خاکم که مرا منی نیابی
بادم که مرا تنی نیابی
هیچم به عیار تو دو جو کم
گر بر محکم زنی نیابی
دشمن کامم ز دوستداریت
وز من دم دشمنی نیابی
چون من تو شدم تو زی مغان شو
کآنجا توئی و منی نیابی
چون سایه مرا به تیرگی جوی
کهاندر ره روشنی نیابی
گفتی که چه نامی از دلت پرس
کز من صفت منی نیابی
نقش الحجر دل تو نامم
جز عاشق گلخنی نیابی
بار دل من توئی که جز گل
بار گل خوردنی نیابی
در سینهٔ آتشین طلب دل
کهاندر بر سوسنی نیابی
دل تافته شد مجوی ازو صبر
کز آتش آهنی نیابی
پیروزهٔ چرخ را از آهم
جز رنگ خُماهنی نیابی
خاقانی را چنان مکن گم
کآنگه که طلب کنی نیابی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از فنای خود در معشوق سخن میگوید: خاک و باد شده، منیّت ندارد، تمامعیار است و با وجود شادی دشمنان، دشمنیای با یار ندارد. سپس از سوز دل، گداختگی صبر و آهی که آسمان را تیره کرده یاد میکند. در پایان هشدار میدهد که معشوق خاقانی را چنان از دست ندهد که دیگر نتواند او را بیابد.
هوش مصنوعی: من مانند خاک افتاده و فروتنم و در من خودبینی و منیّتی نمییابی؛ مانند باد بیجسم و سبک شدهام و تنی در من نمییابی.
هوش مصنوعی: اگر مرا بر سنگ محک بزنی، به اندازهٔ دو جو هم از عیاری که تو میخواهی کمتر نمییابی؛ یعنی در عشق تو تمامعیار و خالصم.
هوش مصنوعی: به سبب دوستی تو چنان گرفتار شدهام که دشمنان به کام دل خود رسیدهاند، اما با این همه از من نفسی از دشمنی با تو نمیبینی.
هوش مصنوعی: اکنون که من در تو فانی شده و تو شدهام، تو به کوی مغان برو؛ زیرا در آنجا «من» و «تو» و دوگانگی وجود ندارد.
هوش مصنوعی: مرا مانند سایه در تاریکی جستوجو کن، چون در راه روشنی مرا پیدا نمیکنی؛ یعنی از شدت فنا و تیرهروزی در روشنی دیده نمیشوم.
هوش مصنوعی: از من پرسیدی نامت چیست؛ این را از دل خودت بپرس، زیرا در من دیگر نشانی از خودی و هستی نمییابی.
هوش مصنوعی: نام من مانند نقشی بر سنگ، در دل سخت تو ماندگار حک شده است و در آن جز «عاشقِ گلخننشین» و خوار نامی نمییابی.
هوش مصنوعی: تو تنها بار و میوهٔ دل منی؛ همانگونه که میوهٔ خوردنیِ گل جز خود گل نیست، حاصل دل من هم جز تو چیزی نیست.
هوش مصنوعی: دل عاشق را در سینهٔ پرآتش جستوجو کن، زیرا در آغوش سوسنِ سرد و خاموش دلی نمییابی.
هوش مصنوعی: دلم در آتش عشق گداخته است، پس از آن صبر و پایداری مخواه؛ چون آهنی که در آتش باشد سختی آهن را ندارد.
هوش مصنوعی: از دود آه من، آسمان فیروزهرنگ را جز به رنگ تیرهٔ سنگ خماهن نمیبینی.
هوش مصنوعی: شاعر به معشوق میگوید: خاقانی را چنان از خود دور و نابود مکن که روزی که بخواهیاش دیگر پیدایش نکنی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.