خواجه ترش مرا بگو سرکه به چند میدهی
هست شکرلبی اگر سرکه به قند میدهی
گر تو نمیخری مخر می به هوس همیخرم
عاشق و بیخودم مرا هرزه چه پند میدهی
پیشتر آ تو ای پری از ترشی توی بری
تاج و کمر عطا کنی بخت بلند میدهی
جان به هزار ولوله بهر تو گشت حامله
کآتش عشق خویش را تو به سپند میدهی
چون فرهاد میکشی جان مرا به که کنی
ور نه به دست جان من از چه کلند میدهی
هر چه که میدهی بده بیخبر آن کسی که او
بر تو گمان برد که تو بهر گزند میدهی
برگ گلی همیبری باغ به پیش میکشی
لاشه خری همیبری بیست سمند میدهی
شاکر خدمتی ولی گاه ز لاابالیی
نی به گنه همیزنی نی به پسند میدهی
چون سر زید بشکند چاره عمرو میکنی
چون به دمشق قحط شد آب به جند میدهی
چند بگفتمت مگو لیک تو را گناه چیست
ای تو چو آسیا به تو آنچ دهند میدهی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل گفتوگویی شوخطبعانه با معشوق ترشروست. عاشق میخواهد حتی ترشرویی او را بخرد و پند ناصحان را نمیپذیرد. سپس بخشش بیحساب معشوق را میستاید که برگ گلی میگیرد و باغی میدهد و کارش از قاعدهٔ سبب و پاداش بیرون است. در پایان شاعر خود را به آسیابی مانند میکند که هرچه به او بدهند، همان را بازمیگوید.
هوش مصنوعی: ای خواجهٔ ترشرو، بگو سرکهات (ترشروییات) را به چه بهایی میفروشی؟ اگر سرکه را در برابر قند بدهی، معلوم میشود که لب شیرین داری. یعنی حتی ترشرویی معشوق هم برای عاشق شیرین و خواستنی است.
هوش مصنوعی: اگر تو خریدار نیستی، نخر. من از سر شوق باده میخرم. عاشق و از خود بیخبرم؛ چرا بیهوده مرا پند میدهی؟
هوش مصنوعی: ای پریرو، نزدیکتر بیا. تو از ترشی و تلخی پاکی و تاج و کمر میبخشی و بخت بلند عطا میکنی.
هوش مصنوعی: جان من با هزار شور و هیجان از عشق تو باردار شد، زیرا تو آتش عشق خود را به جانهایی میدهی که مانند اسپند در آن بسوزند.
هوش مصنوعی: اگر قرار است جان مرا مانند فرهاد بکشی، چرا با دیگری چنین نمیکنی؟ و اگر چنین قصدی نداری، پس چرا تیشه و کلنگ به دست جان من میدهی؟ یعنی عشق تو مرا به سرنوشت فرهاد کوهکن دچار کرده است.
هوش مصنوعی: هرچه میخواهی بده. نادان است کسی که گمان کند تو برای آزار رساندن میبخشی.
هوش مصنوعی: برگ گلی میگیری و در برابرش باغی میبخشی. لاشهٔ خری میگیری و بیست اسب نیکو میدهی. یعنی بخشش تو بسیار بیشتر از چیزی است که میستانی.
هوش مصنوعی: تو قدر خدمت را میدانی، اما گاهی از سر بینیازی و بیپروایی نه کسی را به سبب گناهش کیفر میدهی و نه به سبب کار پسندیدهاش پاداش. کار تو در بند علت و استحقاق نیست.
هوش مصنوعی: وقتی سر زید میشکند، تو عمرو را درمان میکنی. وقتی در دمشق قحطی میشود، به شهر جند آب میدهی. یعنی کارهای تو از منطق معمول سبب و نتیجه پیروی نمیکند.
هوش مصنوعی: شاعر به خود میگوید: بارها گفتم سخن مگو، اما تو چه گناهی داری؟ تو مانند آسیابی هستی که هرچه در آن بریزند، همان را بیرون میدهی. یعنی سخن او از جای دیگری بر او میرسد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.