آن ماه دوهفته کرده عمدا هر هفت
آمد بر خاقانی و عذرش پذرفت
ناچار که خورشید سوی ذره شود
ذره سوی خورشید کجا داند رفت
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
آن ماه دوهفته کرده عمدا هر هفت
آمد بر خاقانی و عذرش پذرفت
ناچار که خورشید سوی ذره شود
ذره سوی خورشید کجا داند رفت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این رباعی، خاقانی از آمدنِ معشوقِ آراسته و ماهروی به نزد خود و پذیرفتهشدن عذرش سخن میگوید. سپس این دیدار را توجیه میکند: همانگونه که ذره نمیتواند به خورشید برسد و خورشید است که بر ذره میتابد، عاشقِ ناچیز نیز به معشوق دسترسی ندارد و این معشوق است که از سر لطف به سوی او میآید.
هوش مصنوعی: آن معشوقِ چون ماه شب چهارده، که آگاهانه خود را با «هفت قلم» آرایش کامل کرده بود، نزد خاقانی آمد و عذر او را پذیرفت. شاعر با «دوهفته» و «هفت» بازی لفظی کرده است.
هوش مصنوعی: ناگزیر خورشید است که به سوی ذره میآید، زیرا ذرهٔ ناچیز چگونه میتواند به سوی خورشید برود؟ یعنی شاعرِ ناتوان نمیتوانست به نزد معشوق برود و لطف معشوق بود که او را به سوی شاعر آورد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.