ای شه جاودانی وی مه آسمانی
چشمه زندگانی گلشن لامکانی
تا زلال تو دیدم قصه جان شنیدم
همچو جان ناپدیدم در تک بینشانی
عاشق مشک خوش بو میکند صید آهو
میرود مست هر سو یا تواش میدوانی
ای شکر بنده تو زان شکرخنده تو
ای جهان زنده از تو غرقه زندگانی
روز شد های مستان بشنوید از گلستان
میکند مرغ دستان شیوه دلستانی
شیوه یاسمین کن سر بجنبان چنین کن
خانه پرانگبین کن چون شکر میفشانی
نرگست مست گشته جنیی یا فرشته
با شکر درسرشته غنچه گلستانی
با چنین ساقی حق با خودی کفر مطلق
میزند جان معلق با می رایگانی
روز و شب ای برادر مست و بیخویش خوشتر
مست الله اکبر کش نبوده است ثانی
نام او جان جانها یاد او لعل کانها
عشق او در روانها هم امان هم امانی
چون برم نام او را دررسد بخت خضرا
اسم شد پس مسما بیدوی بیتوانی
چند مستند پنهان اندر این سبز میدان
میروم سوی ایشان با تو گفتم تو دانی
جان ویسند و رامین سخت شیرین شیرین
مفخر آل یاسین وز خدا ارمغانی
تو اگر میشتابی سوی مرغان آبی
آب حیوان بیابی قلزم شادمانی
چرب و شیرین بخوردی عیش و عشرت بکردی
سوی عشق آی یک شب هم ببین میزبانی
ما هم از بامدادان بیخود و مست و شادان
ای شه بامرادان مستمان میکشانی
با ظریفان و خوبان تا به شب پای کوبان
وز می پیر رهبان هر دمی دوستگانی
این قدح می شتابد تا شما را بیابد
در دل و جان بتابد از ره بیدهانی
ای که داری تو فهمی قبض کن قبض اعمی
غیر این نیست چیزی تو مباش امتحانی
غیر این نیست راهی غیر این نیست شاهی
غیر این نیست ماهی غیر این جمله فانی
نی خمش کن خمش کن رو به قاصد ترش کن
ترک اصحاب هش کن باده خور در نهانی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به ستایش الهی میپردازد و از جنبههای مختلف عشق و عرفان سخن میگوید. او عشق را همچون مظهر وجود و زندگی میبیند و از زلال عشق الهی مینوشد. در ادامه به زیبایی و خوشحالی زندگی اشاره میکند و حالوهوای مستانه را به تصویر میکشد. شاعر بر این باور است که نزدیکی به حق و تجربه عشق واقعی باعث پرواز روح میشود و انسان را به شادی و معرفت میرساند. او نیز از حال عاشقان و عاشقیهای جانان میگوید و اهمیت قرار داشتن در این مسیر را برای درک حقیقت یادآوری میکند. در نهایت، شاعر بر وحدت وجود و جداییناپذیری عشق و خداوند تأکید میکند.
هوش مصنوعی: ای ایزد جاودان، ای ماه آسمانی، تو چشمهٔ زندگی و بهشت خوابگونهای هستی که در آن هیچ مکانی وجود ندارد.
هوش مصنوعی: وقتی که زلال وجود تو را دیدم، قصهٔ جان را شنیدم و مانند جان خودم در عین حال ناپدید شدم و در غیاب خودم قرار گرفتم.
هوش مصنوعی: عاشق به مانند مشک خوشبو، آهو را صید میکند و در حال مستی به هر سو میرود؛ یا تو با او در حال دویدن هستی.
هوش مصنوعی: ای شیرینی، بندهٔ تو به خاطر لبخند شیرین تو است. ای جهان، به خاطر تو زنده و پر از زندگی است.
هوش مصنوعی: صبح شده و مستان از خواب بیدار شدهاند. از گلستان بشنوید که پرندهها به شیوایی خاصی میخوانند و حال و هوای دلانگیزی را به وجود میآورند.
