کوی عشق آمد شد ما برنتابد بیش از این
دامن تر بردن آنجا برنتابد بیش از این
در سر بازار عشق از جان و جان گفتن بس است
کاین قدر سرمایه سودا برنتابد بیش از این
بر امید کشتن اندر پای وصلش زنده‌ام
پر نیازان را تمنا برنتابد بیش از این
بر سر کویش ببوسیم آستان و بگذریم
کاستان تنگ است ما را برنتابد بیش از این
ما به جان مهمان زلف او و او با ما به جنگ
کاین شبستان زحمت ما برنتابد بیش از این
رشتهٔ جان تا دو تا بود انده تن می‌کشید
چون شد اکنون رشته یکتا برنتابد بیش از این
دل ز بستان خیال او به بوئی خرم است
مرغ زندانی تماشا برنتابد بیش از این
با بلورین جام بهر می مدارا کردمی
چون شکسته شد مدارا برنتابد بیش از این
از سرشک خون حشر کردی مکن خاقانیا
عشق سلطان است، غوغا برنتابد بیش از این
آب ما چون نیست روشن ظلمت ما خاکیان
بارگاه شاه دنیا برنتابد بیش از این
درد سر دادیم حضرت را و حضرت روح قدس
روح قدسی دردسرها برنتابد بیش از این
کعبه را یک بار حج فرض است و حضرت کعبه‌وار
حج ما هر هفته عمدا برنتابد بیش از این
نفس طاها راست یک شب قاب قوسین نزد حق
گر دو گردد نفس طاها برنتابد بیش از این
شخص انسان را ز حق یک نور عقلانی عطاست
روح ده دانست کاعضا برنتابد بیش از این
عید هر سالی دوبار آید که آفاق جهان
بستن آذین زیبا برنتابد بیش از این
آن سعادت بخش حضرت، بخش نارد کرد ازآنک
دیو را فردوس ماوی برنتابد بیش از این
خبث ما را بارگاه قدس دور افکند از آنک
خوک را محراب اقصی برنتابد بیش از این
ننگ ما زان درگه اعلا برون افتاد از آنک
کعبه پیلان را مفاجا برنتابد بیش از این
حضرت پاک از چو ما آلودگان آسوده‌اند
جیفه را بحر مصفا برنتابد بیش از این
شیر هشیار از سگ دیوانه وحشت برنتافت
نور جبهه شور عوا برنتابد بیش از این
نی عجب گر گاوریشی زرگر گوساله ساز
طبع صاحب کف بیضا برنتابد بیش از این
گرچه عفریت آورد عرش سبائی نزد جم
دیدنش جمشید والا برنتابد بیش از این
آری آری با نوای ارغنون اسقفان
بانگ خر سمع مسیحا برنتابد بیش از این
گرچه صهبا را به بید سوخته راوق کنند
بید را کاسات صهبا برنتابد بیش از این
از در خاقان کجا پیل افکند محمود را
بدره بردن پیل بالا برنتابد بیش از این
دست چون جوزاش دادی کلک زر چون آفتاب
گنج زر دادن به یغما برنتابد بیش از این
مشتری هر سال زی برجی رود ما را چو ماه
هر مهی رفتن به جوزا برنتابد بیش از این
ما شرف داریم و غیری نعمت از درگاه شاه
رشک بردن بهر نعما برنتابد بیش از این
گر ملخ را نیست بر پا موزهٔ زرین سار
ران او رانین دیبا برنتابد بیش از این
در حضور انعام دیدیم ار بغیبت نیست آن
وام احسان را تقاضا برنتابد بیش از این
طفل را گر جده وقت آبله خرما دهد
چون به سرسام است خرما برنتابد بیش از این
شاه جان بخش است و ما بر شاه جان کرده نثار
آب بفزودن به دریا برنتابد بیش از این
خسرو مشرق جلال الدین که برق خنجرش
هفت چشم چرخ خضرا برنتابد بیش از این
ایزد از تیغش پی مالک جحیمی نو کند
کان جحیم ارواح اعدا برنتابد بیش از این
کاشکی قدرت ز حلمش نوزمینی ساختی
کاین زمین گرزش به تنها برنتابد بیش از این
وز بن نیزه‌اش سر گاو زمین لرزد از آنک
ذره بار کوه خارا برنتابد بیش از این
کرم قز میرد ز بانگ رعد و تنین فلک
میرد از کوسش که آوا برنتابد بیش از این
دولتش را نوعروسی دان که عکس زیورش
دیدهٔ این زال رعنا برنتابد بیش از این
طالعش را شهسواری دان که بار هودجش
کوههٔ عرش معلا برنتابد بیش از این
رخش همت را ز گردون تنگ می‌بست آفتاب
گفت بس کاین تنگ پهنا برنتابد بیش از این
تا شد اقبالش همای قاف تا قاف جهان
کوه قاف ادبار عنقا برنتابد بیش از این
بوالمظفر حق نواز و خصم باطل پرور است
دور باطل حق تعالی برنتابد بیش از این
ظل حق است اخستان همتاش مهدی چون نهی
