ای که از زلف توخون در جگر مشک ختاست
روی زیبای تو آنینه الطاف خداست
ماه را روشنی از روی تو میباید جست
سرو را راستی از قد تر می باید خواست
مهر رخسار تو سوزیست که درجان من است
خط سبز تو غباریست که در خاطر ماست
گر تو ای سرو خرامان ننشینی از پای
ای بسا فتنه که از قد تو بر خواهد خواست
همچو لاله دل من سوخته خون جگرست
که چرا سنبل گیسوی تو در دست صباست
همچو صبع از اثر مهر رخت جان بدهد
هر که را در ره عشق تو دم از صدق وصفاست
آنچنان زار و نزارست ز سوز تو کمال
که چو ماه نو از ابروی تو انگشت نماست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه در ستایش زیبایی معشوق است. شاعر زلف و چهره و قامت یار را برتر از مشک و ماه و سرو میداند و چهرهٔ او را آینهٔ لطف خدا میخواند. سپس از سوز دل، رشک بر باد صبا و جانسپاری عاشقان صادق سخن میگوید. در پایان، کمال خود را چنان زار و لاغر وصف میکند که مانند هلال ماه انگشتنما شده است.
هوش مصنوعی: ای معشوقی که از رشک زلف خوشبوی تو، دل مشک ختن خونین شده است؛ چهرهٔ زیبای تو آینهای است که لطفهای خدا در آن پیداست.
هوش مصنوعی: ماه باید روشنی خود را از چهرهٔ تو بگیرد و سرو باید راستقامتی را از قامت تو بخواهد؛ یعنی زیبایی تو سرچشمهٔ زیبایی آنهاست.
هوش مصنوعی: عشق به چهرهٔ تو آتشی است که در جان من افتاده است، و موهای تازهرستهٔ سبزگون کنار چهرهات غباری است که بر دل ما نشسته و آن را آزرده و پریشان کرده است. «مهر» هم به معنای عشق است و هم خورشید.
هوش مصنوعی: ای سرو خرامان، اگر از راه رفتن و جلوهگری دست نکشی و آرام ننشینی، از قامت تو آشوبها و فتنههای بسیاری برخواهد خاست.
هوش مصنوعی: دل من مانند لاله سوخته و غرق خون جگر است، از این غصه که چرا گیسوی سنبلمانند تو در دست باد صباست و باد با آن بازی میکند. شاعر بر باد رشک میبرد.
هوش مصنوعی: هر کس در راه عشق تو از راستی و پاکی دم بزند، مانند صبح که با برآمدن خورشید از میان میرود، در اثر مهر چهرهٔ تو جان میسپارد. «دم صادق» صبح راستین را هم به یاد میآورد.
هوش مصنوعی: کمال از سوز عشق تو چنان لاغر و ناتوان شده است که مانند ماه نو، که شبیه ابروی توست، انگشتنما شده و مردم با انگشت نشانش میدهند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
هیچ نپذیری چون ز آل نبی باشد مرد
زود بخروشی و گویی «نه صواب است، خطاست»
بی گمان، گفتن تو باز نماید که تو را
به دل اندر غضب و دشمنی آل عباست
ترک من بر دل من کامروا گشت و رواست
ازهمه ترکان چون ترک من امروز کجاست
مشک با زلف سیاهش نه سیاهست و نه خوش
سرو با قد بلندش نه بلندست و نه راست
همه نازیدن آن ماه بدیدار منست
[...]
بر تو این خوردن و این رفتن و این خفتن و خاست
نیک بنگر که، که افگند، وز این کار چه خواست
گر به ناکام تو بود این همه تقدیر، چرا
به همه عمر چنین خواب و خورت کام و هواست؟
چون شدی فتنهٔ ناخواستهٔ خویش؟ بگوی،
[...]
رمضان موکب رفتن زره دور آراست
علم عید پدید آمد و غلغل برخاست
مرد میخوار نماینده بدستی مه نو
دست دیگر سوی ساقی که : می کهنه کجاست ؟
مطرب کاسد بی بیم بشادی همه شب (؟)
[...]
گر سخن گوید، باشد سخن او ره راست
زو دلارام و دلانگیز سخن باید خواست
زان سخنها که بدو طبع ترا میل و هواست
گوش مالش تو به انگشت بدانسان که سزاست
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.