مرا می سوزد آن بدخو که کار خودنکو سازد
عجب گر با چنین خوبی خدا اسباب او سازد
برآنم بعد از این کز رو برانم اشک را هر دم
وگرنه زود باشد کاو مرا بی آبرو سازد
هنوزم دست بر سر باشد از ذوقِ می لعلت
اگر بعد از اجل دوران زخاک من سبو سازد
مرا وقتی رسد در حلقهٔ زلف تو پیچیدن
که فکرِ آن میان از لاغری چون تار مو سازد
خیالی را مکن منع از حدیث آن لب شیرین
که طوطی را تمنّای شکر بسیار گو سازد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه از بدخویی و ستم یاری زیبا آغاز میشود و از اشکی میگوید که بیم آن است راز عاشق را آشکار کند. شاعر وفاداری خود را تا پس از مرگ نشان میدهد و میگوید حتی کوزهای که از خاکش بسازند از شوق لب یار دست بر سر خواهد داشت. سپس از لاغری خود در اندیشهٔ کمر باریک یار سخن میگوید و در پایان پرگوییاش دربارهٔ لب شیرین یار را به طوطیِ شکرخواه مانند میکند.
هوش مصنوعی: آن یار بدخو مرا میسوزاند تا کار خودش را پیش ببرد و خوب جلوه دهد. شگفت است اگر خدا با چنین زیباییای که دارد، اسباب کامیابی او را هم فراهم کند.
هوش مصنوعی: تصمیم دارم از این پس اشکم را هر لحظه از چهرهام پاک کنم و برانم، وگرنه بهزودی اشک راز عشقم را فاش میکند و آبرویم را میبرد. «آب» در اشک و «آبرو» با هم بازی لفظی دارند.
هوش مصنوعی: اگر پس از مرگم روزگار از خاک من کوزه بسازد، باز هم از لذت شراب لب لعلگون تو دستم بر سرم خواهد بود. دستهٔ کوزه به دستی مانند شده که بر سر نهادهاند و نشانهٔ شور و مستی است.
هوش مصنوعی: وقتی میتوانم در حلقهٔ زلف تو بپیچم که اندیشیدن به کمر باریک تو مرا از لاغری مانند تار مو کند.
هوش مصنوعی: خیالی را از سخن گفتن دربارهٔ آن لب شیرین بازندار، زیرا آرزوی شکر طوطی را پرحرف میکند. شاعر خود را به طوطی و لب یار را به شکر مانند کرده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.