چه روح‌افزا و راحت‌باری ای باد
چه شادی‌بخش و غم‌بُرداری ای باد
کبوتروارم آری نامهٔ دوست
که پیک نازنین‌رفتاری ای باد
به پیوند تو دارم چشمْ روشن
که بوی یوسف من داری ای باد
به سوسن‌بوی و توسن‌خوی تُرکم
پیام راز من بگزاری ای باد
بگوئی حال و باز آری جوابم
که خاموشِ روان‌گفتاری ای باد
به خاک پای او کز خاک پایش
سرم را سرمهٔ چشم آری ای باد
به زلف او که یک موی از دو زلفش
بدزدی و به من بسپاری ای باد
من از زلفش سخن راندن نیارم
تو بر زلفش زدن چون یاری ای باد
دلم زنهاریَ است آنجا، در آن کوش
که باز آری دل زنهاری ای باد
گر او نگذارد آوردن دلم را
درو آویزی و نگذاری ای باد
چنان پنهانی و پیداست سحرت
که خاقانی توئی پنداری ای باد
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل، شاعر به باد به عنوان یک پیام‌رسان نیکو خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که پیام عشق و آرزوهایش را به معشوق برساند. شاعر از روح‌افزایی و شادی‌بخشی باد سخن می‌گوید و از او تقاضا دارد تا حال او را به معشوق بگوید و اگر ممکن است، پاسخی از او بیاورد. او به زیبایی معشوق و موهایش اشاره می‌کند و از باد می‌خواهد که دلیلی برای پیوندش با او باشد. شاعر در نهایت از باد می‌خواهد که به او کمک کند تا دلش را به معشوق برساند، حتی اگر او نخواهد.
هوش مصنوعی: ای باد، تو چقدر نشاط‌آور و مایهٔ راحتی هستی! تو همچنین چقدر شادی را به ارمغان می‌آوری و غم را از دل‌ها می‌زدایی!
هوش مصنوعی: من همانند کبوتر در پیامی از دوست عاشقانه‌ام هستم، ای باد، که تو حامل چنین پیام دلنشینی هستی.
هوش مصنوعی: من به خاطر رابطه‌ام با تو، امیدوار و خوشحالم، زیرا تو بوی یوسف را به من می‌رسانی، ای باد.
هوش مصنوعی: ای باد، با بوی خوش سوسن و رفتار نازک‌خوی ترکم، پیام مخفی و راز من را به او برسان.
هوش مصنوعی: ای باد، حال من را بگو و جوابی به من برسان که تو همواره سکوت می‌کنی و نمی‌گویی.
هوش مصنوعی: ای باد، به خاک پای او که سرم را به خاطر خاک پایش به جای سرمهٔ چشمم بگذاری، بیا و این کار را بکن.
هوش مصنوعی: اگر تو بتوانی یک تار موی زلف او را بدزدی و به من بدهی، ای باد، بسیار خوشحال خواهم شد.
هوش مصنوعی: من نمی‌توانم درباره زلف او صحبت کنم، تو که باد هستی و همواره در حرکت، می‌توانی به زلف او بگویی، مثل یک یار.
هوش مصنوعی: دل من در آنجا به شدت در شک و تردید است، تو ای باد، تلاش کن که دل را از این حالت رها کنی و به آرامش برسانی.
هوش مصنوعی: اگر دل من را به او نرسانی و بگذار نروم، باید دلم را در دل او آویزان کنم و به آنجا نروم، ای باد.
هوش مصنوعی: سحر تو به‌قدری واضح و درعین‌حال پنهان است که گویا خود خاقانی هم متوجه آن نیست، ای باد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.