قدر غم گر چشم سر بگریستی
روز و شبها تا سحر بگریستی
آسمان گر واقفستی زین فراق
انجم و شمس و قمر بگریستی
زین چنین عزلی شه ار واقف شدی
بر خود و تاج و کمر بگریستی
گر شب گردک بدیدی این طلاق
بر کنار و بوسه بربگریستی
گر شراب لعل دیدی این خمار
بر قنینه و شیشه گر بگریستی
گر گلستان واقفستی زین خزان
برگ گل بر شاخ تر بگریستی
مرغ پران واقفستی زین شکار
سست کردی بال و پر بگریستی
گر فلاطون را هنر نفریفتی
نوحه کردی بر هنر بگریستی
روزن ار واقف شدی از دود مرگ
روزن و دیوار و در بگریستی
کشتی اندر بحر رقصان میرود
گر بدیدی این خطر بگریستی
آتش این بوته گر ظاهر شدی
محتشم بر سیم و زر بگریستی
رستم ار هم واقفستی زین ستم
بر مصاف و کر و فر بگریستی
این اجل کر است و ناله نشنود
ور نه با خون جگر بگریستی
دل ندارد هیچ این جلاد مرگ
ور دلش بودی حجر بگریستی
گر نمودی ناخنان خویش مرگ
دست و پا بر همدگر بگریستی
وقت پیچاپیچ اگر حاضر شدی
ماده بز بر شیر نر بگریستی
مادر فرزندخوار آمد زمین
ور نه بر مرگ پسر بگریستی
جان شیرین دادن از تلخی مرگ
گر شدی پیدا شکر بگریستی
داندی مقری که عرعر میکند
ترک کردی عر و عر بگریستی
گر جنازه واقفستی زین کفن
این جنازه بر گذر بگریستی
کودک نوزاد میگرید ز نقل
عاقلستی بیشتر بگریستی
لیک بیعقلی نگرید طفل نیز
ور نه چشم گاو و خر بگریستی
با همه تلخی همین شیرین ما
چاره دیدی چون مطر بگریستی
زان که شیرین دید تلخیهای مرگ
زان چه دید آن دیده ور بگریستی
که گذشت آن من و رفت آنچ رفت
کو خبر تا زین خبر بگریستی
تیر زهرآلود کآمد بر جگر
بر سپر جستی سپر بگریستی
زیر خاکم آن چنانک این جهان
شاید ار زیر و زبر بگریستی
هین خمش کن نیست یک صاحب نظر
ور بدی صاحب نظر بگریستی
شمس تبریزی برفت و کو کسی
تا بر آن فخرالبشر بگریستی
عالم معنی عروسی یافت زو
لیک بیاو این صور بگریستی
این جهان را غیر آن سمع و بصر
گر بدی سمع و بصر بگریستی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر دربارهٔ غم و سرنوشت انسان در مواجهه با درد و فراق است. شاعر از دلنسوختگی در برابر مرگ، افسردگی ناشی از جدایی و تلخیهای زندگی سخن میگوید و به تصور اینکه اگر دیگران و حتی عالم هستی از این درد آگاه بودند، باید برای آن میگریستند. مولانا به توصیف وضعیتی میپردازد که در آن حتی عالمان و خدایان، در برابر وقایع تلخ، بیتفاوت نمیمانند. او همچنین به زندگی و مرگ و زوال زیباییها و زحمات بشری مینگارد و در نهایت به فقدان شمس تبریزی و تأثیر عمیق او بر جهان هستی اشاره میکند.
هوش مصنوعی: اگر چشم تو به شدت به غم و اندوه بگرید، در واقع هر روز و شب تا صبح را به این وضعیت میگذرانید.
هوش مصنوعی: اگر آسمان از این جدایی آگاه بود، به خاطر دوری ستارهها و خورشید و ماه میگریست.
هوش مصنوعی: اگر پادشاهی از این جدایی آگاه شود، باید به حال خود و زر و زینتش اشک بریزد.
هوش مصنوعی: اگر شب با دلبر خود را در آغوش میگرفتی و بوسهای بر لبان او میزدی، این جدایی را نمیدیدی و از غم آن نمیگریستی.
هوش مصنوعی: اگر شراب قرمز را میدیدی، به خاطر نشئگی و سرخوشیاش باید بر شیشه و لیوان اشک میریختی.
هوش مصنوعی: اگر از فصل خزانی خبر داشته باشی، باید بر شاخ تر برگ گل گریه کنی، چون این Beauty (زیبایی) در حال زوال است.
هوش مصنوعی: اگر مرغ پران (پرندهای که در آسمان پرواز میکند) از این شکار (خزانی که در دنیا رخ میدهد) آگاه هستی، بال و پر خود را که نشانهٔ آزادی و قدرت پرواز است، رها کردی و بر این ضعف و سستی گریه کردی.
هوش مصنوعی: اگر هنر فلاطون، فیلسوف یونانی، تو را مجذوب و تحت تأثیر قرار ندهد، بر فقدان آن باید گریه کنی و بر هنر افسوس بخوری.
هوش مصنوعی: اگر از مرگ و آثار آن آگاه شوی، باید برای خود و دیگران به خاطر این واقعیت تلخ، اشک بریزی و غمگین شوی.