ظل حق فرد است، همتا برنتابد بیش از این
نام شه زان اول و آخر الف کردند و نون
یعنی اندر ملک طغرا برنتابد بیش از این
تا شد از ابر کرم سودا نشان هر مغز را
کس ز بحر طبع سودا برنتابد بیش از این
خاک پایش ز آب خضر و باد عیسی بهتر است
قیمت یاقوت حمرا برنتابد بیش از این
شه سلیمان است و من مرغم مرا خوانده است شاه
دانهٔ مرغان دانا برنتابد بیش از این
از مثال شه امید مردهٔ من زنده گشت
روح را برهان احیا برنتابد بیش از این
خط دست شاه دیدم کش معما خواند عقل
عقل را خط معما برنتابد بیش از این
نوک کلک شاه را حورا به گیسو بسترد
غالیه زلفین حورا برنتابد بیش از این
عقل را گفتم چگویی شاه درد سر ز من
برتواند یافت؟ گفتا برنتابد بیش از این
پس خیال شاه گفت از من یقین بشنو که شاه
گویدت برتابم اما برنتابد بیش از این
هم چنین از دور عاشق باش و مدحش بیش گوی
دردسر کمتر ده ایرا برنتابد بیش از این
زحمت آنجا چون توان بردن که برخوان مسیح
خرمگس را صحن حلوا برنتابد بیش از این
هم به جان شاه کز درگاه شاهان فارغم
حرص را دادن تبرا برنتابد بیش از این
شاید ار مغز زکام آلود را عذری نهند
کو نسیم مشک‌سا را برنتابد بیش از این
بر قیاس شاه مشرق کارسلان خان سخاست
دیدن بکتاش و بغرا برنتابد بیش از این
بر امید زعفران کو قوت دل بردهد
معصفر خوردن به سکبا برنتابد بیش از این
عمر دادم بر امید جاه وحاصل هیچ نی
مشک را دادن به نکبا برنتابد بیش از این
من همه همت بر اسباب سفر دارم مرا
در حضر ساز مهیا برنتابد بیش از این
خاطرم فحل است کو صحرا نورد آمد چو شیر
شیر بستن گربه آسا برنتابد بیش از این
زخم مهماز و بلای تنگ و آسیب لگام
فحل بر دست توانا برنتابد بیش از این
پیل را کز گرمسیر هند بیرون آورند
در خزر بودن به سرما برنتابد بیش از این
سنقرای را کز خزر با سرد سیر آموخته است
در حبش بردن به گرما برنتابد بیش از این
مدح شه چون جابجا منزل به منزل گفتنی است
ماندن مداح یکجا برنتابد بیش از این
شه مرا زر داد، گوهر دادمش زر را عوض
آن کرامت را مکافا برنتابد بیش از این
یک رضای شاه، شاه آمد عروس طبع را
از کرم کابین عذرا برنتابد بیش از این
تیر چرخ از نیزه وش کلک سپر افکند از آنک
هیچ تیغی نطق هیجا برنتابد بیش از این
من به مدح شاه نقبی برده‌ام در گنج غیب
بردن نقب آشکارا برنتابد بیش از این
کند پایم در حضور اما زبان تیزم به مدح
تیزی شمشیر گویا برنتابد بیش از این
از پس تحریر نامه کرده‌ام مبدا به شعر
معجز آوردن به مبدا برنتابد بیش از این
دادمش تصدیع نثر و می‌دهم ابرام نظم
دانم ابرام مثنا برنتابد بیش از این
از سر خجلت مرا چون آینه با آینه
خوی برون دادن به سیما برنتابد بیش از این
بر بدیهه راندم این منظوم و بستردم قلم
هیچ خاطر وقت انشا برنتابد بیش از این
چون تجاسر کرد خاطر مختصر کردم سخن
کاین تجاسر سمع اعلا برنتابد بیش از این
باد خضرای فلک لشکر گهش کاعلام او
ساحت این هفت غبرا برنتابد بیش از این
ملک و ملت را به اقبالش تولا باد و بس
کاهل عالم را تولا برنتابد بیش از این
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر در مدح ابوالمظفر شروان شاه، به تصویر کشیدن عشق و ارادت شاعر به شاه و بزرگی مقام او می‌پردازد. شاعر به توصیف مقام و فضایل شروان شاه پرداخته و بیان می‌کند که عشق و نیاز به او آنقدر عمیق و بزرگ است که به هیچ قیمتی قابل تحمل نیست. در این شعر، از نقش مثبت شاه به عنوان منجی و فراهم‌کننده آسایش و نعمت برای مردم سخن گفته می‌شود و شاعر بر آن است که، حتی در دشواری‌ها، محبت و ارادت به او قوت می‌گیرد. همچنین، شاعر در پایان بر فزونی محبت و ستایش خود و دیگران نسبت به شاه تأکید می‌کند و معتقد است که با این عشق، هر درد و زحمت دیگری به فراموشی سپرده می‌شود.
