شمارهٔ ۴ - در مدح امام الشارع وحید الدین ابو المفاخر عثمان پسر کافی الدین عمر پسر عم و داماد خاقانی
آن نه روی است آنکه آشوب جهان است آنچنان
وآن نه زلف است آنکه دست آویز جان است آنچنان
زلف او زنجیر گردون است و بیدادی کند
گرچه او از بهر انصاف جهان است آنچنان
راست خواهی با من از هستی نشانی مانده نیست
در غم آن لب که هست و بینشان است آنچنان
گر نه رازم آفتاب است از چه پیدا شد چنین
ورنه وصلش کیمیا شد چون نهان است آنچنان
جان بر او پاشم که تا جان با من است او بیمن است
و این چنین بهتر زیَم کهالحق زیان است آنچنان
گفتمش در صدر وصلم جای کن، گفت ای سلیم
جستهام جائی سزایت آستان است آنچنان
بر در من بگذرد بیند مرا در خاک و خون
با رقیب از طنز گوید کهاین فلان است آنچنان
او کند دعوی که خون و مال خاقانی مراست
من کنم اقرار و گویم کآنچنان است آنچنان
عشق او را مرد صاحب درد باید شک مکن
کهاندر این آخر زمان صدر زمان است آنچنان
حجة الحق عالم مطلق وحید الدین که هست
مَلجأ جان من و صدر من و استاد من
یارب اندر چشم خونریزش چه خواب است آن همه
در سر زلف دلاویزش چه تاب است آن همه
در دو لعلش آب و اندر جَزع نه آخر بگوی
کهاین چه بیآبی است چندین و آن چه آب است آن همه
خون خلقی ریخت وانگه سرخیی بر دامنش
آن نه رنگ پروز است آن خونِ ناب است آن همه
چشم مستش را کباب است آرزو زین روی را
قصد دلها میکند یعنی کباب است آن همه
شحنهٔ وصلش خراج از عالم جان برگرفت
جای دیگر شد که میداند خراب است آن همه
گه بسوزد گه بسازد، الغیاث ای قوم از آنک
خوی مردم نیست، خوی آفتاب است آن همه
تشنهٔ وصلم مرا آن وعدههای کژ که داد
کی کند سیری که میدانم سراب است آن همه
کاشکی رنجه شدی باری بدیدی کز غمش
در دل تاریک خاقانی چه تاب است آن همه
از حیاتش گر فروغی یا نسیمی مانده هست
از ثنای صاحب مالک رقاب است آن همه
صاحب و مالک رقاب دودهٔ آزادگان
کآستان بوس درِ او شد دل آزاد من
سرکشان از عشق تو در خاک و خون دامن کشند
من کیَم در کوی عشقت کهاین رقم بر من کشند
گر به جان فرمان دهی فرمانت را گردن نهم
پیش تو گر تو توی، گردنکشان گردن کشند
غمزگانت قصد کین دارند وز من در غمت
سایهای مانده است مگر این کین ز پیراهن کشند
آه من چندان فروزان شد که کوران نیم شب
از فروغ سوز آهم رشته در سوزن کشند
دیدهٔ من شد سپید از هجر و دل تاریک ماند
خانهها تاری شود چون پرده بر روزن کشند
با خسان درساختی تا بر در و در بزم تو
من غم هجران کشم و ایشان میِ روشن کشند
نیکویی کن رسم بدعهدان رها کن کز جفا
درد زی عاشق دهند و صاف با دشمن کشند
هر زمان در کوی تو خاقانیآسا عالمی
آستین بر جان فشانند و کفن در تن کشند
وز پی آن تا ز دیوِ آزشان باشد امان
خط افسون مدیح صدر پیرامن کشند
نایب ادریس عثمان عمر کز فر او
حل و عقد عیسوی دارد حیات آباد من
دیده خون افشان و لب آتشفشان است از غمت
والحق ار انصاف خواهی جان آن است از غمت
تا غمت را بر دل من نامزد کرد آسمان
حِصن صبرم هر شبی بام آسمان است از غمت
هر زمان گوئی ز عشق من به جان پرداختی
این سخن باشد مرا پروای جان است از غمت
از گلستان رُخت باری مرا گر هیچ نیست
مرغزار چشم من پر ارغوان است از غمت
زعفران شادی فزاید وین بتر کهاندوه من
