یارب آن خال بر آن لب چه خوش است
بر هلالش نُقَط از شب چه خوش است
دهنش حلقهٔ تنگ زره است
نقطه بر حلقهٔ مَرکب چه خوش است
مه سپر کرده و شب ماه سپر
به سپر برزده کوکب چه خوش است
بر لبش خال ز گازم اثر است
اثر گاز بر آن لب چه خوش است
زلف دستارچه و غبغب طوق
زیر دستارچه غبغب چه خوش است
گوشوارش به پناه خَمِ زلف
خوشه در سایهٔ عقرب چه خوش است
دل در آن زلف معنبر چه نکوست
مرغ در دام معقرب چه خوش است
پشت دست آینهٔ روی کند
او بدان آینه مُعجب چه خوش است
سنبلش لرزد و گل خوی گیرد
آن خوی و لرزهٔ بیتب چه خوش است
بر درش حلقه به گوشم چو درش
از در آن ناله مرتب چه خوش است
کشت چشمش دل خاقانی را
او بدین واقعه یارب چه خوش است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل وصف پیدرپی زیباییهای یار است: خال لب، دهان تنگ، چهره، زلف، غبغب، گوشواره و عرق رخسار، که هر کدام با تشبیهی از ستارگان، زره و سپر یا دام بیان میشود و هر بیت با ردیف «چه خوش است» بسته میشود. شاعر خود را بندهٔ حلقهبهگوش درگاه یار میداند. در بیت پایانی کار به طنزی تلخ میکشد: چشم یار دل خاقانی را کشته و یار از این کار شادمان است.
هوش مصنوعی: خدایا، آن خال سیاه بر لب یار چه زیباست؛ گویی بر لبِ هلالمانندش نقطههایی از تاریکی شب نشسته است.
هوش مصنوعی: دهان کوچک یار مانند حلقهٔ تنگ زره است و خال کنار آن مثل نقطهٔ مرکّب (جوهر) بر آن حلقه است و چه زیباست.
هوش مصنوعی: چهرهٔ ماهمانند یار سپر شده و زلف شبرنگ نیز ماهِ رخ را سپر خود کرده است؛ ستارههایی که بر این سپر نشاندهاند (خالها یا دانههای عرق بر رخ) چه زیبایند.
هوش مصنوعی: خالی که بر لب یار است نشانهٔ گاز گرفتن من است؛ و جای این گاز بر آن لب چه دلنشین است.
هوش مصنوعی: زلف یار همچون دستمالی آویخته است و غبغبش مانند طوقی گرد گردن؛ غبغب او زیر آن دستمالِ زلف چه زیباست.
هوش مصنوعی: گوشوارهٔ یار در پناه پیچ زلفش پنهان است؛ گویی خوشهٔ ستارگان در سایهٔ برج عقرب قرار گرفته و چه زیباست.
هوش مصنوعی: دل عاشق در آن زلف خوشبو چه خوش نشسته است؛ مانند پرندهای که در دامی پیچدرپیچ چون دُم عقرب گرفتار شده باشد.
هوش مصنوعی: یار پشت دست درخشانش را آینهٔ چهرهٔ خود میکند و با آن آینه از زیبایی خویش در شگفت و خودپسند است و این حال او چه دلنشین است.
هوش مصنوعی: زلف سنبلمانندش میلرزد و گونهٔ گلگونش عرق میکند؛ این عرق و لرزه که از تب نیست چه زیباست.
هوش مصنوعی: من بر درگاه یار مانند حلقهٔ خود در، حلقه به گوش و بندهٔ او هستم؛ و نالهای که پیوسته از آن در برمیخیزد (نالهٔ در یا نالهٔ من بر آن در) چه خوش است.
هوش مصنوعی: چشم یار دل خاقانی را کشت؛ خدایا، او از این ماجرا چه شادمان و سرخوش است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.