ببردش کشا(ن) پیش ارژنگ شاه
چنان خسته و بسته ز آوردگاه
چو از دور ارژنگ شاه سوار
بدید آن رخ نامور شهریار
فرود آمد از پشت پیل دمان
بشد پیش آن نامور پهلوان
بغل برگشود و گرفتش ببر
ببوسید یل را رو آن چشم و سر
بگفتا سپاس از خداوند گار
که دیدم دگر رویت ای نامدار
سپهدار گفتا به یزدان سپاس
که دیدم دگر شاه یزدان شناس
هر آن چیز کامد ورا پیش گفت
شنید و از او ماند اندر شگفت
جهانجوی شنگاوه را بسته دست
ببردش بر شاه یزدان پرست
دگر باره آمد به میدان کین
دژم روی آشفته و خمشگین
کزین رو سیه پوش آن زردپوش
ز کین هر دو بودند با هم به جوش
سنان در کف هر دو با هم شکست
گرفتند از کین کمانها بدست
بهم هر دو یل تیغ کین می زدند
ز کین آسمان بر زمین می زدند
زبس کز دو جانب روان تیر شد
سپر در کف هر دو کفگیر شد
نشد تیر بر کبرشان کارگر
کشیدند چون تیغ تیز از کمر
چو زی هم رسیدند آن زردپوش
برآورد چون شیر غران خروش
بزد بر سر آن سیه پوش تیغ
تو گفتی که زد برق بر کوه میغ
سیه پوش دزدید از تیغ سر
فتاد از سرش درزمان خود زر
فرود آمد خود بر سر نهاد
نشست از بر باره دیگر چو باد
برآورد آن تیغ زهر آبدار
در آمد . . .
سپر بر سر آورد آن زردپوش
نبودش رسیده از آن تیغ هوش
بزد دست برداشت پیچان کمند
زمین کرد لرزان ز نعل سمند
سیه پوش هم در زمان خم خام
ز فتراک بگشاد از بهر نام
فکندند هر دو بر هم کمند
سر هر دو یل اندر آمد به بند
بگرداند اسپ آن ازین این از آن
زهر دو (جوان) خواست بانگ فغان
زبس هر دو برهم فکندند زور
سیه پوش افتاد از پشت بور
کشانش همی خواست بیرون برد
ز خونش روان جوی جیحون برد
ز سرخود آن نامور اوفتاد
گره مویش از تیر جوشن گشاد
رخی گشت پیدا بزیر نقاب
چنان چونکه از زیر ابر آفتاب
یکی دختری دید یل شهریار
بغرید برسان ابر بهار
برآورد اندخت کحلی پرند
بزد نعره کای شهریار بلند
فرانک منم دخت هیتال شاه
برهنه سراندر میان سپاه
کشنده منم عاس را پای دار
چو دیدم ترا بسته ای شهریار
بکشتم من از کینه نصوح را
فکندم درآتش تن روح را
ز بهر تو ای نامور شهریار
به بند اندرونم چنین خوار و زار
گرت هست با من سرت برگرای
یکی زی من دستبردی نمای
رها جانم از چنگ این زردپوش
نه جای درنگست و جای خموش
مبادا کزین شاه آگه شود
ز شادی مرا دست کوته شود
بگیرد مرا او در آرد به بند
فتد طشتم از طرف بام بلند
سپهبد چو بشنید آن گفتگوی
برانگیخت ازباره تند پوی
چو آمد به نزدیک او را بدید
بزد دست تیغ از میان برکشید
بزد تیغ ببرید پیچان کمند
سر مه رها گشت از زیر بند
برفت و نشست از بر باره شاد
دگرباره آن خود بر سر نهاد
چو دید آن چنان زردپوش سوار
چنین گفت کای سکزی نابکار
شکار من از بند بیرون کنی
هم اکنون به چنگال من چون کنی
ندانی کاو خود شکار من است
در و دشت یکسر سوار من است
همه چشم دارند بر چنگ من
بدین گرز و شمشیر و آهنگ من
تو را آرزو گر نبرد من است
هم اکنون سرت زیر گرد من است
رها شد گر از دست من آن غزال
کمند افکنم شیر نر را به یال
سر نامدارت بدام آورم
چو من دست بر خم خام آورم
ولیکن کنون گشت از چرخ هور
به بندیم شبگیر تنگ ستور
به میدان درآئیم و جنگ آوریم
بکف دامن نام و ننگ آوریم
بگفت این و برگشت آن نامدار
برفت ازبر نامور شهریار



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر داستان نبرد شهریار شنگاوه و ارژنگ شاه را روایت میکند. شهریار شنگاوه به اسیری کشیده میشود و به پیش ارژنگ شاه آورده میشود. ارژنگ، با دیدن او، خوشنود و سپاسگزار میشود و هر دو پهلوان به میدان جنگ برمیگردند. در این نبرد، آنها به شدت میجنگند و هر کدام، دیگری را با تیر و تیغ هدف میگیرند. در میانهٔ نبرد، دختری به نام فرانک از هیتال شاه، به شهر یار کمک میکند و تهدید میکند که اگر ارژنگ شاه به او آسیب برساند، با پیامدهای خطرناکی مواجه خواهد شد. در نهایت، نابردباری در میان نبرد و تهدید فرانک، ارژنگ شاه را به عصبانی شدن و مواجهه با شهریار وادار میکند.
