پسر داشتم چون بلند آفتابی
ز ناگه به تاری مغاکش سپردم
به درد پسر مادرش چون فروشد
به خاک آن تن دردناکش سپردم
یکی بکر چون دختر نعش بودم
به روشندلی چون سماکش سپردم
چو دختر سپردم به داماد گفتم
که گنج زر است این به خاکش سپردم
بماندم من و ماند عبدالمجیدی
ودیعت به یزدان پاکش سپردم
اگر کس نباشد پناهش به شروان
پناهش بس است آن خدا کهش سپردم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این مرثیه از فقدان فرزندش رشیدالدین میگوید و به تأثیر عمیق این حادثه بر زندگیاش اشاره میکند. او پسرش را که به مانند آفتاب تابان بود، به ناگاه از دست میدهد و در غم از دست دادن او به شدت میسوزد. به یاد او، پسرش را در خاک میسپارد و به مادر او نیز تسلیت میگوید. شاعر در نهایت به خداوند متکی است و امید دارد که فرزندش در سایه رحمت الهی قرار گیرد.
هوش مصنوعی: من پسری داشتم که مانند خورشید درخشان و بلند بود، اما ناگهان او را در چالهای تاریک دفن کردم.
هوش مصنوعی: چون پسرم به خاک سپرده شد، مادرش نیز به خاطر این مصیبت به شدت ناراحت و پریشان میشود و آن جسم دردناک او را به خاک میسپارم.
هوش مصنوعی: من جسمی پاک و باکره همچون دختر بودم که به روشنی دل، آن را به سپردم. اشاره به این دارد که پسرش را به خاک سپرده است و او را به خاطر نیکیهایش گرامی میدارد.
هوش مصنوعی: من دخترم را به داماد سپردم و به او گفتم که این دختر مانند گنج زری است و باید با محبت و احترام با او رفتار کند.
هوش مصنوعی: من تنها ماندم و عبدالمجیدی (فرزند خاقانی) نیز باقی ماند و پس از این، او را به خداوند پاک سپردم.
هوش مصنوعی: اگر کسی نباشد که او را در شروان پناه دهد، تنها پناهی که نیاز دارد، همان خدایی است که او را به او سپردهام.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.