بیامد به پیش فرانک دلیر
سپهدار فرخنده شیر گیر
چه دیدش فرانک برآمد برش
فرود آمد و بوسه زد بر سرش
سپهدار کردش بسی آفرین
که شاهین به تختت بود تیزبین
دگر رای میدان گردان مکن
چنین آرزو رزم میدان مکن
برو تا نداند کسی زین سپاه
که هستی تو دخت جهان جوی شاه
چو باریم بخشد خداوند ماه
بگیرم سر تخت هیتال شاه
وز آن پس تو را سوی ایران برم
تو باشی سربانوان حرم
ولیکن ندانم ایا گلعداز
که بود این چنین زرد پوش سوار
فرانک بدو گفت ای نره شیر
به من نیز ننمود روی آن دلیر
مرا برد و در زیر بند آورید
سرم را به خم کمند آورید
به نیرو گسستم شب تیره بند
بر شیر کی تاب دارد کمند
برون آمدم من ز زندان اوی
بریدم سر پاسبانان اوی
شب تیره و کس نبد با خبر
همه پاسبانان به خواب سحر
بر اسبی نشستم شب تیره من
برفتم برون از دم انجمن
سپهدار گفتا برون باد گرد
بدین سان مکن باز رای نبرد
فرانک سبک سوی لشکر گرفت
سبک آنکه بردست سر برگرفت
جهان جوی برگشت از آوردگاه
فرود آمدند آن دو شاه سپاه



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این بخش شهریار در میدان با فرانک روبهرو میشود و او را میستاید، اما از او میخواهد که دیگر به نبرد نیاید تا سپاه نفهمد که او دختر شاه است. شهریار نوید میدهد که پس از پیروزی بر هیتالشاه او را به ایران ببرد و سرور بانوان حرم کند. سپس از سوار زردپوش میپرسد و فرانک میگوید که آن سوار او را اسیر کرده بود و او شبانه بند را گسسته، نگهبانان را کشته و گریخته است. در پایان فرانک به سوی لشکر بازمیگردد و شهریار نیز از میدان برمیگردد.
هوش مصنوعی: سپهدار خجسته و شیرشکار (شهریار) نزد فرانکِ دلیر آمد.
هوش مصنوعی: فرانک چون او را دید، به سویش رفت، از اسب پیاده شد و بر سر او بوسه زد.
هوش مصنوعی: سپهدار بسیار بر او آفرین گفت و برایش دعا کرد که شاهینِ بخت و دولتت بر تخت تیزبین و بیدار باشد.
هوش مصنوعی: دیگر آهنگ میدانِ پهلوانان مکن و اینگونه آرزوی جنگیدن در میدان را در سر مپرور.
هوش مصنوعی: برو، پیش از آنکه کسی از این سپاه بفهمد که تو دختر آن شاه جهانجو هستی.
هوش مصنوعی: هرگاه خداوندِ آفرینندهٔ ماه یاریام کند و پیروزی دهد، سرِ هیتالشاه را میگیرم و تختش را از او میستانم.
هوش مصنوعی: پس از آن تو را با خود به ایران میبرم و تو سرور و بزرگِ بانوان حرم خواهی بود.
هوش مصنوعی: اما ای گلرخسار، نمیدانم آن سوارِ زردپوش چه کسی بود.
هوش مصنوعی: فرانک به او گفت: ای شیرِ نر، آن دلاور چهرهٔ خود را به من هم نشان نداد.
هوش مصنوعی: او مرا گرفت و با خود برد و در بند کرد و سرم را در حلقهٔ کمند گرفتار ساخت.
هوش مصنوعی: در شب تاریک با زور بازو بند را پاره کردم؛ کمند کجا تابِ نگهداشتنِ شیر را دارد؟
هوش مصنوعی: از زندان او بیرون آمدم و سرِ نگهبانانش را بریدم.
هوش مصنوعی: شب تاریک بود و هیچکس آگاه نشد، زیرا همهٔ نگهبانان در خوابِ سحرگاهی بودند.
هوش مصنوعی: در آن شب تار بر اسبی سوار شدم و از میان آن گروه بیرون رفتم.
هوش مصنوعی: سپهدار گفت: ای دلاور، از میدان بیرون برو و دیگر بار اینگونه قصدِ جنگ مکن.
هوش مصنوعی: فرانک شتابان راهِ لشکر را در پیش گرفت؛ او که سر را بر دست برگرفته بود، تند رفت.
هوش مصنوعی: شهریارِ جهانجو از میدان نبرد بازگشت و آن دو سالارِ سپاه از اسب فرود آمدند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.