بتی هر روز بر دل میر سازم
به خوردن خون خود را تیر سازم
تنی پیرم گرفتار جوانان
بدین طفلی چه خود را پیر سازم؟
دل پاره نیارم دوخت هر چند
رگ جان رشته تدبیر سازم
چو کافوری نخواهد گشت روزم
ضرورت با شب چون قیر سازم
نه پای آنکه بگریزم ز تقدیر
همان بهتر که با تقدیر سازم
ندارم چون به حال صدق تا کی
ز زهد آیینه تزویر سازم
بس از بیهوده گفتن، خسرو، آن به
همه قوت تو مرغ انجیر سازم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از گرفتاری همیشگی در عشق خوبرویان با وجود پیری شکایت میکند و میگوید دل پارهاش با هیچ تدبیری دوخته نمیشود. سپس به ناچاری تسلیم تقدیر و تحمل روزگار سیاه میشود و زهد ریاکارانه را بیحاصل میداند. در پایان خود را به ترک سخن بیهوده و قناعت فرا میخواند.
هوش مصنوعی: هر روز بترویی را فرمانروای دلم میکنم و خود را برای خوردن خون دل خویش آماده و شتابان میسازم. یعنی عشقهای پیاپی مایهٔ رنج و خونخوردن من است.
هوش مصنوعی: تنم پیر شده ولی هنوز گرفتار عشق جوانانم. با این رفتار کودکانه چگونه میتوانم خود را پیر و پخته بنمایانم؟
هوش مصنوعی: دل پارهپارهٔ خود را نمیتوانم بدوزم، هرچند رگ جانم را نخِ چارهاندیشی کنم.
هوش مصنوعی: چون روز سیاه من هرگز مانند کافور سفید و روشن نخواهد شد، ناچار باید با شب قیرگون بسازم و آن را تحمل کنم.
هوش مصنوعی: توانِ گریختن از سرنوشت را ندارم، پس بهتر است با تقدیر کنار بیایم و تسلیم آن شوم.
هوش مصنوعی: وقتی در درونم حالِ صدق و راستی ندارم، تا کی از زهد و پارسایی آینهای برای ریا و فریب بسازم؟
هوش مصنوعی: شاعر به خود، خسرو، میگوید: بس است سخن بیهوده؛ بهتر است به اندکی قناعت کنی و روزیات را همچون روزی مرغ انجیرخوار ساده و اندک کنی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
یکی را بر لب خود میر سازم
یکی را آهنین زنجیر سازم
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.