|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
از دلبر ما نشان کی دارد
در خانه مهی نهان کی دارد
بی دیده جمال او کی بیند
بیرون ز جهان جهان کی دارد
آن تیر که جان شکار آنست
بنمای که آن کمان کی دارد
در هر طرفی یکی نگاریست
صوفی تو نگر که آن کی دارد
این صورت خلق جمله نقش اند
هم جان داند که جان کی دارد
این جمله گدا و خوشه چین اند
آن دست گهرفشان کی دارد
قلاب شدند جمله عالم
آخر خبری ز کان کی دارد
شادست زمان به شمس تبریز
آخر بنگر زمان کی دارد
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به دنبال یافتن نشانه‌هایی از محبوبش است و در عین حال به زیبایی و جذبه‌های او اشاره می‌کند. او سوالاتی از این قبیل مطرح می‌کند که چگونه می‌توان در غیاب محبوب زیبایی را شناخت و نشانه‌اش را یافت. شاعر به تماشای زیبایی‌های دنیا می‌پردازد و از ناپایداری عالم می‌گوید؛ در این مسیر، به نگاه صوفیانه‌ای اشاره دارد که فراتر از ظاهر می‌نگرد. در پایان، او از شادی و سروری که به واسطه شمس تبریز به وجود آمده، سخن می‌گوید و بر اهمیت وجود او تأکید می‌کند.
هوش مصنوعی: دلبر ما، نشانی از خود را کجا دارد؟ در خانه‌ی مه، (که به زیبایی می‌ماند) چه چیزی پنهان است؟
هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌تواند بیرون از این دنیا جمال او را ببیند، زیرا غیر از او چیزی در این جهان وجود ندارد.
هوش مصنوعی: آن تیر که جان را هدف قرار داده و آن را شکار می‌کند را نشان بده، و همچنین بگو آن کمان که این تیر از آن نشأت گرفته، متعلق به چه کسی است.
هوش مصنوعی: در هر جا یک زیبایی وجود دارد، ای صوفی، تو باید به آن توجه کنی و ببینی آن زیبایی چه کسی را دارد.
هوش مصنوعی: تمام موجودات دنیا تنها نقش‌هایی از یک حقیقت بزرگ هستند و در واقع جان‌ها می‌دانند که حقیقت واقعی و عمیق چیست و آن را کی در اختیار دارد.
هوش مصنوعی: همهٔ این گدایان و خوشه‌چین‌ها (مشغول طلب و جستجو) هستند، اما هیچ‌کس نمی‌داند که آن کسی که زر و گوهر (معنوی و واقعی) می‌افشاند، چه کسی است و کجا حضور دارد.
هوش مصنوعی: همه موجودات عالم به هم متصل و وابسته هستند و از یکدیگر خبر دارند؛ اما آخرین خبر از اصل و جوهر وجود، متعلق به خداوند است.
هوش مصنوعی: زمان به شمس تبریز شاداب و خوشحال است، اما آخرش را ببین که زمان چه چیزهایی را به همراه دارد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.