یا رب چه کس است آن مه یا رب چه کس است آن مه
کز چهره بزد آتش در خیمه و در خرگه
اندر ذقن یوسف چاهی چه عجب چاهی
صد یوسف کنعانی اندر تک آن خوش چه
آخر چه کند یوسف کز چاه بپرهیزد
کو دیده ربودستش و آن چاه میان ره
آن کس که ربود از رخ مر کاه ربایان را
انصاف بده آخر با او چه کند یک که
زنهار نگهدارید زان غمزه زبان‌ها را
کو مست بود خفته از حال همه آگه
شطرنج همی‌بازد با بنده و این طرفه
کاندر دو جهان شه او وز بنده بخواهد شه
جان بخشد و جان بخشد چندانک فناها را
در خانه و مان افتد هم ماتم و هم آوه
او جان بهاران است جان‌هاست درختانش
جان‌ها شود آبستن هم نسل دهد هم زه
هر آینه کو بیند شمس الحق تبریزی
هم آینه برسوزد هم آینه گوید خه
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل، شاعر به توصیف زیبایی و جذابیت یک عشق الهی می‌پردازد که آن را به شخصیت یوسف و چاه اشاره می‌کند. او از احساس دلتنگی و عشق عمیق خود صحبت می‌کند و به قدرت جذبه‌ی معشوق اشاره می‌کند که می‌تواند جان‌ها را تسخیر کند. شاعر تأکید دارد که دیدار شمس تبریزی، مشعل روشنی است که جان‌ها را زنده می‌کند و او را به شعور و آگاهی از عشق حقیقی نزدیک میسازد. در نهایت، شاعر از وضعیت ناگزیر عاشق سخن می‌گوید که در این عشق، پیوندهایی عمیق و فراتر از دنیای مادی پیدا می‌کند.
هوش مصنوعی: ای خدا، آن ماه زیبایی که چه کسی است که با چهره‌اش آتش را در خیمه و در جایی که زندگی می‌کنند افروخته است؟
هوش مصنوعی: در کنار چانه‌ی یوسف، چاهی وجود دارد که چه تعجبی است! این چاه تحمل یکصد جوان خوش‌چهره‌ی کنعانی همچون یوسف را دارد.
هوش مصنوعی: یوسف، که از چاه بیرون آمده و می‌خواهد از آن پرهیز کند، چه کند وقتی که چشمی او را فریب داده و در مسیرش به چاه می‌رسد.
هوش مصنوعی: آن کسی که با زیبایی خود دل‌ها را می‌رباید، چه انتظاری می‌توان از کسانی داشت که خود نیز در عشق و زیبایی مجذوب او هستند؟ در واقع، زیبایی او بر همه تأثیر می‌گذارد و نمی‌توان از آن طفره رفت.
هوش مصنوعی: زنهار! مواظب باشید که زبان‌ها را از آن چشمک و ناز نگه دارید. زیرا کسی که از حال همه بی‌خبر و مست است، ممکن است در خواب باشد و از وضعیت موجود بی‌اطلاع.
هوش مصنوعی: خداوند با بنده‌اش در بازی شطرنجی رقابت می‌کند و این نکته جالب است که او، که پادشاه دو جهان است، هر لحظه ممکن است بنده‌اش را بخواهد.
هوش مصنوعی: خدای (یا معشوق) جان‌ها را می‌دهد و هر لحظه به آنها حیات می‌بخشد، به‌گونه‌ای که وقتی فانی‌ها (موجودات زنده) در خانه و سرزمین خود می‌میرند، همزمان هم سوگواری و غم وجود دارد و هم شادمانی.
هوش مصنوعی: او شمس‌الحق تبریزی است که مانند بهار، جان‌ها را زنده می‌کند و درختان جان‌ها را پرورش می‌دهد و آنها را بارور میسازد؛ هم نسل جدید به وجود می‌آورد و هم زندگی را زایشی دوباره می‌بخشد.
هوش مصنوعی: هر که شمس‌الدین تبریزی را ببیند، به شدت تحت تأثیر او قرار می‌گیرد و بر آتش عشق و شور می‌سوزد و به وجد می‌آید.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
با زر غم و بی‌زر غم آخر غم با زر به
چون راهروی باری راهی که برد تا ده
بشنو سخن یاران بگریز ز طراران
از جمع مکش خود را استیزه مکن مسته
آدم ز چه عریان شد دنیا ز چه ویران شد
[...]
ای زن صفت از عشقش تا چند سخن گویی
این راه نگردد طی بی همت مردانه
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.