الا ای جان قدس آخر به سوی من نمیآیی
هماره جان به تن آید تو سوی تن نمیآیی
بدم دامن کشان تا تو ز من دامن کشیدستی
ز اشک خون همیریزم در این دامن نمیآیی
زهی بیآبی جانم چو نیسانت نمیبارد
زهی خرمن که سوی این سیه خرمن نمیآیی
چو دورم زان نظر کردن نظاره عالمی گشتم
نظاره من بیا گر تو نظر کردن نمیآیی
الا ای دل پری خوانی نگویی آن پری را تو
چرا خوابم ببردی گر به سحر و فن نمیآیی
الا ای طوق وصل او که در گردن همیزیبی
چو قمری ناله میدارم که در گردن نمیآیی
دل تو همچو سنگ و من چو آهن ثابت اندر عشق
ایا آهن ربا آخر سوی آهن نمیآیی
ز ما و من برست آن کس که تو رویی بدو آری
چرا تو سوی این هجران صد چون من نمیآیی
فزایش از کجا باشد بهارا چون نمیباری
سکونت از کجا آخر سوی مسکن نمیآیی
الا ای نور غایب بین در این دیده نمیتابی
الا ای ناطقه کلی بدین الکن نمیآیی
چو ارزن خرد گشتستم ز بهر مرغ مژده آور
الا ای مرغ مژده آور بدین ارزن نمیآیی
همه جانها شده لرزان در این مکمن گه هجران
برای امن این جانها در این مکمن نمیآیی
زبان چون سوسن تازه به مدحت ای خوش آوازه
الا گلزار ربانی بدین سوسن نمیآیی
الا ای باده شادان به عشق اندر چو استادان
درونت خنب سرمستی چرا از دن نمیآیی
معاش خانه جانم اگر نه از قرص خورشید است
چرا ای خانه بیخورشید تو روشن نمیآیی
اگر نه طالب اویی به خانه خانه خورشید
چرا چون شکل شب دزدان به هر روزن نمیآیی
چو صحرای جمال او برای جان بود مأمن
چرا در خوف میباشی چرامأمن نمیآیی
تو بشکن جوز این تن را بکوب این مغز را درهم
چرا اندر چراغ عشق چون روغن نمیآیی
تو آب و روغنی کردی به نورت ره کجا باشد
مبر تو آب بیروغن که بیدشمن نمیآیی
چه نقد پاک میدانی تو خود را وین نمیبینی
که اندر دست خود ماندی و در مخزن نمیآیی
ز عشق شمس تبریزی چو موسی گفتهام ارنی
ز سوی طور تبریزی چرا چون لن نمیآیی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به غم فراق و انتظار برای رسیدن محبوب میپردازد. او با اشاراتی همچون جان و تن، عشق و هجران، بیان میکند که دلش به شدت برای وصال معشوق تشنه است و در حالتی از درد و ناتوانی به سر میبرد. او از محبوب میخواهد که به سویش بیاید و در فراق او، جانش را در آتش عشق میسوزاند. در دلتنگی و نالههایش، با متافورهایی مانند مرغ مژده آور و معشوقی که به درون جانش نمیآید، احساس بینوازی و دوری را تصویر کرده و در نهایت به یاد شمس تبریزی اشاره میکند.
هوش مصنوعی: ای جان مقدس، چرا به سمت من نمیآیی؟ همیشه جان در تن من میآید، اما تو به سمت تن من نمیآیی.
هوش مصنوعی: من در حال گریه و زاری میکوشم خود را به دامن تو برسانم، اما تو به طوری از من دوری میکنی که حتی اشکهای من هم نمیتواند تو را به سمت من بیاورد.
هوش مصنوعی: عشق و محبت من به تو مانند خشکی و کمبود آب در دل جانم است و در این حال، به خاطر دوری تو، همچون خرمن یا انبار گندمی شدهام که هیچ بارانی به آن نمیریزد و تو نیز به سوی من نمیآیی.
هوش مصنوعی: وقتی از آن نگاه دور هستم، احساس میکنم که جهانی را تماشا میکنم و به نظارهای عمیق دچار شدهام. حالا بیا و به من نگاه کن، حتی اگر خودت نمیآیی تا مرا تماشا کنی.
