مرا که دوش زِیادت زیاده دردی بود
غمی نبود چو مقصود یاد کردی بود
دلِ چو آهنت از آه و ناله نرم نشد
چرا که اینهمه پیش تو گرم و سردی بود
مرا هوای تو روزی وزید اندر سر
که حسنت از چمن عارض تو وَردی بود
گهی که عشق به کویت صلا طلب خیزد
ز راه صدق به هر گرد روی مردی بود
هنوز از گل رویت نداشت وجهی حُسن
که وجه عاشق درویش روی زردی بود
همین بس است به حشر آب رو خیالی را
که گِرد کوی تو افتاده همچو گردی بود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از درد شبانهٔ یاد معشوق و سنگدلی او سخن میگوید و میگوید آه گرم و سردش دل آهنین یار را نرم نکرد. او یادآوری میکند که عشقش از همان آغاز شکفتن زیبایی معشوق آغاز شده و رنج و رخسار زردش حتی پیش از کمال آن زیبایی وجود داشته است. در پایان، خیالی خاکساری بر کوی یار را مایهٔ آبروی خود در روز رستاخیز میداند.
هوش مصنوعی: دیشب از یاد تو دردی بیش از اندازه داشتم، اما آن درد برایم غم نبود؛ زیرا مقصودم تنها یاد کردن از تو بود.
هوش مصنوعی: دل آهنین تو از آه و نالهام نرم نشد؛ چون پیش تو پیوسته آه گرم و سرد در کار بود، و آهن از گرم و سرد شدنِ پیاپی سختتر میشود نه نرمتر.
هوش مصنوعی: عشق تو روزی در سرم افتاد که زیباییات تازه چون گلی از باغ چهرهات شکفته بود؛ یعنی از آغاز جوانی و شکفتن زیباییات عاشقت شدم.
هوش مصنوعی: هرگاه عشق برای دعوت کردن عاشقان به کوی تو برمیخیزد، در هر گرد و غبار راه، چهرهٔ مردی صادق دیده میشود که شتابان به سوی تو میآید.
هوش مصنوعی: هنوز گل روی تو بهرهای از زیبایی نیافته بود که سرمایهٔ عاشق تهیدست چهرهای زرد بود؛ یعنی عشق و رنج من پیش از کمال زیبایی تو آغاز شده بود. «وجه» هم به معنای چهره است و هم به معنای پول و دارایی.
هوش مصنوعی: برای آبروی خیالی در روز رستاخیز همین بس است که مانند گردی بر خاکِ پیرامون کوی تو افتاده بود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.