گرم سیم و درم بودی مرا مونس چه کم بودی
وگر یارم فقیرستی ز زر فارغ چه غم بودی
خدایا حرمت مردان ز دنیا فارغش گردان
از آن گر فارغستی او ز پیش من چه کم بودی
نگارا گر مرا خواهی وگر همدرد و همراهی
مکن آه و مخور حسرت که بختم محتشم بودی
بتا زیبا و نیکویی رها کن این گدارویی
اگر چشم تو سیرستی فلک ما را حشم بودی
ز طمع آدمی باشد که خویش از وی چو بیگانه است
وگر او بیطمع بودی همه کس خال و عم بودی
بیا چون ما شو ای مه رو نه نعمت جو نه دولت جو
گر ابلیس این چنین بودی شه و صاحب علم بودی
از ابلیسی جدا بودی سقط او را ثنا بودی
جفا او را وفا بودی سقم او را کرم بودی
زهی اقبال درویشی زهی اسرار بیخویشی
اگر دانستیی پیشت همه هستی عدم بودی
جهانی هیچ و ما هیچان خیال و خواب ما پیچان
وگر خفته بدانستی که در خوابم چه غم بودی
خیالی بیند این خفته در اندیشه فرورفته
وگر زین خواب آشفته بجستی در نعم بودی
یکی زندان غم دیده یکی باغ ارم دیده
وگر بیدار گشتی او نه زندان نی ارم بودی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به بیان اندیشههای عرفانی و انسانی خود میپردازد. او به این نتیجه میرسد که ثروت و زیبایی واقعی در رهایی از تعلقات دنیوی است و اگر انسان از دنیا فارغ شود، هیچچیز برای او کم نخواهد بود. مولانا به زیبایی چهره محبوب اشاره میکند و میگوید اگر او همدرد و همراه باشد، درد و حسرت بیمعنا خواهد بود. او همچنین به مفهوم سرنوشت و تقدیر میپردازد و توضیح میدهد که وابستگیهای دنیوی انسان را گرفتار میکند. در نهایت، شاعر اشاره میکند که تمامی این دنیا و احساساتش دو رؤیا و خیال است و مهمتر از همه، درک این حقیقت است که وجود واقعی در رهایی از نفس و خودخواهی است.
هوش مصنوعی: اگر تو از طلا و نقره و مال دنیا برای من حرکتی و همراهی میکردی، هیچ چیز کم نبود. و اگر دوستم فقیر باشد، نداشتن زر و سنگینی پول برایم مهم نیست.
هوش مصنوعی: خدایا، اگر مردان را از وابستگی به دنیای مادی آزاد کنی، پس چرا او (یاری که در نظر دارم) از پیش من بسیار کم و بیاهمیت است؟
هوش مصنوعی: ای معشوق، اگر مرا میخواهی و یا همدرد و همراه من هستی، دیگر آه نزن و حسرت نخور، زیرا دلدم شدن من ناامیدکننده نیست و سرنوشتم خوش یمن و شایسته بوده است.
هوش مصنوعی: ای معشوقهٔ زیبا، زیبایی و نیکوییات را کنار بگذار و از حقهها و فریبها دست بردار، زیرا اگر چشمت به ما سیر باشد، آسمان به ما خدمتگزار خواهد بود.
هوش مصنوعی: آدمی به دلیل طمع و دلبستگی خود، از دیگران فاصله میگیرد و در واقع آنها را چون بیگانه میبیند؛ اما اگر او بدون طمع باشد، همه انسانها برایش یکسان و مانند خویشاوندانش خواهند بود.
هوش مصنوعی: ای زیبا روی، بیا مانند ما شو و به دنبال نعمت و قدرت نرو؛ اگر ابلیس هم چنین بود و همچنان در مقام پادشاه و صاحب علم میبود، از طمع و دنیا طلبی دور میماند.
هوش مصنوعی: اگر تو از ابلیس جدا بودی، به جای ستایش او فقط او را نکوهش میکردی. در واقع، دشواریها و سختیهایی که او تجربه میکند، برای تو محبت و لطف به حساب میآید.
هوش مصنوعی: خوشا به حال درویشی که به اقبال او نیکوست و از خودخواهی دور است. اگر میدانستی که نزد تو همه چیز بهظاهر وجود دارد، در واقع همهچیز عدم و نیستی است.
هوش مصنوعی: جهان چیزی نیست و ما نیز در حقیقت هیچ هستیم. حالا همگی در خواب و خیال به سر میبریم، و اگر کسی در خواب بخواهد بداند که در خوابش چه غم و پریشانی وجود دارد، حتماً دردی نخواهد داشت.
هوش مصنوعی: خوابآلودگی باعث میشود که شخصی به خیال و اندیشههای درونی خود فرو برود. اگر از این خواب آشفته بیدار شود، در حقیقت به نعمتهای واقعی و خوشایند دست مییابد.
هوش مصنوعی: اگر انسانی در خواب غفلت از زندان غم یا باغ ارم خبر دارد، اگر از این خواب بیدار شود متوجه میشود که نه تنها اینها حقیقت ندارند، بلکه واقعیت چیزی غیر از این دو است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.