عشق آتشم در جان زد و جانان ازان دیگران
ما را جگر بریان شد و او میهمان دیگران
ای مرغ جان، زین ناله بس، چون نیست جانان ز آن تو
بیهوده افغان می کنی در بوستان دیگران
گه نقدِ جانْ لب را دهم، گه مایهٔ دل دیده را
من بوالفضولی می کنم، کالا از آن دیگران
جویم ز پیران بی غمی، لیکن چنین بختم کجا؟
با من جوان مردی کند بخت جوان دیگران
گر کشتنی شد بیدلی، تا کی ز خلقم سرزنش؟
باری به تیغ خویش کش، چند از زبان دیگران؟
بگذار میرم بر درت، منمای خوبان دگر
مفرست خاک کوی خود بر آستان دیگران
بر دیگران می بندی ام، ای چشمه حیوان، بکن
چون خود بشستی از دلم نام و نشان دیگران
گویم که مردم از غمت، گویی که نتوان این قدر
سهل است آخر، جان من، مردن به جان دیگران
تو سود کردی بنده را، من جان زیان دادم به تو
مپسند بهر سود خود چندین زیان دیگران
تو می خوری، من درد و غم، یعنی روا باشد چنین
شربت تو آشامی و تب در استخوان دیگران
خسرو به تار موی تو جان می دهد دیگر جهان
گر چه علی الرغم منی جان و جهان دیگران



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل گلایهٔ عاشقی است که در آتش عشق میسوزد، در حالی که معشوقش با دیگران همنشین است و از آنِ آنان. شاعر بیهودگی ناله و سودای خود را میپذیرد، ولی از معشوق میخواهد که اگر قرار است بمیرد، به دست خود او و بر درگاه او بمیرد، نه با زخم زبان مردم. او بیانصافی معشوق را با تقابلهایی نشان میدهد: سود او و زیان عاشق، شربت او و تب دیگران. در پایان خسرو با وجود این همه، جان خود را فدای تار موی یاری میکند که جان و جهانِ دیگران است.
هوش مصنوعی: عشق در جانم آتش انداخت، اما معشوق از آنِ دیگران است. جگر من از این آتش کباب شد و او مهمان دیگران است؛ گویی کباب جگر من سفرهٔ دیگران را رنگین کرده است.
هوش مصنوعی: ای مرغ جان، دیگر بس است این ناله. وقتی معشوق از آنِ تو نیست، در باغ دیگران بیهوده فریاد میکنی.
هوش مصنوعی: گاه سرمایهٔ جانم را به لب یار میدهم و گاه سرمایهٔ دلم را به چشم او. اما این کارم فضولی و بیهوده است، چون این کالا، یعنی لب و چشم یار، از آنِ دیگران است.
هوش مصنوعی: از پیران و بزرگان چارهٔ رهایی از غم را میجویم، اما چنین بختی کجا نصیب من میشود؟ شاید بخت جوانِ دیگران با من جوانمردی کند و به من بخششی برساند.
هوش مصنوعی: اگر عاشق و دلباخته بودن سزاوار کشتن است، تا کی باید سرزنش مردم را بشنوم؟ دستکم خودت با شمشیر خودت مرا بکش، نه با زخم زبان دیگران.
هوش مصنوعی: بگذار بر درگاه تو بمیرم و زیبارویان دیگر را به من نشان مده. من خاک کوی توام؛ این خاک را به آستانهٔ دیگران مفرست.
هوش مصنوعی: ای آب حیات، مرا به دیگران نسبت میدهی و به دلبستگی به آنان متهم میکنی. باشد، چنین کن؛ اما تو خود نام و نشان دیگران را از دلم شستهای.
هوش مصنوعی: میگویم از غم تو مردم، و تو میگویی نمیشود تا این اندازه غم خورد. ای جان من، آسان است که آدم با جان دیگران از مردن سخن بگوید.
هوش مصنوعی: تو از بندهٔ خود سود بردی و من جانم را در راه تو باختم. برای سود خودت این همه زیان دیگران را روا مدار.
هوش مصنوعی: تو شراب مینوشی و من درد و غم. آیا رواست که شربت را تو بنوشی و تبش در استخوان دیگران بیفتد؟
هوش مصنوعی: خسرو برای یک تار موی تو جان و جهانی دیگر را هم فدا میکند. با آنکه تو، به کوری چشم من، جان و جهانِ دیگرانی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
عشق آتشم در جان زد و جانان ازان دیگران
ما را جگر بریان شد و او میهمان دیگران
ای مرغ جان، زین ناله بس، چون نیست جانان ز آن تو
بیهوده افغان می کنی در بوستان دیگران
گه نقد جان لب را دهم، گه مایه دل دیده را
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.