هوش مصنوعی: مثل یاسمین، سر خود را به این شکل بالا و پایین ببر، و با این حرکات شادیآور، خانه را پر از عطر زنبق کن، همانطور که شکر را میفشانی.
هوش مصنوعی: چشم نرگس به قدری مست و سرمست شده که به نظر میرسد جنی یا فرشتهای باشد که در سرش شکر ریختهاند؛ مثل غنچهای در گلستان که به زیبایی و طراوت خود جلوهگری میکند.
هوش مصنوعی: با چنین ساقی که وجودش حقیقی است، به شخص خود چنان قوت و جرات میدهی که حتی در چنین حالتی میتوانی به کفر مطلق نیز دست یازی. همین حالتی که در آن گرفتار میشوی، شاید به خاطر میخیالی باشد که از آن هیچ هزینهای نمیپردازی.
هوش مصنوعی: ای برادر، در طول روز و شب، وقتی مست و بیخود هستی، حال خوشی است. خوشترین حالت، مستی از خداوند است، و این حالت هیچ مشابهی ندارد.
هوش مصنوعی: یاد خداوند جانافزا و نام او موجب حیات تمام جانهاست. عشق او همچون گوهر باارزش در روحها جاری است و همنشینی با او هم امنیت میآورد و هم آزادی.
هوش مصنوعی: وقتی نام او را بر زبان بیاورم، بخت و اقبال به من رو میآورد. این نام، تبدیل به خود او میشود و بدون نامگذاری، هیچ چیز نمیتوانم انجام دهم.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از وجود افرادی مست و پنهان در میدانی سبز سخن میگوید و اشاره دارد که در حال رفتن به سوی آنها است. او به شخصی دیگر میگوید که این موضوع را با او در میان گذاشته و مطمئن است که او نیز باخبر است.
هوش مصنوعی: جان ویسنده و رامین، هر دو شیرین و دلنشین هستند و در واقع نشانههای افتخار آل یاسین (یعنی خاندان پیامبر اسلام) و هدیهای از جانب خداوند به شمار میروند.
هوش مصنوعی: اگر تو به سوی پرندگان آبی که نماد شادی و زیبایی هستند، بروی، میتوانی آب حیات را پیدا کنی که باعث خوشحالی و شادابی میشود.
هوش مصنوعی: اگر در کنار لذتها و خوشیها زندگی کردهای و به مستی و شادی پرداختهای، حالا به عشق توجه کن و یک شب را نیز میزبانی او را تجربه کن.
هوش مصنوعی: ما از صبح زود بیخود و شاداب و سرمست هستیم، ای پادشاه آرزومندانی، تو ما را به سمت خود میکشی.
هوش مصنوعی: با افرادی نیکو و زیبا تا شب میگذرانیم و هر لحظه با قدح شراب از میری که از دست رهبانهاست، دوستانی به یاد داریم.
هوش مصنوعی: این لیوان شراب به سرعت مینوشد تا شما را پیدا کند و در دل و جان شما روشن شود، حتی اگر در حالت بیخودی و بینظمی باشید.
هوش مصنوعی: ای کسی که تو درک و فهم خوبی داری، هر چیزی را که مربوط به غفلت و نسیان است، کنار بگذار و فراموش کن؛ به جز این درک و فهم، چیز دیگری برای امتحان و آزمایش وجود ندارد.
هوش مصنوعی: جز این راه و روش، هیچ راه دیگر وجود ندارد. جز این شاه و سلطان، هیچ پادشاهی نیست. جز این ماه و نور، هیچ نوری نیست که پایانی نداشته باشد.
هوش مصنوعی: آهسته باش و صدا را کم کن، روی خود را به سمت قاصد برگردان و با چهرهای درهم و ترش به او نگاه کن. دوستان را رها کن و در پنهانی به شراب گوشهنشینی بنشین.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههای دیگر
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.