ساقی اگر کم شد میت دستار ما بستان گرو
چون می ز داد تو بود شاید نهادن جان گرو
بس اکدش و بس کدخدا کز شور می‌های خدا
کرده‌ست اندر شهر ما دکان و خان و مان گرو
آن شاه ابراهیم بین کادهم به دستش معرفت
مر تخت را و تاج را کرده‌ست آن سلطان گرو
بوبکر سر کرده گرو عمر پسر کرده گرو
عثمان جگر کرده گرو و آن بوهریره انبان گرو
پس چه عجب آید تو را چون با شهان این می‌کند
گر ز آنک درویشی کند از بهر می خلقان گرو
آن شاهد فرد احد یک جرعه‌ای در بت نهد
در عشق آن سنگ سیه کافر کند ایمان گرو
من مست آن میخانه‌ام در دام آن دردانه‌ام
در هیچ دامی پر خود ننهاده چون مرغان گرو
بهر چه لرزی بر گرو در کار او جان گو برو
جان شد گرو ای کاشکی گشتی دو صد چندان گرو
خامش رها کن بلبلی در گلشن آی و درنگر
بلبل نهاده پر و سر پیش گل خندان گرو
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به عشق و دلدادگی اشاره می‌کند و از میخانه و می‌گساری به عنوان نمادهایی از نزدیکی به حقیقت و حالاتی معنوی صحبت می‌کند. او می‌گوید که اگر حتی دنیا و مقام نیز به گرو باشد، عشق و معرفت از همه چیز مهم‌تر است. در این بین، اشاره‌ای به شخصیت‌های تاریخی و مذهبی می‌شود که به نوعی به دنیای مادی خود وابسته‌اند، ولی شاعر خود را در دامی از عشق و شیدایی یافته و به آن افتخار می‌کند. او در پایان می‌گوید که دل در عشق می‌سوزد و آماده است که به هر قیمتی جانش را فدای این عشق کند.
هوش مصنوعی: ای ساقی، اگر می در دست ما کمتر شود، دستار (دستمال یا سربند) ما را بگیر و به عنوان گرو بگذار، چرا که می تو از تو است و شاید جان خود را نیز به عنوان گرو بگذاریم.
هوش مصنوعی: در شهر ما به قدری از شور و شوق می‌های الهی وجود دارد که مردان شریف و اهل قدرت، مالک خانه و زندگی خود نیستند و هر چیزی به عنوان گرو گذاشته شده است.
هوش مصنوعی: آن شاه ابراهیم (که به‌واسطهٔ قدرت و شخصیتش شناخته می‌شود) را ببین که با دست خودش معرفت را به‌دست آورده و تخت و تاج سلطنت را به‌دست آورده است، و به‌نوعی در چنگ خودش گرو گذاشته است.
هوش مصنوعی: ابوبکر، عمر و عثمان (که از صحابهٔ بزرگ پیامبر اسلام هستند) پیشوایانی هستند که به خاطر مقام و نفوذشان در جامعه، مردم به آنها وابسته شده‌اند. همچنین، بوهریره (که ممکن است اشاره به کسی با نفوذ باشد) نیز در این زمینه به نوعی منبع و مرکز وابستگی مردم به خود است. در کل، این ابیات به وابستگی مردم به شخصیت‌های برجسته و تأثیرگذار در جامعه اشاره دارد.
هوش مصنوعی: پس چه جای شگفتی است اگر تو نیز مانند پادشاهان، (این کار را) انجام دهی، چونکه اگر درویشی از روی طمع به خاطر شراب، مردم را فریب دهد.
هوش مصنوعی: آن معشوق خاص و بی‌نظیر به عشقش حتی یک جرعه از شراب برای بت می‌گذارد و به خاطر این عشق، آن سنگ سیاه، که نماد کافر است، را به ایمان وادار می‌کند.
هوش مصنوعی: من از شراب آن میخانه مست هستم و در دام عشق آن معشوق زیبا افتاده‌ام. هیچ‌گاه خودم را در هیچ دام دیگری نمی‌اندازم، مثل پرندگانی که در دام عشق گرفتار می‌شوند.
هوش مصنوعی: به هر چیزی که برایت لرزشی می‌آورد در ارتباط با او، جان خود را به آن بسپار و برو. ای کاش می‌توانستی در این موضوع به اندازه‌ای بیشتر از این وابسته شوی.
هوش مصنوعی: سکوت کن و بگذار بلبل در باغ آزاد باشد، بیا و ببین که بلبل چگونه سر و بال خود را به احترام گل خندان فرود آورده است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.