بخش ۱۴۱ - کبودی زدن قزوینی بر شانه‌گاه صورت شیر و پشیمان شدن او به سبب زخم سوزن
این حکایت بشنو از صاحب بیان
در طریق و عادت قزوینیان
بر تن و دست و کَتَف‌ها بی‌گزند
از سر سوزن کبودیها زنند
سوی دلاکی بشد قزوینیی
که کبودم زن بکن شیرینیی
گفت چه صورت زنم ای پهلوان
گفت برزن صورت شیر ژیان
طالعم شیرست نقش شیر زن
جهد کن رنگ کبودی سیر زن
گفت بر چه موضعت صورت زنم
گفت بر شانه گهم زن آن رقم
چونک او سوزن فرو بردن گرفت
درد آن در شانه‌گه مسکن گرفت
پهلوان در ناله آمد کای سنی
مر مرا کشتی چه صورت می‌زنی
گفت آخر شیر فرمودی مرا
گفت از چه عضو کردی ابتدا
گفت از دمگاه آغازیده‌ام
گفت دم بگذار ای دو دیده‌ام
از دُم و دُمگاه شیرم دَم گرفت
دُمگه او دَمگهم محکم گرفت
شیر بی‌دُم باش گو ای شیرساز
که دلم سستی گرفت از زخم گاز
جانب دیگر گرفت آن شخص زخم
بی‌محابا و مواسایی و رحم
بانگ کرد او کین چه اندامست ازو
گفت این گوشست ای مرد نکو
گفت تا گوشش نباشد ای حکیم
گوش را بگذار و کوته کن گلیم
جانب دیگر خلش آغاز کرد
باز قزوینی فغان را ساز کرد
کین سوم جانب چه اندامست نیز
گفت اینست اِشکمِ شیر ای عزیز
گفت تا اشکم نباشد شیر را
گشت افزون درد کم زن زخمها
خیره شد دلاک و پس حیران بماند
تا بدیر انگشت در دندان بماند
بر زمین زد سوزن از خشم اوستاد
گفت در عالم کسی را این فتاد؟
شیر بی‌دُم و سَر و اِشکم کی دید
این‌چنین شیری خدا خود نافرید
ای برادر صبر کن بر درد نیش
تا رهی از نیش نفس گبر خویش
کان گروهی که رهیدند از وجود
چرخ و مهر و ماهشان آرد سجود
هر که مُرد اندر تن او نفس گبر
مر ورا فرمان برد خورشید و ابر
چون دلش آموخت شمع افروختن
آفتاب او را نیارد سوختن
گفت حق در آفتاب منتجم
ذکر تزاور کذی عن کهفهم
خار جمله لطف چون گل می‌شود
پیش جزوی کو سوی کل می‌رود
چیست تعظیم خدا افراشتن
خویشتن را خوار و خاکی داشتن
چیست توحید خدا آموختن
خویشتن را پیش واحد سوختن
گر همی‌خواهی که بفروزی چو روز
هستی همچون شب خود را بسوز
هستیت در هستِ آن هستی‌نواز
همچو مس در کیمیا اندر گداز
در من و ما سخت کردستی دو دست
هست این جمله خرابی از دو هست
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این حکایت، یک قزوینی به دلاک مراجعه می‌کند تا بر شانه‌اش کبودی ایجاد کند. دلاک ابتدا با سوزن به شانه شیر ضربه می‌زند، اما شیر به شدت از درد فریاد می‌زند و از دلاک سوال می‌کند که چرا از این نقطه آغاز کرده است. دلاک به او توضیح می‌دهد که هر قسمت از بدن درد خاص خود را دارد و هرچه شیر درد می‌کشد، دلاک به فکر می‌افتد که چگونه باید این زخمها را درمان کند. در نهایت، داستان به مفهوم صبر و تحمل درد اشاره می‌کند و اینکه انسان باید در برابر نیروهای منفی و نفس خود صبوری کند تا به حقیقت و نور خدا نزدیک شود.
هوش مصنوعی: این داستان را از کسی بشنو که در سخنوری و بیان تبحر دارد، دربارهٔ روش و عادات قزوینی‌ها.
بر تن و دست و شانه‌هایشان -بدون آنکه گناهی کرده باشند- با سر سوزن، نشان‌های آبی می‌گذارند (و آنها را عذاب می‌دهند / شکنجه می‌دهند)
یک قزوینی پیش حمامی رفت و به او گفت که برایم خالکوبی‌ای بکن و شاهکاری بساز - شیرینی کردن:شیرین‌کاری کردن؛ کار هنرمندانه کردن. - دلاک: حمامی، کارگر حمام، خالکوب
هوش مصنوعی: قزوینی از یک مرد قوی می‌پرسد که چه ظاهری باید به خود بگیرد؛ مرد پهلوان به او می‌گوید که باید چهره‌اش را مانند چهره شیر بکند.
طالع و برج من شیر است پس نقش شیری بر تنم خالکوبی کن و رنگ کبودش را پررنگ بزن (سیر: پررنگ)
هوش مصنوعی: شیر به خود می‌گوید که بر کجا می‌زنم، به شانه‌ام بزن، چون این زخم بر آنجا چیزی را رقم می‌زند.
هوش مصنوعی: وقتی او سوزنی را به شانه‌اش فرو برد، درد آن در شانه‌اش جا گرفت و ماندگار شد.