دور از آن رخ زین رخ چون زعفران است از غمت
محنت اندر سینهٔ من ره ندانستی کنون
شاهراه سینهٔ من ناردان است از غمت
از لبت چون بوسه خواهم کز پی آن لب مرا
آنچه اندر کیسه باید بر رخان است از غمت
آنکه از عشقت زر افشاند ندانم کیست آن
این که خاقانی است دانم جان فشان است از غمت
هم نبخشودی دلت گر باخبر بودی از آنک
حال من در دست مجلس داستان است از غمت
آنکه گر برهان زردشتی نمایم بس بود
مدح این استاد من، دین من و استاد من
کلک او قصر مکارم میطرازد هر زمان
نام او چتر معالی میفرازد هر زمان
گرچه در احکام دست او راست من هم آگهم
کآسمان در پرده کارش میطرازد هر زمان
چشم زخمی را که دید اقبالها بیند چنانک
قدر او بر چشمهٔ خورشید تازد هر زمان
خاک بر سر میکند گردون ز دستش کو چرا
تختهٔ خاک از سر کیوان نسازد هر زمان
ز این خطر کو خاک را دادهست خاک از کبریا
بر سه عنصر تا قیامت میبنازد هر زمان
حرمت آن را که میل او به اصل از آهن است
نیست آتش را محل کآهن گدازد هر زمان
چون بنانش سوی کلک آید بدان ماند همی
کآفتاب چرخ سوی حوت یازد هر زمان
زآن نوازشها کزو دارد دل مجروح من
جانم از مدحش نوائی مینوازد هر زمان
تازه رویان آفرینم زآفرین او چنانک
با رخ هر یک زمانه عشق بازد هر زمان
نام نیکش را نهم بنیادها کز نفخ صور
آسمان بشکافد و نشکافد آن بنیاد من
حکم صد ساله توان دیدن ز یک تقویم او
طفل یک روزه مِجسطی گیرد از تعلیم او
تا که مشرف اوست اجرام فلک را از فلک
آن دو پیر نحس رحلت کردهاند از بیم او
همتی دارد چنان کهافلاک با لوح و قلم
کمترین جزوی است اندر دفتر تعظیم او
باز دیدم در همه علمی نظیرش نیست کس
در همه اقلیمها نی در یکی اقلیم او
کلکش از بهر شرف محکوم تیغ آمد بلی
مرتبت بفزود اسمعیل را تسلیم او
مشتری دیده نهای، رویش نگر گوئی کسی
سیب را بشکافت سوی چرخ شد یک نیم او
ظاهر است انسابش از کافی عمر درگیر و رو
میشمر تا قد سلف عثمان و ابراهیم او
عیسوی دم باد و احمد دیم و چشم حادثات
در شکر خواب عروسان از دم و از دیم او
بر جناب او و بر اهل جهان فرخنده باد
رجعت نوروز و ترجیع من و تقویم او
چون مبارکباد گویم روز او را شک مکن
کآسمان آمین کند وقت مبارکباد من
ترکتاز غمزهٔ تو غارت از جان درگرفت
رای قربان کرد و اول زخم ز ایمان درگرفت
روزگاری روزگار از فتنهها آسوده بود
زلف شبرنگ تو آمد فتنه دوران درگرفت
کار ما خود رفته بود از دست باز از عشق تو
دهر زخمه درفزود و چرخ دستان درگرفت
خوی تو با ما چه روزی زندگانی کرده بود
کز پی خونریز ما را، راه هجران درگرفت
ماتم دلها عروسی بود ما را پیش ازین
تا درآمد شحنهای غم غارت جان درگرفت
نالهها کردم چنان کز چرخ بانگ آمد که بس
ای عفیالله در تو گوئی ذرهای زآن درگرفت
از دم سردم چراغ آسمان بتوان نشاند
وز تف آهم هزاران شمع بتوان درگرفت
گفتی ای خاقانی از غرقاب غم چون میرهی
چون رهم کز پای من تا سر به طوفان درگرفت
دل که از درگاه تو محروم شد محروموار
رفت و راه آستان صدر ایران درگرفت
سروری کز روی نسبت وز عروسان صفا
هم پسر عم من است امروز و هم داماد من
خاک پایت دیدهها را روشنایی میدهد
هر سحر بوی تو با جان آشنایی میدهد
کار جزع و لعل توست آزردن و بنواختن
هرکه را این بشکند آن مومیایی میدهد
