اشکِ چشم من که جان نقد روان میخواندش
دیده جرمی دید از آن رو از نظر میراندش
سرو لاف سرفرازی میزند قدّت کجاست
تا روان برخیزد از جا و ز پا بنشاندش
مشگ اگر گوید که با زلف تو میمانم خطاست
چون خطایی گوید از زلفت عجب گر ماندش
باز بیجرم از من مسکین رقیب فتنهجوی
رنجشی دارد ندانم تا چه میرنجاندش
ای ملامتگوی آخر با خیالی هر نفس
وصف آن بدخو چه میگویی نکو میداندش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از اشکی میگوید که چشم آن را از خود میراند. سپس قامت یار را برتر از سرو و زلفش را برتر از مشک ختا میشمارد. در ادامه از رنجش بیدلیل رقیب شکایت میکند و در پایان به ملامتگر پاسخ میدهد که لازم نیست بدخویی یار را برای خیالی بازگو کند، چون او خود یار را بهخوبی میشناسد.
هوش مصنوعی: اشک چشمم را که جان، آن را «نقد روان» و گرانبها میداند، چشم گناهی از آن دید و برای همین آن را از خود بیرون میراند و از نظر میاندازد. مقصود فروریختن اشک از چشم است که به بیرون راندنِ مجرم تشبیه شده است.
هوش مصنوعی: سرو از بلندی و سرافرازی خود لاف میزند. قامت تو کجاست تا خرامان از جا برخیزد و سرو را بر زمین بنشاند و خوار کند؟
هوش مصنوعی: اگر مشک بگوید که به زلف تو شبیه است، سخنش خطاست. چون مشکِ ختایی سخن خطا میگوید، عجب است اگر به زلف تو ماننده باشد. در این بیت «خطا» هم به معنی اشتباه است و هم نام سرزمین ختا، خاستگاه مشک.
هوش مصنوعی: باز رقیبِ فتنهجو بیآنکه گناهی از من بیچاره سر زده باشد، از من رنجیده است و نمیدانم چه چیزی او را میرنجاند.
هوش مصنوعی: ای ملامتگر، چرا هر لحظه بدخویی آن یار را برای خیالی وصف میکنی؟ او خود آن یار را بهخوبی میشناسد. میان «بدخو» و «نکو» تقابل لفظی هست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.