سرم است، آن سرکش برای نبرد به اینجا آمده است.
هوش مصنوعی: در فضایی که او برایم ایجاد کرده، احساساتی عمیق و گیج‌کننده داشتم. دلم در این هیاهو غرق شد و به مانند حبابی در آب، زیر فشار امواج و خطرات بزرگ و تودرتو غرق شدم.
هوش مصنوعی: خطی که نشان‌دهنده غیرمسلمان بودن اوست، عقل و دین را نابود کرده و برای غارت، لشکر فرنگ به سراغ او آمده است.
هوش مصنوعی: در جشن و نوروز من، آسمان مانند فلاخنی به تیری بر دهان گلویم فشار آورد و جایی که باید صدای زیبایمینایم باشد، سنگی جای آن نشسته است.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از تمایلش برای رسیدن به زیبایی و عشق سخن می‌گوید. او می‌گوید که برای رسیدن به گل، یعنی عشق و آرزو، آماده است تا از درد و رنج بگذرد. خار، نماد مشکلات و موانع است که باید دفع شود. همچنین اشاره به ناخن پلنگ نشان‌دهندهٔ خطر و چالش‌هایی است که در این مسیر وجود دارد. در کل، این ابیات بیانگر تلاش و فداکاری در راه دستیابی به مقصود و عشق هستند.
هوش مصنوعی: فرهاد به یک حالتی رسیده که از نابودی خود راضی است. به قدری درباره عشقش غمگین و دلتنگ شده که دیگر تحملش به پایان رسیده است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
سویم آن بت بدخو دوش با درنگ آمد
با لب چو گل خندان بهر صلح و جنگ آمد
سرخوش و غزلخوانان با رباب و چنگ آمد
شب که مست و در بزمم یار شوخ و شنگ آمد
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.