باز خونها خوردهای کآلوده میبینم لبت
من چه گویم خود لبت بر تو گوایی میدهد
تیره شد کار من از غم هان و هان دریاب کار
تا چراغ عمر قدری روشنایی میدهد
از پی دریوزهٔ وصل آمدم در کوی تو
چون کنم چون بخت روزی از گدایی میدهد
یک دمی تا میزیَم در هجر و امید وصال
گه کلاهم میبرد گه پادشاهی میدهد
گر مرا محنت گیائی میدهد از باغ عشق
در شک افتم کآن مرا دولت کیایی میدهد
جان خاقانی به رشوت میدهم ایام را
گر مرا زین روز غم روزی رهایی میدهد
غم چه باشد چون ضمیر وحی پرداز مرا
فر مدحش آیت معجز نمایی میدهی
متصل بینام عقد دولتش را پیش از آنک
منفصل گردند آب و نار و خاک و باد من



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این اثر، با نگاهی به شخصیت و مقام امام الشارع وحید الدین، او را به عنوان آغوشی برای جان و مرجعی برای انسانها میستاید. او از عشق و شوقی عمیق نسبت به شخصیت مورد مدح سخن میگوید و تأثیرات او را در زندگی خود و دیگران به تصویر میکشد. غم هجران و آرزوی وصال در کلام شاعر به وضوح حس میشود؛ او نسبت به درد و رنجی که از جدایی میکشد، تأمل میکند و این حالت را به عشق و ارادت به معشوق مربوط میداند. همچنین، شاعر به اشارهای به نیکیهای شخصیت مورد مدح و نقش او در زندگی اجتماعی و معنوی انسانها میپردازد و یادآور میشود که کلام و تعلیم او برای جامعه بسیار ارزشمند است. در نهایت، او با ابراز ارادت به امام، از درگاهش طلب یاری و رهایی از غم میکند.
هوش مصنوعی: آنچه در اینجا توصیف شده، نه صورت زیبا و نه زلف دلربا است که باعث آشفتگی دنیا و اسارت جانها میشود. در واقع، این زیباییها به قدری دلربا و گیرا هستند که تأثیر عمیقی بر زندگی و روح انسانها دارند.
هوش مصنوعی: زلف او مانند زنجیری است که به گردونهٔ آسمان متصل است و در حق دیگران ستم میکند، هرچند او به خاطر عدالت و انصاف، این کار را انجام میدهد.
هوش مصنوعی: اگر راست بگویی و بخواهی از هستی نشانی بگیری، باید بگویم که در غم آن لب، که خود وجود دارد اما نشانی از آن نیست، چیزی باقی نمانده است.
هوش مصنوعی: اگر راز من مانند آفتاب نیست و پیدا نیست، پس چه چیزی باعث شد این ارتباط با او به مانند کیمیا ارزشمند و گرانبها شود در حالی که او پنهان است؟
هوش مصنوعی: اگر تا زمانی که جانم با من است، جانم را به او تقدیم کنم، او بدون من وجود ندارد و در این حال بهتر است که من بدون او زندگی نکنم، چون واقعاً این وضعیت زیانبار است.
هوش مصنوعی: به او گفتم در مرتبهٔ وصل، در جایگاه من بمان، اما او پاسخ داد: ای سلیم (شخصی که در اینجا به نیکی رسیده)، من برای تو جایی یافتهام که شایستهات است و آن آستان (درگاه) محبوب است.
هوش مصنوعی: در جلوی در من، او مرا در حالتی میبیند که در خاک و خون افتادهام و با رقیب درگیر هستم، و با تمسخر میگوید که این شخص همان کسی است که میگویید.
هوش مصنوعی: او (رقیب) ادعا میکند که خون و مال خاقانی متعلق به اوست، اما من تأیید میکنم و میگویم که واقعاً همینطور است و او همینگونه است.
هوش مصنوعی: مردی که عشق او را از صمیم دل درک کند، باید در این ماجرا تردید نداشته باشد؛ زیرا او در این زمان، بهترین و بالاترین فرد است و ویژگیهای خاصی دارد.
