ای یافته از خاک درت افسر سر
بس شور که از زلف تو دارم در سر
گر خاک شوم بر سر کویَت باری
آن کس که نشد خاکِ تو، خاکش بر سر
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
ای یافته از خاک درت افسر سر
بس شور که از زلف تو دارم در سر
گر خاک شوم بر سر کویَت باری
آن کس که نشد خاکِ تو، خاکش بر سر
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به زیبایی و جذابیت عشق خود اشاره می‌کند. او زلف معشوق را دلیل شور و شوق خود می‌داند و ابراز می‌کند که اگر روزی خاک شود و بر سر کوی معشوق بماند، دلیلی برای اندوه نخواهد داشت. این عشق آن‌قدر عمیق و ارزشمند است که او برای آن آماده است تا به هر حالتی در کنار محبوبش باشد.
هوش مصنوعی: ای کسی که سر تو مانند افسر از خاک برآمده است، بر من چه بی‌تابی‌هایی می‌بخشی، زیرا من در دل خود تنها زلف تو را دارم.
هوش مصنوعی: اگر من به خاک تبدیل شوم و بر سر کوی تو بیفتم، حداقل آن کسی که به مقام تو نرسید، زمینش بر سرش بیفتد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.