بیا بوسه به چند است از آن لعل مثمن
اگر بوسه به جانی است فریضه است خریدن
چو آن بوسه پاک است نه اندرخور خاک است
شوم جان مجرد برون آیم از این تن
مرا بحر صفا گفت که کامی نرسد مفت
گر آن گوهر با توست صدف را هله بشکن
پی بوسه گل را که فر بخشد مل را
جهانی است زبانها برون کرده چو سوسن
غلط گر همه شاهید چو مریخ و چو ماهید
هلا بوسه مخواهید از آن دلبر توسن
درآ ای مه آفاق که روزن بگشادم
شبی بر رخ من تاب لبی بر لب من زن
دَرِ گفت فروبند و گشا روزن دل را
ز مه بوسه نیابید مگر از ره روزن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به زیبایی بوسه و عشق اشاره میکند و تأکید میکند که بوسهای که از دل برآید، ارزشمندتر از هر چیز دیگری است. او از شنیدن صدای عشق و احساسات عمیق سخن میگوید و بیان میکند که بوسهای پاک و زنده، میتواند جان انسان را به بیرون از قید و بند تن برساند. شاعر از معشوق دعوت میکند که به او نزدیک شود و در این نزدیکی، راز و رمزهای عشق را برای او بگشاید و بر لبانش بوسهای زند که طعم یکپارچگی و وصل را به او بچشاند. در نهایت، او بر این باور است که نمیتوان و نباید از بوسه و عشق غافل شد، زیرا این تجربه، تنها از طریق شناخت عمیق و نزدیکیها قابل دستیابی است.
هوش مصنوعی: اگر بوسه از لبهای زیبای معشوق، که به مانند لعل (سنگ قیمتی) است، ارزش دارد، پس اگر بوسه به نفع جان و روح باشد، خریدن آن به عنوان یک واجب و ضرورت محسوب میشود.
هوش مصنوعی: اگر بوسهای که صحبت میشود پاک و خالص باشد، دیگر از این دنیای خاکی و مادی نیست و من بهصورت روحی و آزاد از این جسم خارج میشوم.
هوش مصنوعی: بحر صفا (دریای صفا) به من گفت که اگر چه کامیابی و خوشبختی به راحتی به دست نمیآید، اما اگر آن گوهر (عشق یا حقیقت) با تو باشد، لازم نیست نگران ارزش آن باشی؛ بنابراین، صدف (که به معنای ظرف نگهدارندهی گوهر است) را بشکن و به این گوهر دست یاب.
هوش مصنوعی: جهان پر از صدا و فریاد است، چون همه برای بوسیدن گل میشتابند که بوی خوشی به گل میبخشد. در این میان، زبانها از سرشور و شوق بیرون آمدهاند و مانند گل سوسن زیبا و دلربا شدهاند.
هوش مصنوعی: اگر همهی نامداران و زیبایان مانند مریخ و ماه زیبا باشند، اما از آن دلبر سوار (توسن) بوسه نخواهید، نیکو نیست. این به این معناست که در عشق و زیبایی، خواستن بوسه از دلبر واقعی اهمیت بیشتری دارد.
هوش مصنوعی: ای مه آفاق، وارد شو، چون من در شب بر روی خود روزنی باز کردهام؛ لبهای تو را بر لبهای من بگذار.
هوش مصنوعی: درِ سخن را ببند و دریچهٔ دل را باز کن، زیرا نه از بوسهٔ ماه میتوان بهرهای گرفت، مگر از طریق دریچه.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.