هوش مصنوعی: وحید الدین، عالم بزرگی است که به عنوان حجت حق شناخته میشود و او پناهگاه روح و وجود من، همچنین مراد و استاد من است.
هوش مصنوعی: پروردگارا، در چشمهای پر از اشک من چه خوابی دارد که اینقدر میریزد؟ و در موی زیبا و پیچیدهاش چه جذابیتی هست که مرا اینقدر دچار حیرت کرده؟
هوش مصنوعی: در لبهای او، که مانند لعل (که به معنی سنگ قیمتی است) زیبا و سرخ است، احساس و شور و هیجان وجود دارد. خدایا، بفرما این چه نوع بیآبی است که در دل این رنگها نهفته است و به نظر میرسد که آنچه در اینجا آب (بهرهٔ جان و احساس) نامیده شده، به اندازهٔ کافی نیست.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به ریختن خون مردم اشاره دارد که پس از آن سرخی بر دامن شخص مورد نظر (شاید یک شخصیت مهم) نشسته است. شاعر میگوید این سرخی، رنگی عادی نیست، بلکه خون خالص و ناب است که نشاندهندهٔ عواطف و رنجهای عمیق مردم است.
هوش مصنوعی: چشمهای مست او مانند کباب است؛ اشتیاق و آرزویش به دلها بیتوجهی میکند. یعنی آن آرزو و خواسته، بسیار شگفتانگیز و جذاب است.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به این نکته اشاره میکند که شحنه (نگهبان یا حافظ) پیوند و وصال محبوب، از جان و روح آدمی طلب خراج (بهای) میکند. محبوب آنقدر به او نزدیک است که دیگر در این دنیا نمیماند، چرا که میداند همه چیز در این دنیا فانی و خراب است.
هوش مصنوعی: گاه انسان دچار تغییرات شدید روحی و احساسی میشود؛ از شوق و سرمستی به سوز و حسرت میافتد. ای مردم، از آنچه میگویید و میپندارید، فریب نخورید، زیرا ذات انسانها مستعد خیانت است، در حالی که خوی واقعی آنها همچون حرارت خورشید است.
هوش مصنوعی: من تشنهٔ وصال او هستم، ولی آن وعدههای نادرستی که به من دادند، چگونه میتواند سیرابم کند وقتی که میدانم همهٔ آنها فقط یک سراب هستند و واقعی نیستند؟
هوش مصنوعی: ای کاش یک بار هم به زحمت میافتادی و نگاهی به من میانداختی تا ببینی چه درد و غمی در دل تاریک من خاقانی وجود دارد و چقدر تحمل این درد سخت است.
هوش مصنوعی: اگر از زندگی او هنوز درخششی یا نفسی باقی مانده باشد، آن تنها به خاطر ستایش و مدح صاحب و مالک رقاب است که باعث روشنایی و جلا در زندگی من شده است.
هوش مصنوعی: صاحب و مالک جانها و سرودههای آزادگان، آن کسی است که در آستان او، دل من آزاد و رها شده است.
هوش مصنوعی: عاشقان تو برای عشق تو به زمین و خون میافتند و به سختی میسازند، اما من کی هستم که در کوچهٔ عشق تو به این وضعیت دچار شوم؟
هوش مصنوعی: اگر تو به من دستور دهی، جانم را در اختیار فرمانت قرار میدهم؛ اگر تو خود را محکم نگهداری، کسانی که گردنکشان هستند، گردنشان را خم میکنند.
هوش مصنوعی: غمزگانت (دشمنان و حسودان) قصد دارند به من آسیب بزنند و من در غم تو، فقط سایهای از خودم باقی ماندهام. آیا این دشمنی و کینه را از پیراهن من جستجو میکنند؟
هوش مصنوعی: آه و نالههای من آنقدر شدید و درخشان شده که حتی افراد نابینا در تاریکی شب، از نور سوزش آهم، سر سوزن را هم میتوانند ببینند.
هوش مصنوعی: چشم من از دوری معشوق به شدت دچار سفیدی و کوری شده است، اما دل من همچنان تیره و غمگین مانده است؛ وقتی پرده را از جلوی پنجرهها کنار میزنند، خانهها هم تاریک و غمانگیز میشوند.
