ترا که گنج گشودی ز زخم مار چه غم
چو شاخ گل بکف آید ز نوک خارچه غم
اگر هزار فعان کرده است بلبل مست
چو غنچه پرده بر اندازد از هزار چه غم
معاشری که مدام از قدح گزیرش نیست
چو می ز جام فرح نوشد از خمار چه غم
در آنزمان که شود وصل معنوی حاصل
بصورت ار نشوی زائر مزار چه غم
میان لیلی و مجنون چو قرب جانی هست
اگر چنانک بود دوری دیار چه غم
ز روزگار میندیش و کار خویش بساز
چو روزگار برآمد ز روزگار چه غم
بزیر بار غم ار پست گشته ام غم نیست
مرا که ترک شتر کرده ام ز بار چه غم
ترا چه غم بود از درد ما که سلطانرا
ز رنج خاطر درویش دلفگار چه غم
درین میان که گرفتار عشق شد خواجو
گرش مراد نهد چرخ در کنار چه غم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در هر بیت با ردیف «چه غم» نشان میدهد که رسیدن به مقصود رنجهای راه را بیاهمیت میکند: گنج و مار، گل و خار، می و خمار. سپس این اندیشه را به وصال معنوی میکشاند که بر دوری ظاهری برتری دارد، مانند پیوند جانی لیلی و مجنون. در پایان از بیاعتنایی معشوق به درد عاشق، مانند بیخبری پادشاه از درویش، گله میکند و میگوید اگر آسمان آرزوی خواجو را برآورد، دیگر غمی برایش نمیماند.
هوش مصنوعی: تو که به گنج رسیدهای، از نیش ماری که نگهبان گنج است چه باک داری؟ وقتی شاخهٔ گل به دستت آمده، از زخم نوک خار غمی نیست.
هوش مصنوعی: اگر بلبل مست هزار ناله و فریاد سر داده باشد، وقتی غنچه پرده از رخ برمیدارد و میشکفد، از نالههای هزار (بلبل) چه پروایی دارد؟ «هزار» هم به معنای عدد است و هم نام بلبل.
هوش مصنوعی: همنشینی که همیشه با جام شراب است و از آن دست نمیکشد، وقتی از جام شادی می مینوشد، از رنج خماری باکی ندارد.
هوش مصنوعی: هنگامی که پیوند و وصال باطنی و روحانی به دست آمده باشد، اگر در ظاهر به زیارت آرامگاه و مزار نروی، اشکالی ندارد.
هوش مصنوعی: وقتی میان لیلی و مجنون نزدیکی جانها برقرار است، اگر سرزمینشان از هم دور باشد، اهمیتی ندارد.
هوش مصنوعی: از گردش روزگار نگران مباش و کار خود را سامان بده؛ وقتی عمر به سر رسید، دیگر از روزگار چه غمی میماند؟
هوش مصنوعی: اگر زیر بار غم خمیده و فرسوده شدهام، باکی نیست؛ من که از شتر دست کشیدهام، از بار آن چه نگرانی دارم؟ یعنی من که از همه چیز گذشتهام، از سختیها پروایی ندارم.
هوش مصنوعی: تو از درد ما چه غمی داری؟ همانگونه که پادشاه از رنج و دلخستگی درویش دلشکسته پروایی ندارد.
هوش مصنوعی: اکنون که خواجو گرفتار عشق شده است، اگر آسمان آرزویش را در آغوشش بگذارد، دیگر هیچ غمی ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.