بخش ۱۱۵ - حیران شدن حاجیان در کرامات آن زاهد کی در بادیه تنهاش یافتند
زاهدی بُد در میان بادیه
در عبادت غرق چون عبادیه
حاجیان آنجا رسیدند از بلاد
دیده‌شان بر زاهد خشک اوفتاد
جای زاهد خشک بود او ترمزاج
از سموم بادیه بودش علاج
حاجیان حیران شدند از وحدتش
و آن سلامت در میان آفتش
در نماز استاده بد بر روی ریگ
ریگ کز تَفش بجوشد آب دیگ
گفتیی سرمست در سبزه و گلست
یا سواره بر براق و دلدلست
یا که پایش بر حریر و حله‌هاست
یا سموم او را به از باد صباست
پس بماندند آن جماعت با نیاز
تا شود درویش فارغ از نماز
چون ز استغراق باز آمد فقیر
زان جماعت زندهٔ روشن‌ضمیر
دید کآبش می‌چکید از دست و رو
جامه‌اش تر بود از آثار وضو
پس بپرسیدش که آبت از کجاست
دست را بر داشت کز سوی سماست
گفت هر گاهی که خواهی می‌رسد
بی ز چاه و بی ز حبل من مسد
مشکل ما حل کن ای سلطان دین
تا ببخشد حال تو ما را یقین
وا نما سری ز اسرارت بما
تا ببریم از میان زنارها
چشم را بگشود سوی آسمان
که اجابت کن دعای حاجیان
رزق‌جویی را ز بالا خوگرم
تو ز بالا بر گشودستی درم
ای نموده تو مکان از لامکان
فی السماء رزقکم کرده عیان
در میان این مناجات ابر خوش
زود پیدا شد چو پیل آب‌کش
همچو آب از مشک باریدن گرفت
در گو و در غارها مسکن گرفت
ابر می‌بارید چون مشک اشکها
حاجیان جمله گشاده مشکها
یک جماعت زان عجایب کارها
می‌بریدند از میان زنارها
قوم دیگر را یقین در ازدیاد
زین عجب والله اعلم بالرشاد
قوم دیگر ناپذیرا ترش و خام
ناقصان سرمدی تم الکلام
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، حاجیان در بادیه با زاهدی مواجه می‌شوند که در عبادت غرق است و از شدت این عبادت، در حالتی خاص قرار دارد. آنها حیرت‌زده از سلامت زاهد در این شرایط سخت، منتظر می‌مانند تا او از نماز فارغ شود. وقتی زاهد به آنها می‌پیوندد، در پاسخ به سوالشان دربارهٔ وضو و آب، با بیان اینکه هر زمان نیاز باشد، آب بدون چاه و زحمت به او می‌رسد، حاجیان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. سپس در حالی که زاهد دعا می‌کند، بارانی فرا می‌رسد که همچون مشک بر حاجیان می‌بارد و این معجزه، بعضی از آنها را به ایمان و یقین رهنمون می‌کند، در حالی که برخی دیگر هنوز ناپذیرا و تردید دارند.
هوش مصنوعی: زاهدی در بیابان بود که به عبادت مشغول شده و در آن غرق شده بود، مانند انسانی که به شدت در عبادت خود غوطه‌ور است.
هوش مصنوعی: حاجیان به آنجا رسیدند و از شهرها به سوی زاهد خشک نگاه کردند.
هوش مصنوعی: زاهد که در بیابان خشک و داغ تنها بود، به خاطر طبیعت و حالش از گرمای شدید بیابان درمانی داشت که او را از آسیب‌های ناشی از گرما محافظت می‌کرد.
هوش مصنوعی: حاجیان به خاطر تنها بودن زاهد در میان آفت‌ها و خطرات بی‌نظیر، از وحدت و آرامشی که او داشت شگفت‌زده شدند.
