شب تیره در بیشه راندند اسپ
خروشان بکردار آذرگشسب
هوا سرد بود از دم زمهریر
فرود آمد آنگه یل شیرگیر
بسی هیمه کردند از بیشه جمع
دل خویش کردند ز اندیشه جمع
همانگاه آتش برافروختند
همه چشم دانش فرو دوختند
بیامد بناگه یکی مرد پیر
به نزدیک آن پهلوان دلیر
بزاری همی گفت کای پهلوان
یکی مرد پیرم بدل ناتوان
یکی پور بودم جوان و ملول
ربودش ز من اندرین شهر غول
کنون هستم اندر پناه شما
نمایم در این بیشه راه شما
نمایند این بیشه ایدر به پای
که نبود در این بیشه آرام جای
که هستم بسی دل از اینجا ملول
که هست این همه بیشه مأوای غول
سپهدار گفتا به جمهور شاه
کزیدر بیا تا بگیریم راه
بدو گفت جمهور کای سرفراز
خرد را بکن چشم دانش فراز
همانا که غولست این ناسزا
که زینگونه آمد به نزدیک ما
ورا گر توانی بیاور بدست
وگرنه بما غول آرد شکست
جهان جوی برداشت از سفره نان
بدان غول گفتا بیا و ستان
بشد پیش تا نان ستاند از اوی
گرفتش سر و دست آن جنگجوی
ببست آن زمانش جهان جوی دست
به پایش نگه کرد آن شیر مست
چه خر بود پایش پر از موی و سم
چه خر داشت سم و چه خر داشت دم
سرش خواست از تن ببرد روان
یکی نعره زد غول تیره روان
ز هر سوی او غول آمد هزار
چه دید آن چنان گرد خنجرگزار
ز غولان فرو ماند اندر عجب
ز بس غول دید اندر آن تیره شب
همه نره غولان بالا بلند
که برقد ایشان نبودی کمند
سراسر تنان شان پر از موی بود
همه بیشه زیشان پر از بوی بود
برون آمد از بیشه پانصد هزار
بدینگونه غولان با گیر و دار
ستادند در گرد ایشان همه
مر آن نره غولان خروشان همه
مرآن غول کآن شیر نر بسته بود
بدان بستگی جان او خسته بود
قضا را که آن شاه غولان بدی
که از بهر او غول نالان بدی
سپهدار را گفت آن نره غول
کازین لشکر من نباشی ملول
منم شاه غولان درین بیشه در
رها کن مرا ای یل نامور
که تا این سپه را برم از برت
کسی کشته ناید از این لشکرت
سپهدار گفتا که از رای خویش
مبادا بگردی بد آری به پیش
بگفتا به خورشید تابان قسم
که ازکین نیارم برت با دودم
سپهدار گفتا به یزدان پاک
کاز کین نسازم ترا من هلاک
سپهدار چون نام یزدان ببرد
فروغ از دل نره غولان ببرد
دراندیشه آن نره غولان شدند
گریزنده از نام یزدان شدند
مرآن غول کش بود در بند پای
بمرد او چه بشنید نام خدای
نبد پا که بگریزد از بند گرد
ز بیم یل نام یزدان بمرد
چنین تا سر از پرده برداشت شید
نیامد ز غولان دگر خود پدید
سپهبد همی بر(د) نام خدای
خداوند روزی ده و رهنمای
بدانست کز نام یزدان پاک
مر ان نره غولان شد آندم هلاک
بر اتش نهاد و تنش را بسوخت
دگر باره چشم خرد را بدوخت
زبوی بدش باز غولان همه
رسیدند چون نره شیران همه
سپهبد دگر برد نام خدای
دگر باره رفتند غولان ز جای
سپهبد به جمهور گفتا که هین
بسیج سفر کن بزین برنشین
بزین بر نشستند رفتند شاد
ازآن بیشه دلشاد و خرم چه باد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شهریار و سپاه او با رسیدن به بیشه ششم با غولان روبرو میشوند. در این جنگ، شهریار با آتش افروختن و نام یزدان را بردن غولان را میترساند و آنان از نام خدا فرار میکنند. غولان که از ترس و وحشت در برابر قدرت شهریار و یزدان هراسان شدهاند، در نهایت شکست میخورند و سپاه شهریار با پیروزی از آن بیشه خارج میشوند. شهریار به همراه سپاهش به شادابی و خوشحالی از این مکان بیرون میروند.
هوش مصنوعی: در شب تاریک، شهریار و همراهانش با خروش و شتاب، مانند آتش آذرگشسب، اسب به درون بیشه راندند.
هوش مصنوعی: هوا از سرمای سخت زمستانی سرد بود؛ پس آن پهلوان شیرشکار از اسب پیاده شد و فرود آمد.
هوش مصنوعی: هیزم فراوانی از بیشه گرد آوردند و دل خود را از نگرانی آسوده کردند.
هوش مصنوعی: همان دم آتش افروختند و همه چشم خرد و هوشیاری را بستند، یعنی بیخیال و غافل شدند و به آسودن پرداختند.
هوش مصنوعی: ناگهان پیرمردی نزد آن پهلوان دلیر آمد.
هوش مصنوعی: پیرمرد با زاری گفت: ای پهلوان، من پیرمردی هستم با دلی ناتوان و درمانده.
