می‌آید گرگ نزد ما وقت سحر
هم فربه میرباید و هم لاغر
تا چند کنی خرخر اندر بستر
بر وی زن آب ای که خاکت بر سر
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
می‌آید گرگ نزد ما وقت سحر
هم فربه میرباید و هم لاغر
تا چند کنی خرخر اندر بستر
بر وی زن آب ای که خاکت بر سر
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به مفهومی از جدیت و بیداری در زندگی اشاره دارد. شاعر به ما یادآوری می‌کند که زمان خواب و غفلت گذشته است و باید به مسئولیت‌هایمان اهمیت دهیم. او از گرگ به عنوان نماد خطر و مشکلاتی که به ما نزدیک می‌شوند، سخن می‌گوید و ضرورت هوشیاری و تصمیم‌گیری درست را مطرح می‌کند. در نهایت، دعوت به عمل و رویارویی با چالش‌ها در این روزگار مطرح می‌شود.
هوش مصنوعی: در وقت سحر، گرگ به ما نزدیک می‌شود و هم چاق و آماده است و هم لاغر و ضعیف.
هوش مصنوعی: این بیت به فردی اشاره دارد که در خواب یا بی‌خبر از وضعیت خود، می‌خوابد و به او می‌گوید که تا کی قرار است به خواب بماند و مشکلی را نبیند. در واقع، اینکه به او می‌گوید «بر وی زن آب» معنایش این است که باید او را بیدار کند تا از خواب غفلت بیرون آید. «خاکت بر سر» به معنای این است که انسان باید همواره خود را بر سرنوشتش آگاه کند و از نشانه‌ها و وقایع اطرافش غافل نماند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آمد بر من، که؟ یار، کی؟ وقت سحر
ترسنده، ز که؟ ز خصم، خصمش که؟ پدر
دادمش دو بوسه، بر کجا؟ بر لب تر
لب بُد؟ نه، چه بُد؟ عقیق، چون بُد؟ چو شکر
می‌گفت به دندان بتم عقد درر
من همچو توام خوشاب و پاکیزه گهر
خندان‌خندان به زیر لب گفت : خموش
بر‌بسته دگر باشد و بر‌رسته دگر
آمد برِ من، که؟ یار، کی؟ وقتِ سحر
ترسنده، ز که؟ ز خصم، خصمش که؟ پدر
دادمش دو بوسه، بر کجا؟ بر لب بر
لب بُد؟ نه، چه بُد؟ عقیق، چون بُد؟ چو شکر
یا رب به دو نور دیدهٔ پیغمبر
یعنی به دو شمع دودمان حیدر
بر حال من از عین عنایت بنگر
دارم نظر آنکه نیفتم ز نظر
گفتم که «مرا ز غم، به سه بوسه بخر»
دل‌تافته گشتی و گران کردی سر
از بهر سه بوسه، ای بت بوسهٔ شمر
چو گاو به چرمگر، به من در منگر
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.