تا دست به زلف یار بردیم
صبر از دل بی قرار بردیم
سیم و زر و جان و سر بر آن در
هر چار به اختیار بردیم
جانها کردیم در سر تیغ
سر نیز به پای دار بردیم
بردیم به خاک مهر آن روی
شمعی به سوی مزار بردیم
سر در پی آهوان مشکین
چون را سوی لاله زار بردیم
کردیم رقیب را کشانه
سگ را بستم شکار بردیم
گر شد ز کمال سرگران یار
درد سر ازین دیار بردیم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر به یاد و آرزوی یار محبوبش میپردازد و وصف دلبستگیهای عمیق خود به او را بیان میکند. او با شجاعت و از خودگذشتگی، همهچیز را برای رسیدن به محبوب فدای عشق میکند. شعر نمایانگر تلاش و کوشش برای دستیابی به معشوق است، حتی اگر این راه خطرناک و پرمشقت باشد. در نهایت، این عشق و اشتیاق، به تحمل دردها و رنجها منجر میشود و شاعر از دلتنگی و عشقش سخن میگوید.
هوش مصنوعی: زمانی که به زلف محبوب دست زدیم، تمام صبر و شکیباییمان را از دست دادیم.
هوش مصنوعی: ما در هر حالتی، چه در خوشی و چه در سختی، همه چیزهای با ارزش خود را برای آن هدف ارزشمند فدای کردیم.
هوش مصنوعی: ما جانهایمان را در معرض خطرات بزرگ قرار دادیم و حتی به پای چوبهدار رفتیم.
هوش مصنوعی: ما به سوی مزار، با عطر و نور چهره محبوب، گام به گام پیش میرویم.
هوش مصنوعی: در جستجوی آهوان زیبا، ما را به سوی دشتهای پر از لاله حرکت داد.
هوش مصنوعی: ما رقیب را به زمین زده و سگ را به دنبال شکار فرستادیم و موفق شدیم شکار را بگیریم.
هوش مصنوعی: اگر یار از کمال خود سرگشته و حیران شود، ما هم درد و رنج این دیار را به همراه او خواهیم برد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.