هوش مصنوعی: تو با افراد بد و خیانتکار مدارا کردی، در حالی که من برای تحمل غم دوریات در این بزم حضور دارم و آنها فقط شراب روشن مینوشند.
هوش مصنوعی: خودت را از رسم بدعهدان دور نگهدار و به نیکی رفتار کن، چون که درد دل عاشقان را با ستم و بیوفایی میافزایند و دشمنی بدون دلیل را ترویج میدهند.
هوش مصنوعی: در هر زمان در محلهٔ تو، خاقانی (شاعر) مانند دیگران، کسی هست که جانش را در خطر میاندازد و به خاطر عشق تو خود را آمادهٔ مرگ میکند.
هوش مصنوعی: برای آنها که به دنبال آسایش از دیوانگیها هستند، تا وقتی که در سایهٔ حمایت تو، ای پیر و سرور، به مانند خطی افسونگر، شعر مدح تو را بخوانند و در عین حال به حفظ جان و آرامش خود بپردازند.
هوش مصنوعی: نایب ادریس عثمان عمر، کسی است که از نسل او حکومت و مسندهای مسیحی تأسیس شده و به همین دلیل حیات و زندگی من به برکت او شکوفا و پویاست.
هوش مصنوعی: چشمانم اشک میریزد و لبهایم در آتشِ درد غم میسوزد. اگر بخواهی به انصاف قضاوت کنی، جان من به خاطر غم تو در خطر است.
هوش مصنوعی: چون آسمان غم تو را بر دل من گذاشت، صبرم به مانند قلعهای است که هر شب به آسمان تبدیل میشود به خاطر غمت.
هوش مصنوعی: هر زمانی که میگویی از عشق من جان دادهای، این سخن هم برای من مهم است و هم در واقع خودم را نگران جانم میکنم به خاطر غمت.
هوش مصنوعی: اگرچه هیچ چیز از زیبایی تو نصیبم نیست، ولی چشم من گویی در مرغزاری سرشار از گلهای ارغوانی است که نشان از غم و اندوه من دارد.
هوش مصنوعی: غم من چنان شدید است که هرچقدر هم زعفران موجب شادی شود، باز هم نمیتواند بهاندازهٔ اندوه من باشد، زیرا آن رخ زیبا (که اشاره به محبوب دارد) همچون زعفرانِ زردرنگ و خوشبوست و غم من از زیبایی او بسیار بیشتر است.
هوش مصنوعی: سینهام پر از درد و رنجی است که نمیدانی، اکنون راه اصلی و اصلیترین مشکل من، غم من است.
هوش مصنوعی: وقتی که از لبت بوسه میخواهم، برای این بوسه، آنچه در کیسه دارم (یعنی دارایی و ارزشهایم) برای زیبایی روی تو خواهد بود که ناشی از غمت است.
هوش مصنوعی: کسی که به خاطر عشق تو طلا پراکنده میکند را نمیشناسم، اما میدانم که خاقانی (شاعر) جانش را به خاطر غم تو میدهد.
هوش مصنوعی: اگر از وضعیت من باخبر بودی، هرگز مرا نمیبخشیدی، چون حال من در دست مجلس و در مورد عشق به تو روایت میشود و این موضوع ناشی از غم توست.
هوش مصنوعی: اگر من برهان زردشتی (یعنی دلایل و نشانههای دین زردشتی) بیاورم، همین کافی است که این شخص استاد و معلم من است و دین من را تشکیل میدهد.
هوش مصنوعی: هنر او همیشه قصر فضیلتها را میآراید و نام او بهطور مداوم سایهای بزرگ و باعظمت بر سر دیگران میاندازد.
هوش مصنوعی: هرچند که من نیز در دانش و آگاهی با او برابرم، اما او به قدری در کارهایش نیکو و کارآمد است که همچون آسمان، همواره زیبایی و نظم میآورد.
هوش مصنوعی: چشم زخمی را که دیده است، اقبالها (نیکیها و خوشبختیها) به او روی میآورد، همچنان که بزرگی و مقام او بر چشمهٔ خورشید میتابد و بر آن تأثیر میگذارد.
