مرا بدید و نپرسید آن نگار چرا
ترش ترش بگذشت از دریچه یار چرا
سبب چه بود چه کردم که بد نمود ز من
که خاطرش بگرفتست این غبار چرا
ز بامداد چرا قصد خون عاشق کرد
چرا کشید چنین تیغ ذوالفقار چرا
چو دیدم آن گل او را که رنگ ریخته بود
دمید از دل مسکین هزار خار چرا
چو لب به خنده گشاید گشاده گردد دل
در آن لبست همیشه گشاد کار چرا
میان ابروی خود چون گره زند از خشم
گره گره شود از غم دل فگار چرا
زهی تعلق جان با گشاد و خنده او
یکی دمش که نبینم شوم نزار چرا
جهان سیه شود آن دم که رو بگرداند
نه روز ماند و نی عقل برقرار چرا
یکی نفس که دل یار ما ز ما برمید
چرا رمید ز ما لطف کردگار چرا
مگر که لطف خدا اوست ما غلط کردیم
وگر نه خوبی او گشت بیکنار چرا
برون صورت اگر لطف محض دادی روی
پیمبران ز چه گشتند پرده دار چرا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به درد و رنج عشق میپردازد و از بیتوجهی معشوق نسبت به خود شکایت میکند. او به خاطر رفتار سرد و خشمگین یار، دچار حیرت و دلتنگی شده است. شاعر از اینکه معشوق بدون دلیل بر او ترشرویی کرده و دلش را میآزارد، گلایه میکند و از زیبایی او و تأثیرات لبخند و خندهاش میگوید. او مینالد که لحظهای که یار به او پشت کند، جهان بر او تاریک میشود و عشقش بدون دیدن او، زجرآور است. در انتها، شاعر به این نکته اشاره میکند که شاید این شرایط، ناشی از اراده خداوند است و در حقیقت، محبتی در پس این غم وجود دارد.
هوش مصنوعی: او (نگار) مرا دید، اما بدون اینکه از حال من بپرسد، با حالت ترش و ناخوشایند از در خانهٔ یار (دوست) گذشت.
هوش مصنوعی: نمیدانم چه چیزی در من باعث شد که او از من بدش بیاید، که دلش از من گرفته و غبار ناراحتی بر دل او نشسته است.
هوش مصنوعی: چرا از صبح، به جان عاشق اینچنین آسیب رساند و اینطور با تیغی چون تیغ ذوالفقار (تیغی تند و برنده) به او حمله کرد؟
هوش مصنوعی: وقتی آن گل را دیدم که رنگش پریده بود، از دل بینوایم هزار خار به وجود آمد.
هوش مصنوعی: زمانی که او لبخند میزند، دل انسان شاد میشود. این لبخند همیشه باعث خوشحالی و گشایش در دلهای ما میشود. پس دلیل غم و اندوه چیست؟
هوش مصنوعی: وقتی او ابروهایش را به خاطر خشمش در هم میکشد، دل من که از غم گسسته است، چه نیازی به غم بیشتری دارد؟
هوش مصنوعی: از خوشحالی و لبخند او جانم به شدت وابسته و خوشحال است، اما در هر لحظهای که او را نبینم، حال من بد و نزار میشود.
هوش مصنوعی: جهان در آن لحظه تاریک و غمانگیز میشود که او (یار) رویش را از ما برگرداند، در آن زمان نه روز روشنایی باقی میماند و نه عقل و خرد به حالت طبیعی خود ادامه میدهد.
هوش مصنوعی: چرا یک نفس که محبوب ما (یار ما) از ما جدا شد و رفت، روح ما هم از ما جدا شده است؟ آیا دلیلی برای ترک او وجود دارد که این لطف (خدا) را نداشته باشد؟
هوش مصنوعی: اگر لطف و رحمت خداوند به او (یار) است، پس ما اشتباه کردیم که چنین فکر کردیم؛ وگرنه چرا خوبی او از ما دور شده است؟
هوش مصنوعی: اگر خداوند فقط لطف خالص خود را به ما بدهد، پس چرا پیامبران صورت و شکل خاصی دارند و همچنان پردهدار هستند؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
مرا ز دیده و دل دور کرد یار چرا
ز دست داد مرا زود آن نگار چرا
به اختیار نبودم جدایی از بر دوست
ز ما کناره گزید او به اختیار چرا
مرا ز چشم عنایت فکنده یکباره
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.