هوش مصنوعی: شهریار، شنگاوه را که زخمی و دستبسته بود، کشانکشان از میدان نبرد نزد ارژنگشاه برد.
هوش مصنوعی: ارژنگشاه که سوار بود، چهرهٔ شهریار نامدار را از دور دید.
هوش مصنوعی: ارژنگشاه از پشت فیل خروشان پایین آمد و به پیشواز آن پهلوان نامور رفت.
هوش مصنوعی: آغوش گشود و او را در بر گرفت و روی و چشم و سرِ آن پهلوان را بوسید.
هوش مصنوعی: ارژنگشاه گفت: خدا را سپاس که بار دیگر روی تو را دیدم، ای نامدار.
هوش مصنوعی: شهریار سپهدار نیز گفت: سپاس خدا را که دوباره شاه خداشناس را دیدم.
هوش مصنوعی: شهریار هرچه بر او گذشته بود برای شاه بازگفت و شاه شنید و از سرگذشت او در شگفت ماند.
هوش مصنوعی: شهریار جهانجوی، شنگاوه را با دستان بسته نزد شاه خداپرست برد.
هوش مصنوعی: آنگاه شهریار با چهرهای گرفته و خشمگین و آشفته دوباره به میدان جنگ بازگشت.
هوش مصنوعی: در این سو، آن پهلوان سیاهپوش و آن جنگاور زردپوش از کینه با یکدیگر سخت در جوش و ستیز بودند.
هوش مصنوعی: نیزه در دست هر دو شکست و از روی کینه کمانها را به دست گرفتند.
هوش مصنوعی: هر دو پهلوان با تیغ کینه بر هم میزدند و از شدت کینه گویی آسمان را بر زمین میکوبیدند.
هوش مصنوعی: از بس که از دو طرف تیر روان شد، سپر در دست هر دو از سوراخهای تیر مانند کفگیر شد.
هوش مصنوعی: چون تیر بر جوشن آن دو کارگر نیفتاد، شمشیرهای تیز را از کمر بیرون کشیدند.
هوش مصنوعی: وقتی به هم رسیدند، آن زردپوش مانند شیر غرّان فریاد برآورد.
هوش مصنوعی: زردپوش تیغی بر سر سیاهپوش زد، چنانکه گویی آذرخش از ابر بر کوه فرود آمد.
هوش مصنوعی: سیاهپوش سرش را از زیر تیغ دزدید و در همان دم کلاهخود زرینش از سرش افتاد.
هوش مصنوعی: از اسب پایین آمد، خود را دوباره بر سر نهاد و چون باد باز بر اسب نشست.
هوش مصنوعی: سیاهپوش تیغ زهرآگین و آبدار خود را برکشید و به حمله درآمد؛ مصراع دوم در متن افتاده است.
هوش مصنوعی: زردپوش سپر را بالای سر گرفت، زیرا از ضربهٔ آن تیغ هوش از سرش رفته بود.
هوش مصنوعی: زردپوش دست برد و کمند پیچان را برداشت و از نعل اسبش زمین را به لرزه درآورد.
