می خورد خونم به شوخی شاد و خندان آن پسر
شیر مادر می خورد پنداری و مال پدر
تا معلم غمزه اش باشد که آموزد ادب
جون ز شاگردست بسیاری معلم شوختر
بازی طفلان به خاک آمد شوم خاک رهش
تا کند بازی کنان بر خاک راه خود گذر
چون به نیرش جان دهم سازید مرغی از گلم
تا زند بر جای تیر اولم نبر دگر
ای مگس دور از لب یارم چور تار عنکبوت
چون روی آنجا شکر خوردن مرا با خود ببر
سحر اگر دانستمی خود را مگس میساختم
مینشستم بر لبش گستاخ و میخوردم شکر
از در خلوت چو دید آن زلف و آن عارض کمال
در دعا پیچید چون شب بود نزدیک سحر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه وصف معشوقی نوجوان و شوخچشم است که بیپروا خون عاشق را میریزد و غمزهاش او را شوختر میکند. عاشق آرزو دارد خاک راه او یا پرندهای ساخته از گِل خودش شود تا باز آماج تیرش قرار گیرد، و به مگسی که بر لب شیرین یار مینشیند رشک میبرد. در پایان کمال زلف و چهرهٔ یار را به شب و سحر مانند میکند و در آن هنگام به دعا میپردازد.
هوش مصنوعی: آن پسر زیبا با شوخی و شادی و خنده خون مرا میخورد؛ چنان آسوده و بیدریغ که گویی شیر مادر یا مال پدرش را میخورد و آن را حق خود میداند.
هوش مصنوعی: تا وقتی معلم و ادبآموز او غمزهٔ خودش است، شوخیاش بیشتر میشود؛ زیرا معلم بسیار از شاگرد شوختر و بیپرواتر است.
هوش مصنوعی: کودکان در خاک بازی میکنند؛ پس من خاک راه او میشوم تا او بازیکنان از روی خاک راهش، یعنی از روی من، بگذرد.
هوش مصنوعی: وقتی با تیر او جان دادم، از گِل تنم پرندهای بسازید تا او بار دیگر تیری دیگر به همان جای تیر نخست بزند.
هوش مصنوعی: ای مگس، مانند تار عنکبوت از لب یارم دور بمان؛ و اگر به آنجا رفتی تا شکر بخوری، مرا هم با خود ببر.
هوش مصنوعی: اگر جادو میدانستم، خود را به شکل مگس درمیآوردم و بیپروا بر لب او مینشستم و از شکر لبش میخوردم.
هوش مصنوعی: کمال وقتی از درِ خلوت آن زلف سیاه و آن چهرهٔ روشن را دید، به دعا پرداخت؛ زیرا زلف چون شب بود و چهره چون سحری نزدیک، و دعای هنگام سحر مستجاب است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
عارضش را جامه پوشیدست نیکویی و فر
جامهای کش ابره از مشکت وز آتش آستر
طرفه باشد مشک پیوسته به آتش ماه و سال
و آتشی کو مشک را هرگز نسوزد طرفهتر
چون تواند دل برون آمد ز بند حلقههاش
[...]
بر گرفت از روی دریا ابر فروردین سفر
ز آسمان بر بوستان بارید مروارید تر
گه بروی بوستان اندر کشد پیروزه لوح
گه به روی آسمان اندر کشد سیمین سپر
هر زمانی بوستان را خلعتی پوشد جدا
[...]
اصل نفع و ضر و مایهٔ خوب و زشت و خیر و شر
نیست سوی مرد دانا در دو عالم جز بشر
اصل شر است این حشر کز بوالبشر زاد و فساد
جز فساد و شر هرگز کی بود کار حشر؟
خیر و شر آن جهان از بهر او شد ساخته
[...]
ابر سیمابی اگر سیماب ریزد بر کمر
دود سیماب از کمر ناگاه بنماید اثر
ور ز سرما آبدان قارورۀ شامی شدست
باز بگدازد همی قاروره را قاروره گر
ور سیاه و خشک شد بادام تر ، بیباک نیست
[...]
مابَقی فی النّاسِ حُرٌّ
لاٰوَلاٰفی الْجِنّ حُرٌّ
قَدْمَضیٰحُرُّ الْفَریَقیْنِ
فُحُلْو اُلْعَیْشِ مُرٌّ
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.