هوش مصنوعی: اگر میدیدی که کشتی در دریا در حال رقص و نوسان است و این خطر را درک میکردی، حتماً گریه میکردی.
هوش مصنوعی: اگر آتش این بوته را میدیدی، به خاطر زیبایی و جلال آن بر طلا و نقره (ثروت) بیتابی میکردی.
هوش مصنوعی: اگر رستم (شخصیت اسطورهای از شاهنامه) هم از این ستم آگاه بود، در برابر این ناملایمات و ظلمها، با چشمانی پر از اشک و اندوه، به جنگ و دفاع برمیخواست.
هوش مصنوعی: این مرگ مانند کر است و صدای نالهها را نمیشنود، و اگر میشنید، با دل شکستهای که در اثر درد و رنج ریخته، میگریست.
هوش مصنوعی: مرگ، که مانند یک جلاد بیرحم است، هیچ احساسی ندارد و اگر قلبی داشت، باید از درد و رنج انسانها گریه میکرد.
هوش مصنوعی: اگر ناخنهای خود را نشان میدادی، مرگ به خاطر اینکه دست و پایش را بر هم میزد، گریه میکرد.
هوش مصنوعی: زمانی که در حالت تنگنا و فشار شدیدی قرار بگیری، مانند یک بز ماده که در برابر یک شیر نر قرار میگیرد، احساس ترس و ناامیدی خواهی داشت و ممکن است بر سختیها و مشکلاتت بگداری.
هوش مصنوعی: اگر مادر فرزندش را از دست بدهد، خود را بر زمین میاندازد، وگرنه بر مرگ پسرش اشک نمیریزد.
هوش مصنوعی: اگر جان شیرینت را از تلخی مرگ بدهی، و در این حال به حقیقت وجودت پی ببری، باید شکرگزاری کنی و از شادی بگریی.
هوش مصنوعی: اگر به یاد داشته باشی که صدای الاغ (عرعر) نشانهٔ غم و ناله است، میفهمی که اینجا به فردی اشاره شده که در جایی که غم و اندوه هست، ترک کرده و به درد و رنج دیگران بیتفاوتی نشان میدهد. در واقع، بیان شده که این فرد از احساسات دیگران و زجرهایی که دارند، دوری کرده و به جای آن فقط به تشریفات و ظواهر توجه دارد.
هوش مصنوعی: اگر از حال این جنازه آگاه بودی، به خاطر این کفن او در گذر گریه میکردی.
هوش مصنوعی: کودک نوزادی که نمیداند چرا میگرید، اگر عاقل بود، بیش از این میگریست.
هوش مصنوعی: اما اگر نادانی وجود نداشت، حتی کودک نیز نمیگریست؛ زیرا در این صورت، چشمان گاو و خر هم باید میگریستند.
هوش مصنوعی: مرگ و تلخیهای آن را میتوان با شیرینیهای زندگی و زیباییهای آن مقایسه کرد؛ به همین دلیل، اگر خود را در برابر تلخیها و مشکلات زندگی تسلیم کنیم، گویا مانند باران در حال گریه هستیم، در حالی که باید به شیرینی و زیباییها توجه کنیم.
هوش مصنوعی: چون کسی که مرگ را با شیرینی به تصویر کشیده و تلخیهایش را دیده، پس شاید او که این دیدگاه را دارد از احساساتش اندوهگین شده و باید بر این احساساتش بگرید.
هوش مصنوعی: آن من که گذشته است و آنچه از دست رفته، چه شد و کجا رفت؟ دلتنگی و غم آن خبر را باید به یاد آورد و برای آن گریه کرد.
هوش مصنوعی: تیر زهرآلود به معنای درد و رنج شدیدی است که به دل آدمی مینشیند و البته جگر (کبد) به عنوان نماد احساسات عمیق مطرح است. با این حال، سپر هم به معنی محافظت و دفاع از خود است که در اینجا به هیچ وجه مانع از حسرت و اندوه نمیشود. این بیت بیانگر این است که حتی با وجود تلاش برای حفاظت از خود، درد و اندوه نمیتوانند از دل دور شوند.
هوش مصنوعی: من در زیر خاک خوابیدهام و میتوان تصور کرد که اگر این جهان به هم بریزد، من نیز زیر خاک تحت تأثیر قرار خواهم گرفت.
هوش مصنوعی: ای کسی که در این جهان برملا میکنی، خاموش باش، چون کسی که نظر و دانش درستی ندارد، نیازی به آن ندارد و اگر هم کسی با بدی نظر میدهد، تنها باید بر او گریسته شود.
هوش مصنوعی: شمس تبریزی رفت و کسی نیست که بر محمد (فخرالبشر) گریه کند و او را غمگین کند.
هوش مصنوعی: عالم روحانی و معنایی به واسطهٔ او (شمس) شادمانی و وصل را تجربه کرد، اما بدون او این دنیا تنها در حسرت و درد باقی میماند.
هوش مصنوعی: اگر این جهان را تنها با گوش و چشم درک کنی، از زیبایی و حقیقت آن چیزی نخواهی دید و در واقع، از آن بهرهای نخواهی برد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههای دیگر
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.