دوش همه شب دوش همه شب
گشتم من بر بام افندی
آخر شب شد آخر شب شد
خوردم می از جام افندی
شیر و شکر را شمس و قمر را
مایه ببخشد نام افندی
نور دو عالم عشق قدیمی
دولت مرغان دام افندی
شیر روان شد خوش ز بیانش
شیر سیه شد رام افندی
کام ملوکان جایزه گیری
جایزه بخشی کام افندی
کعبه جانها روی ملیحش
پخته عالم خام افندی
گر الفی و سابق حرفی
محو شو اندر لام افندی
نور بود او نار نماید
خاص بود خود عام افندی
بس کن بس کن کس نتواند
که بگزارد وام افندی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از شبهایش سخن میگوید که در بام افندی (شخصیتی که مجازاً به عشق یا معشوق اشاره دارد) میگذرد و در انتهای شب از جام او مینوشد. او به زیبایی و ویژگیهای معشوق، همچون نور و عشق، اشاره میکند و میگوید که این عشق مایه خوشی و شکوفایی روحانی است. شاعر در وصف حال و هوای این عشق، به تأثیر آن بر زندگی و آرزوها پرداخته و میگوید که حتی حکمرانان برای بهرهمندی از آن صف میکشند. در پایان، او به یکتایی و خاص بودن این عشق اشاره کرده و تأکید میکند که هیچ کس نمیتواند از ارزش آن غافل شود.
هوش مصنوعی: شب گذشته تمام مدت بر بام افندی (مکانی در دل شب) گشت میزدم.
هوش مصنوعی: آخر شب بود و من از جام افندی (که احتمالاً به یک شخص محترم یا دوست اشاره دارد) شراب نوشیدم.
هوش مصنوعی: شمس و قمر (خورشید و ماه) را با شیر و شکر یکی میکند و به آنان ماهیت و ارزش میدهد؛ در واقع، عاشق با عشق خود به همه چیز معنای جدید میبخشد. نام افندی به عنوان اشارهای به شخص خاص (شاید شمس تبریزی) در اینجا مطرح شده است.
هوش مصنوعی: محبوب قدیمی و عظیم، نور و روشنایی دو جهان است که مانند دولت و ثروت برای پرندگان دام افندی میدرخشد.
هوش مصنوعی: شیر به معنای شیرین سخن، به راحتی و خوشی از صحبتهای او روان و جاری شد، و در مقابل، شیر سیاه به آرامش و تسلطی که افندی دارد، به آرامی و بدون وحشت درمیآید.
هوش مصنوعی: کام ملوکان که منظور خواسته یا لذت پادشاهان است، به نفع و لذت دادن به همگان تبدیل شده و به نوعی در این بین، «کام افندی» به معنای لذت و خواستههای دیگران نیز مطرح میشود. در واقع، اکنون از غنای پادشاهان کاسته شده و همه به برکت این تغییر از آن بهرهمند میشوند.
هوش مصنوعی: کعبه جانها به معنای مرکز عشق و محبت است و روی زیبا و دلپذیر آن دلیلی برای جذابیت و زیبایی عالم هستی است. در اینجا، عالم به حالتی اشاره دارد که در آن تمام وجود پخته و ورزیده شده، اما شخصی که در تلاش است به این زیبایی و کعبه عشق دست یابد، هنوز در مرحلهای ناپخته و ناپخته به حساب میآید.
هوش مصنوعی: اگر به این مقام عظیم و این حال خاص برسید، باید از هر آنچه که هستید و از کلمات و حرفها محو و بینشان شوید.
هوش مصنوعی: او مانند نوری است که خود را به شکل آتش نشان میدهد؛ او خاص و منحصر به فرد است، اما در عین حال با همگان در ارتباط است.
هوش مصنوعی: نخست به توجیه این نکته میپردازد که هیچکس نمیتواند بر وامی که بر عهده افندی (شخصی مهم) است، تکیه کند یا بر آن تکیه کند و به آن تکیهگاهی باشد. به عبارتی، از ناتوانی انسانها در تحمل بار مسائل زندگی و نگرانیهای مربوط به آن سخن میگوید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.