دامن کشانم می‌کِشد در بتکده عَیّاره‌ای
من همچو دامن می‌دَوَم اندر پی خونخوارهای
یک لحظه هَستم می‌کُند یک لحظه پَستم می‌کُند
یک لحظه مَستم می‌کند خودکامه‌ای خَمّاره‌ای
چون مُهره‌ام در دست او، چون ماهی‌اَم در شَست او
بر چاه بابِل می‌تَنَم، از غَمزه‌ی سَحّاره‌ای
لاهوت و ناسوت من او، هاروت و ماروت من او
مرجان و یاقوت من او، بر رغم هر بدکاره‌ای
در صورت آب خوشی، ماهی چو برج آتشی
در سینه‌ی دلبر، دلی، چون مرمری، چون خاره‌ای
اسرار آن گنجِ جهان با تو بگویم در نهان
تو مهلتم دِه تا که من، با خویش آیم پاره‌ای
روزی ز عکس روی او، بُردم سبو تا جوی او
دیدم ز عکسِ نور او، در آبِ جو، استاره‌ای
گفتم که آنچ از آسمان جُستم بدیدم در زمین
ناگاه فضل ایزدی، شد چاره‌ی بیچاره‌ای
شُکر است در اول صَفم، شمشیر هندی در کفم
در باغ نُصرت بشکفم، از فَرِّ گُلْ‌رخساره‌ای
آن رفت کز رنج و غَمان، خَم داده بودم چون کمان
بود این تنم چون استخوان در دست هر سگساره‌ای
خورشید دیدم نیم شب، زُهره درآمد در طرب
در شهر خویش آمد عجب سرگشته‌ای آواره‌ای
اندر خم طُغرای کَن، نو گشت این چرخ کهن
عیسی درآمد در سخن، بربسته در گهواره‌ای
در دل نیفتد آتشی، در پیش ناید ناخوشی
سر برنیارد سرکشی، نَفْسی نماند اَمّاره‌ای
خوش شد جهان عاشقان، آمد قِران عاشقان
وارست جانِ عاشقان از مَکر هر مَکّاره‌ای
جان لطیف بانمک بر عرش گردد چون مَلَک
نَبْوَد دگر زیر فَلَک، مانند هر سَیّاره‌ای
مانند موران عقل و جان، گشتند در طاس جهان
آن رخنه جویان را نهان وا شد در و درساره‌ای
بی‌خارْ گردد شاخِ گل، زیرا که ایمن شد ز ذُلّ
زیرا نمانْدَش دشمنی، گُل‌چین و گُل‌افشاره‌ای
خاموش خاموش ای زبان همچون زبان سوسنان
مانند نرگس چشمْ شو، در باغْ کُن نَظّاره‌ای
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از کشمکش درونی و حالاتی که در پی عشق تجربه می‌کند، سخن می‌گوید. او خود را همچون دامی می‌بیند که به دست معشوق کشیده می‌شود و در هر لحظه حالاتی متضاد را احساس می‌کند. شاعر در پی کشف اسرار عشق و حقیقت هستی است و می‌داند که هر چیزی به او وابسته است، چه خوب و چه بد. نشانه‌های عشق الهی در وجود او نمایان می‌شود و او از دلشوری و شوق عاشقانه‌اش سخن می‌گوید. در انتها، او به آرامش و سرور ناشی از عشق اشاره می‌کند و این که عشق می‌تواند زندگی را برای او زیبا کند.
هوش مصنوعی: من نمی‌توانم از جاذبهٔ عشق و زیبایی دور شوم، مانند آنکه دامنم را می‌کشند. من مثل دامن که به دنبال نوشیدنی و خونی از یک شراب‌خوار می‌دوم.
هوش مصنوعی: در یک لحظه احساس می‌کنم که وجودم از بین می‌رود و در لحظه‌ی دیگر حس می‌کنم که وجودم قوی و پایدار است. گاهی به شدت مست می‌شوم و این موضوع به خاطر ستمگری و قدرت‌طلبی شخصی است که در زندگی‌ام تأثیر دارد.
هوش مصنوعی: من همچون یک مهره در دست او هستم و مانند ماهی در انگشت او می‌چرخم. با توجه به جذابیت و فریبندگی سحرآمیز او که به چاه بابل اشاره دارد، در این چاه غرق خواهم شد.
هوش مصنوعی: وجود لاهوتی و انسانی من به او مربوط می‌شود، و هاروت و ماروت (دو فرشته) نیز نسبت به او هستند. همهٔ زیبایی‌ها و ارزش‌های من به او بازمی‌گردد، با وجود تمام بدی‌ها و ناپسندها.
هوش مصنوعی: در روی آب خوش، ماهی مانند آتش در دل محبوب، دلی دارد که مانند مرمر سفت و سخت و مثل خاره‌ای تیز است.
