به نام آنکه جان را زندگی داد
طبیعت را به جان پایندگی داد
خداوندیکه حکمت بخش خاکست
کمینه بخشش او جان پاکست
دو کون از صنع او یک گل به باغی
ز ملکش نه فلک یک شب چراغی
رموز آموز عقل نکته پیوند
شناسائی ده جان خردمند
بصارت بخش چشم پیش بینان
تمنای درون شب نشینان
جواهر بند ناهید از ثریا
چراغ افروز در قعر دریا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ستایش خداوند میپردازد و او را منبع حیات و حکمت میداند. او به زیباییهای طبیعت اشاره میکند و تأکید دارد که هر چیزی در جهان نشان از رحمت و خلاقیت خداوند دارد. شاعر همچنین از قدرت بصیرت و درک عمیق انسانها سخن میگوید و آنها را به جستجوی دانش و حکمت تشویق میکند. در نهایت، او بر اهمیت ارتباط با عالم معنوی و جستجوی حقیقت تأکید میکند.
هوش مصنوعی: به نام خدایی که به انسان زندگی بخشید و به طبیعت حیات و دوام عطا کرد.
هوش مصنوعی: خداوندی که حکمت را به خاک داده است، آنقدر بخشنده و generous است که جان خالص و پاک از اوست.
هوش مصنوعی: دو عالم، یعنی دنیا و آخرت، از خلق و هنر او به مانند گلی در باغ ملک او هستند، نه اینکه فلک (آسمان) چراغی باشد که در یک شب درخشید.
هوش مصنوعی: رموز و اسرار عقل را بیاموز و به نکتهها و پیوندهای شناخت و آگاهی جان خردمندان توجه کن.
هوش مصنوعی: چشم بصیرت، بینایی عمیق و درستی را به کسانی میدهد که میتوانند جلوتر از دیگران ببینند و آرزوی دل شبنشینان را برآورده میسازد.
هوش مصنوعی: ستارهها (ناهد) مانند جواهر از بالای آسمان (ثریا) نور میافشانند و روشنی آنها در عمق دریا نیز به وضوح دیده میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.