هوش مصنوعی: سیاهپوش هم در همان دم، برای نام و آوازه، کمند خماندر خم را از فتراک زین گشود.
هوش مصنوعی: هر دو بر یکدیگر کمند انداختند و سر هر دو پهلوان در بند کمند گرفتار شد.
هوش مصنوعی: هر یک اسب خود را به سویی گرداند تا دیگری را بکشد و از هر دو جوان بانگ و فریاد برخاست.
هوش مصنوعی: از بس که هر دو بر هم زور آوردند، سیاهپوش از پشت اسب بورش به زمین افتاد.
هوش مصنوعی: زردپوش میخواست او را کشانکشان از میدان بیرون ببرد و از خونش جویی چون جیحون روان سازد.
هوش مصنوعی: کلاهخود از سر آن جنگاور نامدار افتاد و گره گیسویش باز شد و موهایش بر زره فرو ریخت.
هوش مصنوعی: از زیر نقاب چهرهای آشکار شد، مانند خورشیدی که از زیر ابر بیرون میآید.
هوش مصنوعی: شهریار پهلوان دید که آن جنگاور دختری است و مانند ابر بهاری غرّید.
هوش مصنوعی: دختر پارچهٔ ابریشمی سرمهایرنگ را کنار زد و فریاد کشید: ای شهریار بلندمرتبه!
هوش مصنوعی: من فرانک، دختر هیتالشاه هستم که اکنون با سر برهنه در میان سپاه ماندهام.
هوش مصنوعی: ای شهریار، وقتی تو را در بند دیدم، من بودم که عاس را پای دار کشتم.
هوش مصنوعی: من از سر کینه نصوح را کشتم و پیکرش را در آتش انداختم.
هوش مصنوعی: ای شهریار نامدار، به خاطر تو است که اکنون اینچنین خوار و زار در بند افتادهام.
هوش مصنوعی: اگر به من دلبستگی و توجهی داری، به سوی من بیا و برای رهاییام دلاوریای نشان بده.
هوش مصنوعی: جانم را از چنگ این سوار زردپوش رها کن؛ اکنون وقت درنگ و خاموشی نیست.
هوش مصنوعی: مبادا پدرم شاه از این ماجرا آگاه شود و دستم از شادی و آرزو کوتاه گردد.
هوش مصنوعی: در آن صورت او مرا میگیرد و به بند میکشد و رازم آشکار و رسوا میشوم.
هوش مصنوعی: سپهبد شهریار چون این سخنان را شنید، اسب تیزرو خود را به تاخت درآورد.
هوش مصنوعی: چون به نزدیک دختر رسید و او را دید، دست برد و شمشیر را از کمر بیرون کشید.
هوش مصنوعی: با شمشیر کمند پیچیده را برید و آن ماهروی از بند رها شد.
هوش مصنوعی: دختر شادمان بر اسب نشست و دوباره کلاهخود را بر سر گذاشت.
هوش مصنوعی: سوار زردپوش چون این وضع را دید، گفت: ای سیستانیِ بدکار!
هوش مصنوعی: شکار مرا از بند رها میکنی؟ ببینم اکنون در چنگال من چه خواهی کرد.
هوش مصنوعی: مگر نمیدانی که او شکار من است و سراسر دشت و دره پر از سواران من است؟
هوش مصنوعی: همه چشم به قدرت من و گرز و شمشیر و عزم جنگی من دارند.
هوش مصنوعی: اگر آرزوی نبرد با مرا داری، بدان که هماکنون سرت زیر گرد سم اسب من است.
هوش مصنوعی: اگر آن آهو از دستم رها شد، باکی نیست؛ من شیر نر را با کمند از یالش میگیرم.
هوش مصنوعی: هرگاه دست به حلقهٔ کمند چرمی ببرم، سر نامدار تو را به دام میاندازم.
هوش مصنوعی: اما اکنون خورشید از آسمان روی گردانده و روز به پایان رسیده است؛ سپیدهدم تنگ اسبان را میبندیم.
هوش مصنوعی: آنگاه به میدان میآییم و میجنگیم تا نام و ننگ هر کدام روشن شود.
هوش مصنوعی: آن سوار نامدار این را گفت، بازگشت و از پیش شهریار رفت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.