هوش مصنوعی: در کوی عشق، ما تحمل بیشتری نداریم و نمی‌توانیم بیشتر از این درد و رنج را تحمل کنیم. در آنجا، دامن خیس خود را کشیدن و بیشتر از این زحمت کشیدن نیز ممکن نیست.
هوش مصنوعی: در محلی که عشق به نمایش گذاشته می‌شود، صحبت کردن از جان و احساسات کافی است، چرا که دیگر نمی‌توان بیشتر از این بر این تجارت عشق سرمایه‌گذاری کرد.
هوش مصنوعی: من به امید رسیدن به وصالش زنده‌ام و از شدت نیاز، نمی‌توانم بیشتر از این خواهش کنم.
هوش مصنوعی: در درگاه و کنار کوی او، ما باید سر نهاده و آنجا را ببوسیم و سپس دور شویم، زیرا دلمان برای ادرار کُنسو و دور بودن از او تنگ شده و دیگر نمی‌توانیم بیش از این تحمل کنیم.
هوش مصنوعی: ما به خاطر زیبایی و جذابیت زلف او دیوانه و سردرگم هستیم، و او نیز با ما در حال نبرد است، زیرا این شبستان عشق و زحمت برای ما بیش از این قابل تحمل نیست.
هوش مصنوعی: تا زمانی که جان به دو رشته تقسیم شده بود، دل از اندوه جسم رنج می‌کشید، اما اکنون که فقط یک رشته باقی مانده است، دیگر نمی‌تواند این رنج را تحمل کند.
هوش مصنوعی: دل من از یاد او مانند باغی سرسبز و شاداب است، اما مثل پرنده‌ای در قفس، از نبود او نمی‌توانم بیشتر از این تحمل کنم.
هوش مصنوعی: من با جام بلورین برای نوشیدن شراب مدارا می‌کردم، اما وقتی این جام شکست، دیگر تحمل این وضعیت را ندارم و نمی‌توانم بیشتر از این تحمل کنم.
هوش مصنوعی: خاقانی به خاطر عشق به سلطان، از شدت احساساتش به اندازه‌ای اشک می‌ریزد که خون او را نیز به سر می‌آورد. این عشق و شور و غوغا آنقدر زیاد است که قابل تحمل‌تر از این نمی‌باشد.
هوش مصنوعی: آب ما مانند آب پاک و زلال نیست و تاریکی ما انسان‌های خاکی و ناتوان را کسی چون شاه دنیا نمی‌تواند تحمل کند و بیش از این را نباید تحمّل کند.
هوش مصنوعی: ما انواع مشکلات و سختی‌ها را برای فرشتگان و روح‌القدس پیش می‌آوریم، اما روح‌القدس تحمل این مشکلات و دردسرها را بیشتر از این نخواهد داشت.
هوش مصنوعی: حج فقط یک بار برای هر مسلمان واجب است، اما حضرت (ابوالمظفر شروان شاه) مانند کعبه است که هر هفته به او به طور عمدی توجه می‌شود و این توجه بیش از این تحمل نمی‌شود.
هوش مصنوعی: نفس حضرت محمد (طاها) در شب معراج به مقام قرب الهی رسید و نزد خداوند به اندازه‌ای نزدیک شد که به قوسین (دو کمان) تعبیر شده. اما اگر نفس او دو بار به این مقام نزدیک شود، دیگر نمی‌تواند این حد را بشکند و فراتر رود.
