غم عمری که شد چرا نخورم
غم روزی ابلهانه خورم
بر سر روزی ارچه در خوابم
من غم خواب جاودانه خورم
وقت بیماری از اجل ترسم
نه غم چیز و آشیانه خورم
چار دیوار چون به زلزله ریخت
چه غم فوت آستانه خورم!
موش گوید که چون درآید مار
غم جان نه، دریغ خانه خورم
درد دل بود و درد تن بفزود
تا کی این درد بیکرانه خورم
چون ننالم که در خرابی دل
غم تن و اندوه زمانه خورم
اسب نالد که در بلای لگام
غم مهماز و تازیانه خورم
ای طبیب از سفوفدان کم کن
کو نقوعی که در میانه خورم؟
چند با دانهٔ دل بریان
گِل بریان و بادیانه خورم؟
من چو موسی ز ضعف کند زبان
گِل چو دندان پیر شانه خورم؟
طین مختوم و تخم ریحان بس
مار و مرغم که خاک و دانه خورم؟
بس بس از دانه، مرغ خواهم خورد
مرغ مالنگ و باسمانه خورم
یک دکانی فُقاع اگر یابم
بدلِ شربت سه گانه خورم
شربت مرد از آن دل سنگین
چون شراب از دل چمانه خورم
فُقَعی کاری از دکان غمش
همچو تریاک از خزانه خورم
زان فقاعی که سنت عُمَر است
رافضی نیستم چرا نخورم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر بیمار، نخست از بیهودگی غم روزی در برابر غم عمر و مرگ میگوید و از دردهای پیاپی دل و تن و روزگار مینالد. سپس با لحنی شوخطبعانه از پزشک گله میکند که او را به خوردن گرد و گِل دارویی و دانهها واداشته است. در پایان خواستار گوشت مرغ و فقاع میشود و با کنایهای مذهبی میگوید چون رافضی نیست، از نوشیدن فقاع پرهیزی ندارد.
هوش مصنوعی: چرا برای عمری که از دست رفته غصه نخورم و از روی نادانی غم روزی و معاش را بخورم؟
هوش مصنوعی: هرچند دربارهٔ روزی بیخیال و در خوابم، اما غم مرگ را که خواب همیشگی است میخورم.
هوش مصنوعی: هنگام بیماری از مرگ میترسم و نگران مال و خانه نیستم.
هوش مصنوعی: وقتی زلزله چهار دیوار خانه را فروریخته، چرا غم از دست رفتن آستانهٔ در را بخورم؟ یعنی با رفتن اصل، غم فرع بیمعناست.
هوش مصنوعی: گویی موش بگوید وقتی مار به سوراخش درآمد، به جای غم جان، حسرت خانه را میخورم؛ و این نشان نادانی است.
هوش مصنوعی: پیشتر درد دل داشتم و اکنون درد تن هم بر آن افزوده شده؛ تا کی این درد بیپایان را تحمل کنم؟
هوش مصنوعی: چگونه ناله نکنم وقتی دلم ویران است و باز باید غم بیماری تن و اندوه روزگار را هم تحمل کنم؟
هوش مصنوعی: مانند اسبی که مینالد: گرفتار رنج لگامم و باز باید درد مهمیز و تازیانه را هم بکشم.
هوش مصنوعی: ای پزشک، از داروهای گردی که میدهی کم کن؛ کجاست شربت خیساندهای که میان آنها بنوشم؟
هوش مصنوعی: تا کی با دلی سوخته و بریان، گِل بریانشدهٔ دارویی و بادیان بخورم؟
هوش مصنوعی: من که مانند موسی از ناتوانی زبانم کند شده، آیا باید مثل دندانههای شانهٔ کهنه که گِل در خود میگیرد گِل بخورم؟
هوش مصنوعی: گِل مُهرشدهٔ دارویی و تخم ریحان دیگر بس است؛ مگر من مار یا پرندهام که خاک و دانه بخورم؟
هوش مصنوعی: دیگر از دانه بس است؛ میخواهم گوشت مرغ بخورم، از گونههای خوب مرغ.
هوش مصنوعی: اگر دکانی پر از فقاع بیابم، آن را به جای شربتهای سهگانهٔ پزشک مینوشم.
هوش مصنوعی: نوشیدنی مردانه را از دل سنگی کوزهٔ فقاع، همچون شراب از دل پیمانه مینوشم.
هوش مصنوعی: فقاعی را که فقاعفروش با دلسوزی فراهم کرده، همچون پادزهری گرانبها از گنجینه مینوشم.
هوش مصنوعی: فقاع را که به روایتی رسم و سنت عمر است، چرا ننوشم؟ من رافضی نیستم که آن را حرام بدانم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.