هوش مصنوعی: من می‌خواهم اسرار بزرگ و ارزشمند این دنیا را در پنهانی به تو بگویم. لازم است تو کمی به من فرصت بدهی تا به درون خودم بروم و خودم را بهتر بشناسم.
هوش مصنوعی: روزی به خاطر تصویر چهره‌اش، ظرفی را به سمت جوی بردم و در آنجا از انعکاس نور او در آب جوی، ستاره‌ای را مشاهده کردم.
هوش مصنوعی: گفتم آنچه را که در آسمان جستجو کردم، ناگهان در زمین دیدم. فضل و نعمت خداوند، راه نجاتی برای بیچارگان شد.
هوش مصنوعی: شکر و سپاس در آغاز وجود من است، و در دستم شمشیری هندی دارم که قدرت زیادی دارد. در باغ یاری و پیروزی به شکوفه خواهم رسید، به لطف صورت زیبا و خوش‌رویی.
هوش مصنوعی: من از رنج و غم که بر من گذشته بود، خمیده و کُج شده بودم مانند کمانی. حالا این جسم من مثل استخوانی است که در دست هر حیوانی (یا هر کسی) قرار دارد.
هوش مصنوعی: در نیمه‌شب خورشید را دیدم که درخشان است و زهره (سیاره) در حال شادی و نشاط به شهر خود بازگشته است. این جای تعجب است که این سرگشته و آواره، یعنی من، در چنین حالتی قرار دارم.
هوش مصنوعی: در پیچ و خم طُغرای کُن، این چرخ قدیمی دگرگون شده است و عیسی (پیامبر) در کلام و گفتار ظهور کرده، در حالی که در گهواره (نازپرورده و بی‌گناه) در قید و بند است.
هوش مصنوعی: اگر در دل ما آتشی نباشد، هیچ ناخوشی و بدی به سراغ‌مان نمی‌آید. همچنین، اگر سرکشی و طغیانی در وجود ما نباشد، دیگر نفسی که به بدی‌ها دعوت کند، وجود نخواهد داشت.
هوش مصنوعی: جهان برای عاشقان خوشحال و دل‌انگیز شد، زیرا در اینجا، عاشقان به یکدیگر پیوند می‌خورند و جان آنها از فریب هر نیرنگ‌بازی رهایی می‌یابد.
هوش مصنوعی: جان لطیف و زیبا به مقام بالا و متعالی می‌رسد و مانند فرشتگان بر عرش می‌رود. در این حال، دیگر زیر آسمان و در میان اجرام آسمانی نخواهد بود.
هوش مصنوعی: عقل و جان مانند مورچه‌ها در ظرف دنیا در حال حرکت‌اند. برای کسانی که به دنبال رخنه و نفوذ هستند، راه نفوذ باز شده و مسیرشان در مقابل آنها روشن شده است.
هوش مصنوعی: شاخ گل بدون تیغ و خار می‌شود، چون از ذلت و خوار شدن در امان است. چون دیگر دشمنی ندارد، گل را چیده و گلبرگ‌ها را پراکنده می‌کند.
هوش مصنوعی: ای زبان، مانند زبان سوسن خاموش باش و مانند نرگس با چشمان زیبا در باغ به تماشای زیبایی‌ها بپرداز.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
از بامدادان ساغری پر کرد خوش خماره‌ای
چون فرقدی عرعرقدی شکرلبی مه پاره‌ای
آن نرگس سرمست او و آن طره چون شست او
و آن ساغری در دست او هر چاره بیچاره‌ای
چنگ از شمال و از یمین اندر بر حوران عین
[...]
شهری‌ست معمور و در او از هر طرف مه‌پاره‌ای
مسکین دلم صدپاره و در دست هر مه پاره‌ای
اشکال هرکس را ببین کاندر میان آن همه
دارد هوای کشتنم ناوک‌زنی خونخوارهای
هرکس که با او می‌کند دعوی ز حسن و دلبری
[...]
نی سنبل تنباکویی نه آتش رخساره‌ای
دل بوی خامی می‌دهد بی‌داغ آتشپارهای
منقار زرین بایدت تا دانه زین اخگر کنی
کی مرغ این آتش بود هر مرغ آتش‌خواره‌ای
در نخل تنباکو نگر صوفی شده بازآمده
[...]
بازم چو شمع آتش به جان زد آتشین‌رخساره‌ای
هست از دل صدپاره‌ام هر پاره آتشپارهای
از بس که داغم بر دل است از آتشین‌رخساره‌ای
جز سوختن پروانه‌سان یک سر ندارم چاره‌ای
از من به نازی می‌برد دل کودک عیار ما
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.