هوش مصنوعی: آسمان به خاطر او، خود را به خاک میمالد، چون چرا تختهٔ خاکی که بر سر زحل (کیوان) قرار دارد، هر لحظه ساخته نمیشود؟
هوش مصنوعی: این خطر، که خاک را به وجود آورده و از کبریا (عظمت خدا) بر سه عنصر اصلی (آب، خاک، آتش) تأثیر گذاشته، تا قیامت ادامه دارد و همواره برقرار خواهد بود.
هوش مصنوعی: حرمت کسی که مشیت و ارادهاش به اصل و منبعی از آهن و استحکام وابسته است، هرگز از بین نمیرود، زیرا آتش نمیتواند محلی را که آهن در آن گداز پیدا میکند، همیشه سوزانده یا خراب کند.
هوش مصنوعی: وقتی دست او به قلم بیفتد، مانند این است که آفتاب هر بار به علامت برج حوت میتابد. درواقع، این اشاره به زیبایی و تاثیر کار او دارد، بهگونهای که هر بار با هنر خود، نشانهای تازه و درخشان خلق میکند.
هوش مصنوعی: از آن نوازشها که دل مجروح من از آنها برخوردار است، جانم همواره از مدح او آهنگی دلنواز و خوش میسازد.
هوش مصنوعی: به خاطر ستایشهای او، جوانان زیبارو را شاداب و زنده مییابم، بهگونهای که هر بار با چهرهاش، عشق را دوباره به نمایش میگذارد.
هوش مصنوعی: نام نیک او را به عنوان اساس و پایه قرار میدهم، زیرا در روز قیامت (نفخ صور) زمین خواهد شکافت و این بنیاد (نام نیک) هرگز شکسته نخواهد شد.
هوش مصنوعی: از طریق یک تقویم، میتوان حاکمیت یکصدساله را مشاهده کرد، در حالی که یک کودک یکروزه هم میتواند تحت تاثیر آموزش او، از علم نجوم و مهندسی بهرهمند شود.
هوش مصنوعی: تا زمانی که او (امام وحیدالدین) بر این جهان مسلط است، اجرام آسمان از آسمان جدا شدهاند و آن دو پیر نحس (سرنوشت یا بدبختی) از ترس او رفتهاند.
هوش مصنوعی: این بیت بیانگر آن است که همت و اراده او (امام الشارع) به قدری بالا است که حتی فلک و ابزارهای رسمی مانند لوح و قلم در برابر مقام و عظمت او چیزی نیستند و فقط یک جزئی از دفتری برای احترام او به شمار میآیند.
هوش مصنوعی: خاقانی میگوید در علم و دانش کسی را مانند او نمیبینم، نه در هیچ قارهای و نه حتی در یک منطقه خاص.
هوش مصنوعی: شرف و مقام کلک، که به معنای قلم است و نماد دانش و هنر، به خاطر تیغ (قدرت و زور) زیر سلطه قرار گرفت. اما به هر حال مرتبه و مقام اسمعیل (که به احتمال زیاد اشاره به مقام والای او در علم و ادب دارد) با تسلیم و وفاداری به وجود او افزایش یافته است.
هوش مصنوعی: چشمانت چیزی نمیبینند، نگاه کن به چهرهاش، گویی کسی سیب را شکافته باشد و نیمی از آن به آسمان رفته است.
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که خاقانی به شجرهنامه و نسبنامهٔ عثمان و ابراهیم اشاره میکند و بیان میدارد که نسب عثمان از کافی و عمر به او بازمیگردد. او با دقت و احترام در حال بررسی و شمردن ریشههای خانوادگی عثمان است.
هوش مصنوعی: عیسوی به معنی چیزی که به مسیحیت نسبت دارد، و احمد هم اشاره به پیامبر اسلام دارد. در اینجا، شاعر به جمال و شکوه امام وحیدالدین ابومفاخر عثمان اشاره میکند و میگوید که او مانند مسیح (عیسوی) یا احمد (پیامبر اسلام) نورانی و دوستداشتنی است، و چشمها به شادی و زیبایی او مانند خواب عروسهای در حال خوشی مینگرند.
هوش مصنوعی: به او و به همه مردم جهان خوشا باشد که نوروز برمیگردد و من و تقویم او تجدید میشویم.
هوش مصنوعی: هرگاه که روز او را تبریک میگویم، شک نکن که آسمان به این دعا آمین میگوید و پاسخ مثبت میدهد.
