ای عقرب زلفت زده بر جانم نیش
تیر قد تو مرا برآورده ز کیش
شد خط تو توقیع سلاطین زآنروی
شرحست توکلت علی الله معنیش
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
ای عقرب زلفت زده بر جانم نیش
تیر قد تو مرا برآورده ز کیش
شد خط تو توقیع سلاطین زآنروی
شرحست توکلت علی الله معنیش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این رباعی وصف زیبایی معشوق است. زلف او به عقربی نیشزن و قامتش به تیری مانند شده که عاشق را از کیش (هم تیردان و هم دین) بیرون انداخته است. در بیت دوم، خطِ چهرهٔ معشوق به توقیع پادشاهان تشبیه شده که عبارت «توکلت علی الله» بر آن نوشته میشد. به این ترتیب زیبایی معشوق فرمانی شاهانه و ناگزیر شمرده شده است.
هوش مصنوعی: ای کسی که زلف خمیدهات مانند عقرب بر جانم نیش زده است، قامت راست و تیرمانندت مرا از کیش بیرون برده است. «کیش» هم به معنی تیردان است و هم به معنی دین و آیین. یعنی قامت تو دین و قرار را از من گرفته است.
هوش مصنوعی: خطِ تو (موی تازهرستهٔ گرد چهره، که به نوشته تشبیه شده) مانند توقیع و امضای پادشاهان شده است. دلیلش این است که معنای آن «توکلت علی الله» است، یعنی همان عبارتی که بر فرمانهای شاهان مینوشتند. مقصود این است که خط تو فرمانی شاهانه و نافذ است و عاشقِ آن چارهای جز توکل به خدا ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دارم گنهان ز قطرهٔ باران بیش
از شرم گنه فگندهام سر در پیش
آواز آید که سهل باشد درویش
تو درخور خود کنی و ما درخور خویش
صد بار ز من شنیده بودی کم و بیش
کایزد همه را هر چه کنند آرد پیش
در کردهٔ خویش ماندهای، ای درویش!
چه چون کندی فزون ز اندازهٔ خویش
اندر دو جهان هر چه ترا آید پیش
مقبول نباشد آن ترا ای درویش
جان ز خم سر زلف تو گرداند ریش
دل زان دو لب لعل تو میباید غیش
تا طیره نکردی ای نگار، از لب خویش
یاقوت که مِه بود بها دارد بیش
ای برده دل من چو هزاران درویش
بی رحمیت آیین شد و بد عهدی کیش
تا کی گویی ترا نیازارم بیش
من طبع تو نیک دانم و طالع خویش
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.