نه دل از سلامت نشان میدهد
نه عشق از ملامت امان میدهد
نه راحت دمی همدمی میکند
نه محنت زمانی زمان میدهد
قرار جهان بر جفا دادهاند
مرا بیقراری از آن میدهد
دو نیمه کنم عمر با یک دلی
که از نیم جنسی نشان میدهد
همه روز خورشید چون صبحدم
به امید یک جنس جان میدهد
فلک زین دو تا نان زرد و سپید
همه اجری ناکسان میدهد
به خوش کردن دیگ هر ناکسی
به گشنیز دیگ آن دو نان میدهد
مرا چشم درد است و گشنیز نیست
تو را توتیا رایگان میدهد
مگو کاسمان میدهد روزیم
که روزی ده آسمان میدهد
فلک خاک بیزی است خاقانیا
که روزیت ازین خاکدان میدهد
خود او را همین خاکدان است و بس
کز این میستاند بدان میدهد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از بیقراری دل، رنج عشق و جفاپیشگی جهان شکوه میکند و از نایابیِ دوستی یکدل مینالد. سپس آسمان را سرزنش میکند که خورشید و ماه را همچون دو نان خرج فرومایگان میکند و به او حتی داروی سادهای نمیدهد. در پایان نتیجه میگیرد که روزیدهندهٔ حقیقی خداوند است و آسمان تنها خاکبیزی است که از این خاکدان میگیرد و به آن میدهد.
هوش مصنوعی: نه دلم نشانی از آرامش و سلامت دارد و نه عشق مرا از سرزنش و ملامت در امان میگذارد.
هوش مصنوعی: نه آسودگی حتی لحظهای همراه من میشود و نه رنج و سختی لحظهای مهلت و فرصتی به من میدهد.
هوش مصنوعی: بنیاد و قرار جهان را بر ستم نهادهاند و همین است که مرا بیقرار و ناآرام کرده است.
هوش مصنوعی: اگر دوستی یکدل بیابم که حتی اندکی همدلی و همسنخی نشان دهد، حاضرم عمرم را با او دو نیم کنم و نیمی را به او ببخشم.
هوش مصنوعی: خورشید نیز همهٔ روز، مانند سپیدهدم که دم برمیآورد، در آرزوی یافتن یک همجنس و همدم جان میکند و میسوزد؛ یعنی یار همدل حتی برای خورشید نایاب است.
هوش مصنوعی: آسمان این دو قرص نان زرد و سفید، یعنی خورشید و ماه، را همه به عنوان مزد و جیرهٔ فرومایگان میبخشد.
هوش مصنوعی: آسمان برای خوشطعم کردن دیگ هر فرومایهای، آن دو نان (خورشید و ماه) را همچون گشنیزِ دیگ او خرج میکند؛ یعنی همهٔ نعمت خود را صرف آسایش ناکسان میکند.
هوش مصنوعی: من چشمدرد دارم و حتی گشنیزی (که دارویی ساده برای چشم بود) برایم نیست، اما به تو (فرومایه) توتیای گرانبها را رایگان میدهد.
هوش مصنوعی: نگو که آسمان روزی مرا میدهد، زیرا روزی را آفرینندهٔ آسمان، یعنی خداوند، میدهد.
هوش مصنوعی: ای خاقانی، آسمان مانند خاکبیزی است که روزی تو را از همین خاکدانِ دنیا بیرون میکشد و میدهد.
هوش مصنوعی: خود آسمان هم داراییای جز همین خاکدان ندارد؛ از یکی میگیرد و به دیگری میدهد، پس بخشنده و صاحب حقیقی نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
به یک قطره آب جان میدهد
روان میستاند روان میدهد
سلامی که جان را روان میدهد
به بوی خوشش یار جان میدهد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.