هوش مصنوعی: چشمزخم تو همچون دزدی است که از جانم میرباید. آنقدر که خود را فدای تو میکنم و اولین زخم را از ایمانم فرود میآورم.
هوش مصنوعی: در زمانی، دنیا از فتنهها و آشفتگیها به دور بود، اما با آمدن موی سیاه تو، فتنهها و مشکلات به وجود آمد.
هوش مصنوعی: ما از عشق تو کاری از دستمان برنمیآمد و روزگار با بدبختیهای جدید روبهرو شد. زمانه همچنان ما را آزار میدهد و مشکلات بیشتری به زندگیمان میافزاید.
هوش مصنوعی: زندگی تو با ما چه روزی را سپری کرده بود که به خاطر کشتار ما، مسیر جدایی و دوری از تو پیش آمد؟
هوش مصنوعی: دلهای ما پیش از این، در حالت ماتم و غم بودند، مانند جشن عروسی، تا این که ناگهان خبر شحنهای (نظامی) آمد و غم و اندوه، جان ما را دربرگرفت.
هوش مصنوعی: به قدری ناله و فریاد کردم که صدای من به آسمان رسید و به نظر میرسد که خالق متعال نیز در این میان تأثیری پذیرفته و از ماجرای غمانگیز ما باخبر شده است.
هوش مصنوعی: از نفس سرد من میتوان چراغی روشن کرد و از گرمای نالهام هزاران شمع روشن میشود.
هوش مصنوعی: ای خاقانی، تو چگونه از غرقاب و عذابهای غم میگریزی، در حالی که من به شدت در خطر و طوفان این غم غرق شدهام؟
هوش مصنوعی: دل من که از بارگاه تو محروم شد، به طور بیسروسامان و آشفته، از درگاه تو دور رفت و دیگر نمیتواند به آستان پرعظمت ایران (که اشاره به مقام والای صدر ایران دارد) بازگردد.
هوش مصنوعی: سروری که به واسطه ارتباط نزدیک و خویشاوندی به من نسبت داده میشود، هم اکنون پسر عم من و هم داماد من است.
هوش مصنوعی: خاک پای تو باعث روشنی چشمها میشود و هر صبح بوی تو به روح و جان انسان آشنایی میدهد.
هوش مصنوعی: محبت و زیبایی توست که سبب رنج و آزار دیگران را فراهم میکند و کسی که قادر به تحمل این دردها باشد، به آرامش و خوشبختی واقعی دست مییابد.
هوش مصنوعی: تو دوباره از محبت دست کشیدهای و دیده میشود که لبهای تو آلوده به گناه است. من نمیدانم چه بگویم، اما خود لبهایت گواهی میدهند بر این وضعیت.
هوش مصنوعی: غم و اندوه زندگیام به شدت افزایش یافته است. ای دریاب، به کار و حال من توجه کن تا شاید فرصتی برای زندگی و بخت من به وجود آید که نور و روشنایی به من بدهد.
هوش مصنوعی: برای رسیدن به وصال و نزدیکی به تو به کوی تو آمدهام، حالا چگونه ممکن است که بخت من مثل روز، از گدایی (حقارت) خیر و نیکی به من برساند؟
هوش مصنوعی: در لحظهای که در فراق و امید وصال به سر میبرم، گاهی احساس میکنم کلاه خود را در حسرت میزنم و گاهی طعمی از پادشاهی و بزرگی را تجربه میکنم.
هوش مصنوعی: اگر محنت و رنجی به من میدهد، از عشق ناامید میشوم، زیرا آن عشق به من مقام و سلطنت میدهد.
هوش مصنوعی: خاقانی میگوید که آماده است جان خود را در ازای پول (رشوت) به ایام (روزهای زندگی) بدهد، اما اگر این کار او را از غم و ناراحتی نجات دهد و روزی خوش را به او ببخشد.
هوش مصنوعی: غم چه معنایی دارد، وقتی که تو به من وحی میکنی و باعث میشوی که در ستایش او، نشانهای معجزهآسا به من میدهی؟
هوش مصنوعی: عقد دولت او را نمیتوان قطع کرد تا زمانی که آب، آتش، خاک و باد از یکدیگر جدا شوند. به بیان دیگر، ثبات و پیوستگی حکومت او به حدی محکم است که هیچ چیز نمیتواند آن را از هم بپاشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.