آن یار ترش رو را این سوی کشانیدش
زین ساغر خندان رو جامی بچشانیدش
زین باده نخوردست او زان بارد و سردست او
با این همه بدهیدش جامی بپزانیدش
او سرکه چرا آرد غوره ز چه افشارد
زان زهر همیبارد تا جمله بدانیدش
آن باده انگوری نفزاید جز کوری
پهلوی چنین باده بالله منشانیدش
باشد بودش سکته در گور نباید کرد
زین آب خضر یک کف در حلق چکانیدش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف یاری میپردازد که با روی ترش به دنیا مینگرد و از شادیهای زندگی دور است. او با اشاره به نوشیدن باده، تلاش میکند تا این یار را به خوشی و لبخند وادارد و میگوید که اگر او هم به این باده دست بزند، میتواند تلخیها را کنار بگذارد. همچنین، شاعر به این نکته اشاره میکند که نمیتوان به عمر کوتاه انسان در گور اندیشید و باید از زندگی و نعمتهای آن بهرهبرداری کرد. در نهایت، این ابیات دعوتی به شاد بودن و تجربه شادیهای لحظهای زندگی را ارائه میدهند.
هوش مصنوعی: او که چهرهاش عبوس و ترشرو است، به سمت خود آورده است و با این جام خوشحال کن، به او شراب بنوشانید.
هوش مصنوعی: چون او از این شراب نخورده، از آن سرد و تلخ میشود، با این حال به او جامی بدهید تا گرم شود و خوشحال گردد.
هوش مصنوعی: او که سرکه میآورد، چرا غوره را به این حال میفشارد؟ آیا از آن زهر میآید که همه به او آگاه شوند؟
هوش مصنوعی: این شراب انگوری جز نابینایی چیزی به همراه ندارد، پس به هیچ وجه او را با چنین شرابی نیندازید.
هوش مصنوعی: اگر کسی در گور به خواب رفته، نباید او را بیدار کرد. از آب خضر (آبی که به زندگی جاویدان منجر میشود) باید یک کف به او داد تا بنوشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.