هوش مصنوعی: در حال نماز، او در کنار سنگ‌ریزه‌های داغ ایستاده است، سنگ‌ریزه‌هایی که از گرما، آب داغ را به جوش می‌آورند.
هوش مصنوعی: گفتی مست و شاداب در میان سبزه و گل هست یا بر مرکب شتابان و تندرو نشسته است.
هوش مصنوعی: یا اینکه پای او بر فرش‌های نرم و لباس‌های فاخر است، یا اینکه شدت طبع و روح او به مراتب از وزش ملایم باد صبا بهتر و خوشایندتر است.
هوش مصنوعی: آن جمعیت با نیاز و درخواست‌هایشان در آنجا ماندند تا اینکه درویش (زاهد) از انجام نماز فارغ شود.
هوش مصنوعی: فقیر که دگرگون شده و در عالم معنوی غرق شده بود، وقتی به حالت طبیعی خود بازگشت، از آن گروه افراد با بصیرت و آگاه جدا شد.
هوش مصنوعی: او مشاهده کرد که آب وضو از دستش می‌چکد و لباسش از نشانه‌های وضو خیس شده است.
هوش مصنوعی: حاجیان از زاهد پرسیدند که آب تو از کجا می‌آید، چون دستش را به سمتی برد که نشان‌دهندهٔ آسمان بود.
هوش مصنوعی: او گفت: هر زمان که بخواهی می‌توانی به آب برسید، بدون نیاز به چاه و بدون نیاز به ریسمان من.
هوش مصنوعی: ای سلطان دین، مشکل ما را حل کن تا ما به حال تو یقین پیدا کنیم و اعتماد کنیم که تو ما را می‌بخشی.
هوش مصنوعی: ای خدا، رازی از اسرار خود را به ما نشان بده تا بتوانیم از میان زنجیرها و محدودیت‌ها رهایی پیدا کنیم.
هوش مصنوعی: زاهد، چشم خود را به سمت آسمان باز کرد و از خدا خواست تا دعای حاجیان را مستجاب کند.
هوش مصنوعی: خداوند، بر خلاف این که انسان‌ها در جستجوی روزی به آسمان نگاه می‌کنند، به آنها کمک کرده و درهای رحمت خود را به روی آنها گشوده است.
هوش مصنوعی: ای کسی که تو مکان را از بی‌مکانی نشان داده‌ای، در آسمان رزق و روزی‌تان را به روشنی نمایان کرده‌ای.
هوش مصنوعی: در میان این دعا و مناجات، ابر خوشحال و نیکو به سرعت ظاهر شد، مانند فیل که برای کشیدن آب آمده است.
هوش مصنوعی: مثل آب که از مشک می‌ریزد، باران می‌بارید و آن زاهد در مکان‌های مختلفی مانند غارها سکونت گزیده بود.
هوش مصنوعی: ابر مانند مشک اشکها باران می‌بارید و حاجیانی که در گرداگرد آن زاهد بودند، انگار مشک‌های مخصوصی را باز کرده‌اند و اشک‌هایشان روان شده است.
هوش مصنوعی: گروهی از حاجیان به دلیل شگفتی‌هایی که دیدند، از زهد و پارسایی که در آن زاهد بود، به کناره‌گیری از نشانه‌های دینی و ظاهری خود، مانند زنار (بند یا زنجیر دور کمر که نشانه‌ای از دین و اعتقاد است) روی آوردند.
هوش مصنوعی: گروه دیگری به خاطر این شگفتی‌ها مطمئن شده بودند که این واقعه نشانه‌ای از افزایش معنوی است و در نهایت تنها خداوند می‌داند که راه هدایت چیست.
هوش مصنوعی: قوم دیگر، ظاهراً به دلیل ناپذیری و عدم فهم درست، از آنچه برای حاجیان و زاهد در بادیه رخ داده، ترشرو و ناپخته به نظر می‌رسند؛ آنها قادر به درک کامل معانی و نکات ظریف سخن نیستند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۴ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.