ایا مربی جان از صداع جان چونی
ایا ببرده دل از جمله دلبران چونی
ز زحمت شب ما و ز نالههای صبوح
که میرسد به تو ای ماه مهربان چونی
ایا کسی که نخفت و نخفت چشم خوشت
ز لکلک جرس و بانگ پاسبان چونی
ایا غریب فلک تو بر این زمین حیفی
ایا جهان ملاحت در این جهان چونی
ز آفتاب کی پرسد که چون همیگردی
به گلستان که بگوید که گلستان چونی
ز روی زرد بپرسند درد دل چونست
ولی کسی بنپرسد که ارغوان چونی
چو روی زشت به آیینه گفت چونی تو
بگفت من چو چراغم تو قلتبان چونی
جواب گفت که من بازگونه میپرسم
مثال کشت که گوید به آسمان چونی
دهان گشادم یعنی ببین که لب خشکم
که تا شراب تو گوید که ای دهان چونی
ز گفت چون تو جویی روان شود در حال
میان جان و روانم که ای روان چونی
بگو تو باقی این را که از خمار لبت
سرم گران شد پرسش که سرگران چونی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به تضرع و درخواست از معشوق میپردازد و میخواهد بداند حال او چگونه است. او از زحمات شب و درد دلهای خود سخن میگوید و در این میان، نالههایش را به ماه مهربان و دلبرانی نسبت میدهد که دلش برای آنها تنگ شده است. شاعر به کنایه وضعیت خود را با وضعیت زیباییها و جلوههای طبیعت مقایسه میکند و از معشوق میخواهد تا پاسخ دهد که حال او چگونه است. همچنین، او به کمبود عشق و شوق در دلش اشاره میکند و بیان میکند که چطور وجود معشوق مانند چراغی است که جانش را روشن میکند. در نهایت، شاعر با اشاره به رخوت و سنگینی سرش، به دنبال جوابی از معشوق است که نشاندهنده عمق احساسات او باشد.
هوش مصنوعی: ای معلم دل، حال تو چگونه است با تمام دردهایی که به جان میزنی؟ آیا دل تو از همه محبوبان گرفته شده است؟
هوش مصنوعی: از درد و زحمتی که در شب داریم و از نالههای صبحگاهی ما، این حال و احوال به تو میرسد، ای ماه مهربان، که چه وضعیتی داری؟
هوش مصنوعی: آیا تو کسی هستی که خواب به چشمانت نمیآید، در حالی که صدای جرس و بانگ پاسبان به گوش میرسد؟
هوش مصنوعی: آیا ای غریبه آسمان، تو بر این زمین چه حسرتی داری؟ آیا این دنیا با تمام زیباییهایش در این جهان چگونه است؟
هوش مصنوعی: آفتاب از کسی نمیپرسد که چرا در گلستان میگردی، زیرا خود او میداند که گلستان چه زیبایی دارد و چقدر قابل توجه است.
هوش مصنوعی: از کسی که چهرهاش زرد است، میپرسند که دلش چطور است و چه دردی دارد، اما هیچکس از او نمیپرسد که حال و هوایش مانند گل ارغوان (که معمولاً نماد زیبایی و سرخی است) چگونه است.
هوش مصنوعی: وقتی که صورت زشت به آیینه گفت حال من چطور است، او پاسخ داد من مانند چراغ هستم، تو اما مثل مگس هستی.
هوش مصنوعی: او در پاسخ میگوید که من نیز سوال میکنم، مانند کشاورزی که از زمین میپرسد وضعیت باران و آسمان چگونه است.
هوش مصنوعی: من دهانم را باز کردم تا نشان دهم که لبهایم خشک شده است، تا بگویم شراب تو چگونه بر لبانم مینشیند و دربارهٔ دهانم چه میگوید.
هوش مصنوعی: از وقتی که تو را میپرسم، احساسم مثل جوی آب روان میشود و در این لحظه بین جان و روح من در حال تغییر است. پس ای روح، حال تو چگونه است؟
هوش مصنوعی: بگو ببینم تو که از اثر شراب لبهایت مست شدهای، حالا چه حسی داری و در چه حالی هستی که اینقدر غمگین به نظر میرسی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
به قید آب وگل ای جان ناتوان چونی؟
دپن کهن قفس ای سدره آشیان، چونی؟
تو شمع محفل انسی به تیره وحشتگاه
تو زبب ىسند قدسی، بر آستان چونی؟
عنان گسسته، تو را بحر جود میجوید
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.