هوش مصنوعی: پسری جوان داشتم که غولی در این سرزمین او را از من ربود و دلم اندوهگین است.
هوش مصنوعی: اکنون به شما پناه آوردهام و راه این بیشه را به شما نشان میدهم.
هوش مصنوعی: نباید در این بیشه درنگ کرد و ماند، زیرا در این بیشه جای آرام و امنی نیست.
هوش مصنوعی: دلم از این جا بسیار ملول است، چون سراسر این بیشه جایگاه غولان است.
هوش مصنوعی: سپهدار (شهریار) به جمهور شاه گفت: بیا از اینجا راه بیفتیم و برویم.
هوش مصنوعی: جمهور به او گفت: ای سرافراز، چشم خرد و دانش را باز کن و هوشیار باش.
هوش مصنوعی: بیگمان این ناسزاوار خود غول است که به این شکل نزد ما آمده است.
هوش مصنوعی: اگر میتوانی او را بگیر و در دست آور، وگرنه این غول ما را شکست خواهد داد.
هوش مصنوعی: شهریار جهانجو از سفره نانی برداشت و به آن غول گفت: بیا و این نان را بگیر.
هوش مصنوعی: غول پیش آمد تا نان را از او بگیرد و آن جنگجو سر و دست او را گرفت.
هوش مصنوعی: شهریار همان دم دست او را بست و آن پهلوان شیرمانند به پایش نگاه کرد.
هوش مصنوعی: دید پایش مانند پای خر پر از مو و دارای سم است؛ همچون خر سم و دم داشت.
هوش مصنوعی: شهریار خواست بیدرنگ سرش را از تن جدا کند که آن غول سیاهدل نعرهای بلند کشید.
هوش مصنوعی: از هر سو هزار غول به سوی او آمدند؛ آن پهلوان خنجرزن چنین منظرهای دید.
هوش مصنوعی: از فراوانی غولانی که در آن شب تاریک دید، در شگفتی فرو ماند.
هوش مصنوعی: همه غولانی نر و بلندقامت بودند، چنان بلند که کمند به قامتشان نمیرسید.
هوش مصنوعی: سراسر تن آن غولان پر از مو بود و همهٔ بیشه از بوی ناخوش آنان پر شده بود.
هوش مصنوعی: پانصد هزار غول با چنین هیئتی، آمادهٔ نبرد و آشوب، از بیشه بیرون آمدند.
هوش مصنوعی: آن غولان تنومند همه گرداگرد آنان ایستادند و همگی نعره میکشیدند.
هوش مصنوعی: آن غولی که آن پهلوان شیردل پیشتر بسته بود، از سختی بند جانش رنجور و فرسوده شده بود.
هوش مصنوعی: از قضا آن غول بسته پادشاه غولان بود و غولان به خاطر او ناله و فریاد میکردند.
هوش مصنوعی: آن غول تنومند به سپهدار گفت: از این لشکر من آزرده و نگران مباش.
هوش مصنوعی: من پادشاه غولان این بیشهام؛ ای پهلوان نامدار، مرا آزاد کن.
هوش مصنوعی: تا این لشکر را از پیش تو ببرم و هیچکس از همراهان تو کشته نشود.
هوش مصنوعی: سپهدار گفت: مبادا از این پیمان و تصمیم خود برگردی و بدی پیش آوری.
هوش مصنوعی: غول گفت: به خورشید درخشان سوگند که از سر کینه حتی دمی هم به تو آسیب نرسانم.
هوش مصنوعی: سپهدار گفت: به خدای پاک سوگند که من هم از روی کینه تو را نمیکشم.
هوش مصنوعی: چون سپهدار نام خدا را بر زبان آورد، دل غولان تیره و بیقرار شد و توانشان از میان رفت.
هوش مصنوعی: غولان به هراس و اندیشه افتادند و از شنیدن نام خدا گریختند.
هوش مصنوعی: آن غولی که پایش در بند بود، همین که نام خدا را شنید مُرد.
هوش مصنوعی: چون پایی آزاد نداشت تا از بند آن پهلوان بگریزد، از ترس پهلوان و نام خدا جان داد.
هوش مصنوعی: بدینسان تا خورشید از پرده سر برآورد و صبح شد، دیگر هیچ غولی پیدا نشد.
هوش مصنوعی: سپهبد پیوسته نام خدا، روزیدهنده و راهنما، را بر زبان میآورد.
هوش مصنوعی: او دانست که آن غول تنومند با شنیدن نام خدای پاک در همان دم هلاک شده است.
هوش مصنوعی: جسد غول را بر آتش نهاد و سوزاند؛ و گویا این بار چشم خرد خود را بست و نسنجیده کاری کرد.
هوش مصنوعی: از بوی بد آن جسد سوخته، دوباره همهٔ غولان مانند شیران نر به آنجا هجوم آوردند.
هوش مصنوعی: سپهبد بار دیگر نام خدا را برد و غولان دوباره از جای خود گریختند و رفتند.
هوش مصنوعی: سپهبد به جمهور گفت: هان، آمادهٔ سفر شو و بر زین بنشین.
هوش مصنوعی: بر زین نشستند و شاد و خرم، تند همچون باد، از آن بیشه رفتند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.