آن چهره و پیشانی شد قبله حیرانی
تشویش مسلمانی ای مه تو که را مانی
من واله یزدانم در حلقه مردانم
زین بیش نمیدانم ای مه تو که را مانی
هم بنده و آزادم ویرانه و آبادم
هم بیدل و دلشادم ای مه تو که را مانی
هر جسم که بر سر شد جان گشت و قلندر شد
هم مؤمن و کافر شد ای مه تو که را مانی
شاد آنک نهد پایی در لجه دریایی
با دیده بینایی ای مه تو که را مانی
باشد ز توام مفخر فارغ شدم از دلبر
از طعنه و از تسخر ای مه تو که را مانی
من زان سوی دولابم زان جانب اسبابم
تو محو کن القابم ای مه تو که را مانی
بر عاشق دوتاقد آن کس که همیخندد
زان خنده چه بربندد ای مه تو که را مانی
شمس الحق تبریزی در لخلخه آمیزی
ای جان و جهان میزد ای مه تو که را مانی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از احساس سرگشتگی و شگفتی خود نسبت به معشوق سخن میگوید که چهرهاش بر جان او قبلهای شده است. او خود را والای یزدان و در حلقه مردان میداند و به دیالکتیک آزادی و بندگی اشاره میکند. شاعر تأکید میکند که وجود او هم در ویرانی و هم در آبادانی وجود دارد و حالتهای متضاد در او وجود دارد. همچنین به نقش معشوق در زندگی و دگرگونی حال و احوال عاشقان اشاره میکند و در پایان نام شمس تبریزی به عنوان جان و جهان عاشقانهاش به میان میآید. این غزل، بازتابی از جستوجوی عشق و حقیقت است.
هوش مصنوعی: چهره و پیشانی او، به مانند قبلهای است که باعث حیرت و گیجی من شده، و این تشویش من به خاطر دین من (مسلمان بودن) است. ای ماه، تو که به چه کسی توجه داری؟
هوش مصنوعی: من عاشق خدا هستم و در جمع مردان واقعبین قرار دارم و بیشتر از این نمیدانم. ای ماه، تو متعلق به چه کسی هستی؟
هوش مصنوعی: من هم بندهٔ خدا هستم و هم آزادم؛ در عین حال که زندگیام ویران و خراب است، در درون خود احساس شادی و خوشحالی میکنم. ای مه، تو چه کسی را در نظر داری؟
هوش مصنوعی: هر جسمی که به کمال و بالندگی رسید، روح آن بیدار میشود و به مقام والایی میرسد، بدون توجه به اینکه مؤمن باشد یا کافر. ای ماه، تو چه کسی را در نظر داری؟
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که پای در دریا میگذارد و از Beauty و عمق آن آگاه است. ای مه، تو چه کسی را میشناسی؟
هوش مصنوعی: من از وجود تو به خود میبالم و از عشق محبوبم رها شدم. دیگر به طعنه و تمسخر دیگران توجهی ندارم، ای ماهی که نمیدانم متعلق به چه کسی هستی.
هوش مصنوعی: من از طرف چرخ، که نماد ناپایداری و سرنوشت است، وابستهام و از طرف دیگر به ابزار و وسایل (اسباب) دنیا متصل هستم. تو لطف کن و عنوانها و القاب مرا محو کن، ای مه که به چه کسی وابستهای؟
هوش مصنوعی: عاشق واقعی، عشق را از هر دو سوی خود میبیند؛ بنابراین، کسی که فقط میخندد و درک عمیق ندارد، چگونه میتواند عشق را به دست آورد؟ ای ماه، تو به چه کسی تعلق داری؟
هوش مصنوعی: شمس تبریزی، که روح و دنیای توست، در آمیزش با حق و حقیقت میزید، ای ماه! تو چه کسی را در نظر داری؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.