هوش مصنوعی: پهلوان در حال ناله و شکایت می‌گوید: ای سنی (شخصی از قبیله‌ی سنی‌ها)، تو مرا کشتی، چرا بر صورتم ضربه می‌زنی؟
هوش مصنوعی: شیر به پهلوان می‌گوید که تو به من فرمان دادی، حالا بگو از کدام قسمت بدن من شروع به زدن کردی؟
هوش مصنوعی: شیر می‌گوید که من از دَمگاه (قسمت پایین بدن) شروع کرده‌ام، پس تو هم باید برای درمانم دَم (نفس) را از همین قسمت بگذاری، ای دو دیده‌ام (چشمانم).
هوش مصنوعی: شیر، از دُم و پای خود، نیرویی گرفته و محکم ایستاده است. در واقع، او از قوی بودن خود استفاده می‌کند و به شدت از این قدرت دفاع می‌کند.
هوش مصنوعی: ای شیر، حتی اگر دُم نداری، از من بشنو که دلم به خاطر زخم گاز تو سست و ناراحت شده است.
هوش مصنوعی: آن شخص به سمت دیگری رفت و زخم را به شدت و بدون ملاحظه و رحم به جانِ شیر زد.
هوش مصنوعی: او که زخمی شده، فریاد می‌زند که این بدن چه طور است، و دیگری پاسخ می‌دهد که این, گوش است ای مرد نیکو.
هوش مصنوعی: شخصی به حکیم می‌گوید که تا وقتی که گوش ندارد، لازم نیست به آن اهمیت بدهی و از او می‌خواهد که آن را کنار بگذارد و به جای آن گلیم را کوتاه کند.
هوش مصنوعی: قزوینی دوباره به طرف دیگر حیوان (شیر) رو کرده و شروع به ناله و فغانی جدید می‌کند.
هوش مصنوعی: قزوینی در پاسخ به سوال درباره کیفیت زخمها، می‌گوید که این زخمها از کدام قسمت بدن شیر است و این زخمها به خاطر اشک و غم شیر به وجود آمده است.
هوش مصنوعی: او گفت: تا زمانی که زخم من بر بدن شیر وجود داشته باشد، درد او بیشتر خواهد شد؛ بنابراین نباید زخم‌های بیشتری به او بزنم.
هوش مصنوعی: دلاک (آرایشگر) شگفت‌زده و متعجب شد و برای مدتی در این وضعیت باقی ماند که با انگشتش در دندانش گیر کرده بود.
هوش مصنوعی: استاد (دلاک) از شدت خشم سوزن را بر زمین انداخت و گفت آیا در این دنیا کسی هم مانند این اتفاق را تجربه کرده است؟
هوش مصنوعی: شیر بدون دم و سر و شکم را کی دیده است؟ این‌طور شیرهایی را خداوند خود نیافریده است.
هوش مصنوعی: ای برادر، لحظه‌ای صبر کن و بر درد نیش (آزار) غم و اندوه تحمل کن تا از زخم نفس شرور خود رهایی یابی.
هوش مصنوعی: گروهی از انسان‌ها وجود آثار مادی همچون چرخ (زمان)، خورشید و ماه را پشت سر گذاشته‌اند و به مرحله‌ای رسیده‌اند که به خاطر تعالی معنوی خود، باید سجده کنند. این افراد به مرتبه‌ای از عقل و درک رسیده‌اند که از دنیا و موجودات آن جدا شده‌اند.
هوش مصنوعی: هر کس که در وجودش نفس دنیوی و مادی (گبر به معنای بت پرست یا غیر مومن) باشد، خورشید و ابر (نمادهای طبیعی و دنیوی) بر او فرمان می‌برند و او تحت تأثیر آنها قرار می‌گیرد.
هوش مصنوعی: وقتی دل آدمی یاد می‌گیرد که چگونه شمع عشق را روشن کند، آفتاب وجودش نمی‌تواند آن شمع را خاموش کند.
هوش مصنوعی: خداوند در نور خورشید، با نیکویی و محبت خود به یادآوری ارزش‌های بزرگ می‌پردازد. او از کسانی سخن می‌گوید که در غار (به معنای دوری از دنیا) به سر می‌برند و به توجه و محبت الهی دست می‌یابند.
هوش مصنوعی: هر چیز کوچک و نامطلوبی مانند «خار» می‌تواند با لطف و محبت، به زیبایی گل مانند شود؛ و همچنین، هر جزئی باید به سوی کل و اصل خود گرایش پیدا کند و به آن ملحق شود.
هوش مصنوعی: تعظیم خداوند یعنی اینکه انسان باید خود را در مقابل او کوچک و خاکی بداند و به جای خود افتادگی را انتخاب کند.
هوش مصنوعی: توحید خدا به این معناست که انسان باید در برابر یگانگی خداوند خویشتن را به فنا بسپارد و از خودخواهی دست بردارد.
هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی مانند روز درخشان باشی، باید همانند شب به فنا و زوال خودتن بپردازی و خود را قربانی کنی.
هوش مصنوعی: وجود تو در هستی‌ای که پذیرای هستی است، مانند مس در کیمیا (طلایابی) در حال ذوب شدن و تغییر است.
هوش مصنوعی: عشق و وجود ما را به هم پیوند زده‌ای و دو دست ما را به سختی در هم گره زده‌ای. این وضعیت نابسامان ناشی از وجود همین دو هویت متفاوت است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۱۰ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۱ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.