مشنو حیلت خواجه هله ای دزد شبانه
بشلولم بشلولم مجه از روزن خانه
بمشو غره پرستش بمده ریش به دستش
وگرت شاه کند او که توی یار یگانه
سوی صحرای عدم رو به سوی باغ ارم رو
می بیدرد نیابی تو در این دور زمانه
به شه بنده نوازی تو بپر باز چو بازی
به خدا لقمه بازان نخورد هیچ سمانه
بخورم گر نخورم من بنهد در دهن من
بروم گر نروم من کندم گوش کشانه
همه میرند ولیکن همه میرند به پیشت
همه تیر ای مه مه رو نپرد سوی نشانه
ز چه افروخت خیالش رخ خورشیدصفت را
ز کی آموخت خدایا عجب این فعل و بهانه
چو تو را حسن فزون شد خردم صید جنون شد
چو مرا درد فزون شد بده آن درد مغانه
چو تو جمعیت جمعی تو در این جمع چو شمعی
چو در این حلقه نگینی مجه ای جان زمانه
تو اگر نوش حدیثی ز حدیثان خوش او
تو مگو تا که بگوید لب آن قندفسانه



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر به توحید و عشق الهی اشاره دارد و از احوالات دلدادگی و رازهایی که دل را به خود مشغول کرده، سخن میگوید. او بر این باور است که در دنیایی پر از فریب و غفلت، تنها راه نجات و آرامش در پناه عشق به خداوند است. احساساتی چون جنون و درد ناشی از عشق را توصیف کرده و از زیباییهای معشوق و تأثیر او بر هستی سخن میگوید. در این شعر، اتصال با معشوق و خاصه، جمال الهی، مراد اصلی است که زندگی را معنا میبخشید. شاعر به سادگی و بیپایانی عشق اشاره میکند و میخواهد تا دیگران نیز شیرینی این عشق را بچشند.
هوش مصنوعی: به حرفهای فریبندهٔ آقا گوش نده، او مانند دزد شبانه است که میخواهد با نیرنگ به تو نزدیک شود. من از روزنهٔ خانه به او نگاه میکنم و متوجهاش هستم.
هوش مصنوعی: به خود نبال و خیال نکن که با پرستش و تملق به محبوبی نزدیک میشوی، زیرا اگر او بخواهد، هر کس را که بخواهد به مقام نمیآورد و تو نه میتوانی او را مالک خود کنی.
هوش مصنوعی: به سوی سرزمین عدم برو، و به سوی باغ ارم، زیرا در این زمانهٔ دنیا، درد و رنج را نخواهی دید.
هوش مصنوعی: خداوند، به سبب لطف و مهربانی تو، بنده خود را به مانند پرندهای که بازی میکند، به سوی خود دعوت میکند. ولی این لطف و نعمت به قدری بزرگ است که هیچ یک از پرخوران و سیرخواران نمیتوانند از آن بهرهمند شوند.
هوش مصنوعی: من در عالم عشق به هر حال ناچارم؛ اگر بخورم یا نخورم، او در دلم چیزی میگذارد و اگر بروم یا نروم، او مرا با جاذبهاش میکشد.
هوش مصنوعی: همه انسانها میمیرند، اما همه آنها نزد تو میمیرند. ای ماه (نرگس)، تو تیر رفتهی عشق را از خودت منحرف نکن و به سوی نشانه (یعنی معشوق) برنگردان.
هوش مصنوعی: چرا خیال او مانند چهرهٔ خورشید روشن و افروخته است؟ او این کار را از چه کسی آموخته است؟ ای خدا، واقعاً این رفتار و بهانهٔ او عجیب است.
هوش مصنوعی: وقتی زیبایی تو (عشق یا معشوق) بسیار افزایش یافت، عقل من به جنون افتاد. و وقتی درد و غم من فزونی گرفت، ای کسی که در میخانه درد میدهی، آن درد را به من نیز بده.
هوش مصنوعی: هرگاه تو در جمع ظاهر میشوی، مانند شمعی هستی که همه را روشن میکند و در این حلقهٔ دوستان، همچون نگینی ارزشمند و درخشان، به چشم میآیی، ای جان زمانه.
هوش مصنوعی: اگر تو از داستانهای شیرین چیزی بگویی، بهتر است این را به کسی نگو که باعث شود آن لبهای شیرین (که مانند قند هستند) داستانهای تو را بهطور نادرست نقل کند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
هله صیاد نگویی که چه دام است و چه دانه
که چو سیمرغ ببیند بجهد مست ز لانه
بجز از دست فلانی مستان باده که آن می
برهاند دل و جان را ز فسون و ز فسانه
بخورد عشق جهان را چو عصا از کف موسی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.