هوش مصنوعی: انسان از جانب خدا نوری از عقل و دانش دریافت کرده است که به او روحی بخشیده و اعضای بدن او بیشتر از این نمی‌تواند تاب بیاورد.
هوش مصنوعی: هر سال دو بار جشن و سرور برپا می‌شود، زیرا زیبایی که در جهان وجود دارد، نمی‌تواند بیش از این خود را زینت دهد.
هوش مصنوعی: آن ذات خوشبختی که سعادت را قسمت می‌کند، به خاطر آن که دیو (شخصیت منفی) نمی‌تواند به بهشت ما جایگاهی داشته باشد، این نعمت را به ما عطا کرد.
هوش مصنوعی: بدی‌های ما باعث شده که از بارگاه مقدس و والا دور شویم، زیرا حتی خوک نیز نمی‌تواند به محراب قدس برسد.
هوش مصنوعی: ننگ و عیب ما از آن جایگاه عالی از بین رفته است، به خاطر اینکه کعبه که جایگاه مقدسی است، نتواند زائری که به فطرت ناپاک است را بپذیرد.
هوش مصنوعی: حضرت پاک (خدا یا پیامبران) از ما آدم‌های آلوده به گناه راحت و دور هستند. دریا (موجودی پاک و بی‌آلایش) نمی‌تواند جیفه (چیزی که آلوده و کثیف است) را به خود بگیرد و نباید بیش از این چنین آلایشی را تحمل کند.
هوش مصنوعی: شیر باهوش از ترس و وحشت سگ دیوانه دوری می‌کند و نور چهرهٔ شورانگیز عوا (شخصی) بیش از این نمی‌تواند تحمل کند.
هوش مصنوعی: تعجبی ندارد اگر سازنده‌ای مانند زرگر (طلاکار) با کمک نعمت‌های طبیعی و خلاقیت خود، گوساله‌ای (نماد شکوه و زیبایی) بسازد، چرا که دیگر چنان طبع خلاق و توانمندی که از او سر می‌زند، از این فراتر نخواهد رفت.
هوش مصنوعی: هرچند که عفریتی از آسمان‌ها، همانند سبا، نزد جمشید (شاه بزرگ و پرآوازه) آمده است، اما زیبایی او (جمشید) به گونه‌ای است که هیچ زیبایی دیگری را نمی‌تواند تحمل کند و بالاتر از آن نمی‌تواند باشد.
هوش مصنوعی: واقعیت این است که با نغمه‌های دل‌انگیز اسقف‌ها، صدای خر (نشانه‌ای از کم‌خوردی یا بی‌اعتنایی در مسیحیت) به درستی تا این حد مورد توجه و ارزشیابی قرار نمی‌گیرد.
هوش مصنوعی: هرچند که می‌توان با سوزاندن بید، شراب را از آن به دست آورد، اما بید نمی‌تواند مثل شراب در کاسه باقی بماند و بیشتر از این نمی‌توان با آن کار کرد.
هوش مصنوعی: از درگاه خاقان (پادشاه) نمی‌توان از قدرت و عظمت او، همانند یک فیل، در برابر محمود (پادشاه معروف) به سادگی عبور کرد و مقام و اعتبار او را نادیده گرفت. در اینجا، شاعر به اوج مقام و توانمندی خاقان اشاره می‌کند که هر گونه جسارت و تهاجم به او غیر ممکن است.
هوش مصنوعی: اگر دستت را مانند جوزا (یکی از نشانه‌های فلکی) به من دهی، کلک زر (نوشتن زیبا) مانند آفتاب، هیچ‌گاه نمی‌توانم گنج زر را به یغما (به راحتی) بدهم و فراتر از این نمی‌توانم عمل کنم.
هوش مصنوعی: هر سال مشتری (سیاره‌ای که به نوید و خوشی مشهور است) به برج جوزا (برجی از زودیاک که نماد خوشبختی و برکت است) می‌رود و ما در هر ماه به مانند ماه‌های زیبا و درخشان، به خوبی و زیبایی می‌درخشیم و نمی‌توانیم از این حالت برتر برویم.
هوش مصنوعی: ما به خاطر وجود و شرافت خود از نعمت‌های درگاه شاه برخورداریم و توانایی این را نداریم که دیگران نسبت به این نعمت‌ها حسد ورزند یا از آنها بهره‌مند شوند.
