|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
دلم چون به گوهر کشی خاص گشت
به دریای اندیشه غواص گشت
بهر غوطه چندان فرو ریخت در
که دریا تهی گشت و آفاق پر
نثاری کزان در برانگیختم
به درگاه پیغمبرش ریختم
من افشاندم و آسمان برگرفت
عطارد ببوسید و بر سر گرفت
دریغ آمدم کاینچنین گوهری
برم تحفه در خدمت دیگری
ادب نایدم بیش ازین در ضمیر
کزان سازم آرایش مدح پیر
پناه جهان دین حق را نظام
ره قدس را پیشوای تمام
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به تبیین احوال درونی خود می‌پردازد و از عمق اندیشه و احساساتی که به دست آورده سخن می‌گوید. او در می‌یابد که افکارش آن‌چنان غبطه‌برانگیز و ارزشمندند که حتی دریای تفکرش نیز تهی می‌شود. او این گوهرهای گرانبها را به درگاه پیامبر می‌اندازد و از این نثار احساس شادی و احترام می‌کند. در نهایت، شاعر به سراییدن مدح پیر و پیشوای دین حق اشاره می‌کند و ابراز می‌دارد که احساساتی که در دل دارد، شایسته چنین تحفه‌ای نیست.
هوش مصنوعی: زمانی که دلم به جستجوی چیزی بسیار ارزشمند (گوهر) متمرکز شد، مانند غواصی در دریای تفکر و اندیشه، به عمق این اندیشه‌ها فرو رفتم.
هوش مصنوعی: او برای غواصی در دریا چنان عمیق فرو رفت که دریا از آب تهی شد و سراسر آفاق پر از وجودش شد.
هوش مصنوعی: نثاری (هدیه‌ای) که من در برابر او (پیغمبر) به پا کرده‌ام، به درگاهش نثار کرده‌ام.
هوش مصنوعی: من رشک می‌کنم که وجودم را در پای پیغمبر ریخته‌ام، و در عوض، آسمان بر سرم سایه افکنده است. عطارد (سیاره) هم مرا ستایش کرده و بر سرم سجده کرده است.
هوش مصنوعی: متأسفم که این گوهر نفیس (که خودم دارم) را به کسی دیگر تقدیم کنم و برای دیگری بگذارم.
هوش مصنوعی: من دیگر بیش از این ادب و نزاکت را از خود نشان نمی‌دهم، چون باید جانبداری و ستایش از یک مرد بزرگ (پیر) را به کسانی بسپارم که لایق آن هستند.
هوش مصنوعی: پناه عالم و دین، خداوندی است که حق را به ما می‌آموزد و راه راستی و پاکی (ره قدس) را به همه کسانی که پیشوایی می‌طلبند، نشان می‌دهد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.