هر چه اویان واته دیله بشنیر
دیله واته چو اویان نَشُر اژ ویر
نبُر گیتی که دیلم نویُوان بُر
نویُوانی متا گیتی بُرو پیر
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به اهمیت و ضرورت توجه به دل و احساسات انسانی اشاره دارد. او می‌گوید که هر کاری که از دل سرچشمه بگیرد، مخاطب را به عمق وجودش متصل می‌کند. همچنین، شاعر هشدار می‌دهد که نباید به دنیای مادی و ظاهری بسنده کرد، بلکه باید ارزش‌های حقیقی و معنوی را در نظر داشت. در نهایت، او به تأکید بر بصیرت و درک ژرف از زندگی اشاره می‌کند و به پیری و کهنسالی به عنوان مرحله‌ای از تجربه و دانایی می‌نگرد.
هرچه جانان گفت، دل شنید. دل را گفتهٔ جانان از یاد نشد.
جهان که نبود، دلم نوجوان بود. نوجوانیِ آمده را، جهان به پیری کشاند!
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.