هوش مصنوعی: ای دل، ای کسی که زیباییات مانند پریهاست، چرا نمیگویی این پری چرا خوابم میبرد؟ اگر به سحر و جادو نمیآیی.
هوش مصنوعی: ای طوق وصال او که زیباییات در گردن است، من به مانند قمری ناله میزنم که چرا به من نزدیک نمیشوی.
هوش مصنوعی: دل تو سخت و بیتفاوت است مانند سنگ، و من در عشق به تو مانند آهن قوی و بااراده هستم. ای آهنربا، چرا تو به سوی من، که من آهن هستم، نمیروی و جذب نمیشوی؟
هوش مصنوعی: هر کسی که به عشق تو دست یابد، از دلخوشیها و منیتها رهایی مییابد؛ اما تو چرا به سوی این جدایی و دوری، به من که مانند این همه برای تو میسوزم، نمیآیی؟
هوش مصنوعی: از کجا ممکن است بهار و طراوتی حاصل شود وقتی که تو، ای محبوب، باران محبت را نازل نمیکنی؟ و از کجا سکون و آرامش به دست آید وقتی که تو به سوی منزل و جایگاهی نمیروی؟
هوش مصنوعی: ای نور پنهان که در این چشم نمیتابی، ای سخنگو و جانمایهای که به این زبان ناقص نمیرسی.
هوش مصنوعی: به خاطر محبت و نیکیای که به من میکند، کوچک و ناچیز، مانند دانهٔ ارزن هستم. ای مرغ مژده، چرا به سراغ من نمیآیی تا این خبر خوش را به من برسانی؟
هوش مصنوعی: همه جانها در این مکان به خاطر دوری و جدایی از معشوق، بیقرار و لرزان شدهاند؛ برای آرامش و امنیت این جانها در این مکان، تو به اینجا نمیآیی.
هوش مصنوعی: زبان مانند گل سوسن تازه، زیبا و خوشصداست، اما ای خوشنام و عزیز، به این باغ آسمانی نمیآیی تا خوشی و زیباییات را به نمایش بگذاری.
هوش مصنوعی: ای بادهٔ شاداب، چرا به عشق و خوشی همچون استادان (که در مقام محبت و عشق هستند) به درون من نمیآیی و مرا از حالت سرمستی خارج نمیسازی؟
هوش مصنوعی: اگر زندگی و روح من از نور خورشید (عشق یا آگاهی) تأمین نمیشود، پس چرا ای خانه بدون نور خورشید، تو روشن و پرنور نمیشوی؟
هوش مصنوعی: اگر تو جویای حق و حقیقت نیستی، پس چرا به خانهای که نورش مانند خورشید است میروی، در حالی که شبیه شب دزدان، از هر روزنی به آن خانه راه پیدا نمیکنی؟
هوش مصنوعی: جمال او (خدا یا معشوق) برای روح و جان انسان مانند بیابانی است که پناهگاه او میباشد، پس چرا در ترس ونگرانی به سر میبردی و به این پناهگاه نمیروی؟
هوش مصنوعی: تو این جسم را که مانند پوست جوز است بشکن و مغز آن را در هم بزن. چرا در چراغ عشق مانند روغن نمیآیی و نمیدرخشی؟
هوش مصنوعی: تو با روشنایی خود مانند آب و روغن، حالت خاصی به وجود آوردهای؛ پس راهی برای جداشدن از تو وجود ندارد. تو هیچ گاه بدون دشمن نمیآیی، زیرا آب بدون روغن نمیتواند وجود داشته باشد.
هوش مصنوعی: چقدر نسبت به خود قضاوت منصفانهای داری، ولی متوجه نیستی که در دستان خودت اسیر شدهای و نمیتوانی به گنجینهای که در درونت وجود دارد، دسترسی پیدا کنی.
هوش مصنوعی: من از عشق شمس تبریزی مانند موسی تقاضا میکنم که خود را به من نشان بدهی اما چرا مانند کوه طور (که موسی در آنجا با خدا صحبت کرده) به من نمیآیی؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.