آن دلبر عیار جگرخواره ما کو
آن خسرو شیرین شکرپاره ما کو
بی‌صورت او مجلس ما را نمکی نیست
آن پرنمک و پرفن و عیاره ما کو
باریک شده‌ست از غم او ماه فلک نیز
آن زهره با بهره سیاره ما کو
پربسته چو هاروتم و لب تشنه چو ماروت
آن رشک چه بابل سحاره ما کو
موسی که در این خشک بیابان به عصایی
صد چشمه روان کرد از این خاره ما کو
زین پنج حسن ظاهر و زین پنج حسن سر
ده چشمه گشاینده در این قاره ما کو
از فرقت آن دلبر دردی است در این دل
آن داروی درد دل و آن چاره ما کو
استاره روز او است چو بر می‌ندمد صبح
گویم که بدم گوید کاستاره ما کو
اندر ظلمات است خضر در طلب آب
کان عین حیات خوش فواره ما کو
جان همچو مسیحی است به گهواره قالب
آن مریم بندنده گهواره ما کو
آن عشق پر از صورت بی‌صورت عالم
هم دوز ز ما هم زه قواره ما کو
هر کنج یکی پرغم مخمور نشسته‌ست
کان ساقی دریادل خماره ما کو
آن زنده کن این در و دیوار بدن کو
و آن رونق سقف و در و درساره ما کو
لوامه و اماره بجنگند شب و روز
جنگ افکن لوامه و اماره ما کو
ما مشت گلی در کف قدرت متقلب
از غفلت خود گفته که گل کاره ما کو
شمس الحق تبریز کجا رفت و کجا نیست
و اندر پی او آن دل آواره ما کو
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به جستجوی معشوقی می‌پردازد که اثر شگرفی بر روح و جان او داشته است. او به غم و درد ناشی از دوری آن دلبر اشاره می‌کند و یادآور می‌شود که بدون حضور او، زندگی و مجلس‌ها بی‌نمک و خشک هستند. معشوق در نظر شاعر نمایانگر عشق، زیبایی، و سرزندگی است و در فقدان او، جهان به تاریکی و ویرانی می‌ماند. ناله و فریاد شاعر حکایت از longing و اشتیاق عمیق دارد که به واسطه‌ی آن، او به دنبال نشانه‌هایی از معشوقش در عالم هستی است. در نهایت، غزل با نام شمس الحق تبریز به عنوان نماد عشق و حقیقت به پایان می‌رسد و شاعر از فقدان او به شدت ناراحت است.
هوش مصنوعی: چنین دلبر تزویرکننده و شیرین‌زبانی که برای ما مانند گوشت و جگر می‌باشد، کجاست؟ آن پادشاهی که با شیرینی و طعم شکرآلود خود دل‌ها را به چنگ می‌آورد، کجاست؟
هوش مصنوعی: بدون حضور او، مجالس ما بی‌طعم و مزه است؛ آن کسی که با فریفتن و نازش، لذت و شور به زندگی ما می‌آورد، کجاست؟
هوش مصنوعی: ماه آسمان از غم او باریک و نحیف شده است و آن زهره (زهره یا ونوس، سیاره‌ای زیبا) هم که معمولاً درخشان است، در کنار سیاره‌های دیگر، به نظر می‌رسد که از زیبایی و خوبی ما کم شده است.
هوش مصنوعی: من همانند هاروت که در بسط و گسترش دچار تنگنای روحی هستم و لبانم خشک و تشنه مانند ماروت (که در قرآن به مردی تشنه اشاره دارد) است. به این حال حیرت‌انگیز نگاه می‌کنم و از خودم می‌پرسم آن چه چیزی که باعث حسادت بابل است و سحر و جادو دارد، کجاست؟
هوش مصنوعی: موسی، نبی و پیامبری که با عصای خود در بیابان آبی جاری کرد، در حال حاضر هم در این بیابان خشک و بی‌آب، نشانی از چشمه‌های سیراب کننده نیست.
هوش مصنوعی: از این پنج زیبایی ظاهری و پنج زیبایی باطنی، ده چشمه‌ی زندگی‌بخش کجا است که در این سرزمین ما وجود داشته باشد؟
هوش مصنوعی: در اثر جدایی از آن محبوب، دردی در دل حس می‌کنم که به آن دارویی برای درمان این درد نیاز دارم. بپرسید که آن درمانگر یا راه حل کجاست؟
هوش مصنوعی: وقتی صبح برمی‌خیزد و روشنایی او در می‌تابد، می‌گویم که بدم و او پاسخ می‌دهد که «کجاست آن ستارهٔ ما؟» یعنی در غیاب آن محبوب، نور و روشنی زندگی ما کجاست؟
هوش مصنوعی: خضر، که به عنوان نماد زندگی و جاودانگی شناخته می‌شود، در تاریکی‌ها به دنبال آب است، آبی که زندگی‌بخش و خوش‌جوش است. با این وصف، از خود می‌پرسد جوی آبی که مایه حیات است کجاست؟
هوش مصنوعی: جان، مانند مسیحی که در گهواره قرار دارد، به وضعیت و قالب مادی محدود شده است. باید پرسید که آن مریم، که در واقع نشان‌دهندهٔ حفظ و نگهداری در دامن مادری است، کجاست که این جان را در گهواره نگه‌دارد؟
هوش مصنوعی: عشق حقیقی و عمیق، که فراتر از ظاهر و صورت‌های ظاهری است، به گونه‌ای است که هم از وجود ما نشأت می‌گیرد و هم از ویژگی‌ها و مرزهای ما عبور می‌کند.
هوش مصنوعی: در هر گوشه و کناری، شخصیتی غمگین و مست وجود دارد که شکایت می‌کند: آن ساقی دلسوز که ما را از خماری نجات دهد و از غم‌های‌مان بکا باشد، کجاست؟
هوش مصنوعی: سؤال این است که کجا می‌توان آن روحی را که این بدن را زنده می‌کند پیدا کرد و به دنبال چه چیزی هستیم که به این در و دیوار (بدن) روح می‌بخشد و زندگی می‌دهد.
هوش مصنوعی: دو نیروی درونی، یعنی لوامه و اماره، همیشه در حال جنگ و درگیری هستند؛ لوامه به معنای وجدان و عقل سلیم است که ما را به نیکی دعوت می‌کند و اماره به معنای نفس اماره است که ما را به گناه و اشتباه ترغیب می‌کند.
هوش مصنوعی: ما مانند مشت گلی هستیم که در دست قدرتی تغییرپذیر هستیم و از غفلت خودمان می‌گوییم که ما چه کاری کرده‌ایم.
هوش مصنوعی: شمس‌الدین تبریزی، که معلم و دوست نزدیک مولانا بود، کجا رفته و کجاست که دل بی‌قرار ما در جستجوی اوست؟
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانه‌های دیگر
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۴ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۱ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.