هوش مصنوعی: اگر ملخ (حیوانی بی‌ارزش) بر پاهایش موزه‌های زرین نداشته باشد، پس روپوش زربفت (دیبا) او هم نمی‌تواند مورد توجه قرار گیرد و بیشتر از این هم نمی‌توان به او اهمیت داد.
هوش مصنوعی: اگر در حضور لطف و عطا باشید، نمی‌خواهید آن وام احسان که به شما داده شده را از دیگران بخواهید، زیرا در غیاب آن لطف، چنین خواسته‌ای جایز نیست.
هوش مصنوعی: اگر کودک را در زمانی که هنوز کوچک است، خرما بدهند، او به اندازهٔ کافی از آن نمی‌تواند بخورد و مثل کسی که به بیماری سرسام (جنون) مبتلا شده، نمی‌تواند بیشتر از این برگیرد.
هوش مصنوعی: شاه، بخشندهٔ جان و زندگی است و ما برای او جان خود را نثار کردیم. آب، اگر به دریا بیفزاید، دیگر نمی‌تواند افزایش بیشتری داشته باشد.
هوش مصنوعی: خسرو مشرق جلال الدین (که اشاره به شاهی بزرگ دارد) به قدری پرتوان و با شکوه است که حتی درخشش خنجرش نیز از زیبایی آسمان سبز (چرخ خضرا) فراتر می‌رود.
هوش مصنوعی: خداوند به خاطر تیغ او (ابوالمظفر شروان شاه) برای مالک جحیم (مردی که عذاب ابدی را تدارک می‌بیند) نوین‌ترین عذاب را مقرر می‌دارد، چرا که اگر جحیم (عذاب) بر ارواح دشمنان او تاثیر بگذارد، بیشتر از این برنمی‌تابد.
هوش مصنوعی: ای کاش توانی از خوی صمیمت و بردباری او می‌ساختی، چرا که این زمین به تنهایی تاب تحمل قدرت و شدت او را ندارد و نمی‌تواند بیشتر از این فشار را تحمل کند.
هوش مصنوعی: از نوک نیزه‌اش زمین به شدت لرزه می‌افتد، چون اگر ذره‌ای از سنگ عظیم کوه خارا (کوهی سخت) بتواند این‌قدر فشار بیاورد، طاقت لرزش بیشتری را ندارد.
هوش مصنوعی: کرم قز (حشره‌ای زرد رنگ) از صدای رعد به شدت می‌میرد و صدای آسمان (فلک) نیز از صدای طبل او جان می‌دهد؛ زیرا صدای او طاقت شنیدن ندارد و بیشتر از این قابل تحمل نیست.
هوش مصنوعی: دولت او را مانند یک عروس زیبا می‌داند که زیبایی‌اش چنان است که چشم هر جوان رعنا و خوش‌بر و رو به آن نمی‌تواند بیشتر از این نگاه کند.
هوش مصنوعی: سرنوشت او را مانند یک شاهزاده با ویژگی‌های برجسته‌ای بدان که بار سنگین مسئولیتش به اندازه‌ای بزرگ است که کوه‌های عرش معلی (کوهی در آسمان) توان تحمل آن را ندارند.
هوش مصنوعی: اسب همت او (شروان شاه) از آسمان، به تنگی نمی‌تواند به ذات خود ادامه دهد، چرا که آفتاب (نشان بزرگی و نور او) می‌گوید که این حد و مرز نمی‌تواند بیشتر از این باشد.
هوش مصنوعی: وقتی اقبال و بخت ابوالمظفر شروان شاه به او رو کرده، او به اندازه‌ای بالا رفته که قاف، کوه معروفی که در افسانه‌ها به آنجا مرغ عنقا زندگی می‌کند، صعود کرده است و بدبختی و شوم‌خویی هرگز به او نمی‌تواند نزدیک شود.
هوش مصنوعی: ابوالمظفر، که نیکوکار و یاری‌دهندهٔ حق است، و نیز دشمن پرورش‌دهندهٔ باطل محسوب می‌شود. دور باطل هرگز نمی‌تواند بر نور حق غلبه کند و این وضعیت بیشتر از این تداوم نخواهد داشت.
هوش مصنوعی: مهدی، فردی است که وجودش سایه‌ای از حق و حقیقت است و اگر فرد دیگری را برتر از خود ببیند، آن سایه نمی‌تواند بیشتر از این دوام آورد.
هوش مصنوعی: در نام پادشاه، حرف اول و آخر آن را الف و نون قرار دادند، بدین معنی که در سرزمین طغرا شایسته‌تر از او وجود ندارد.
هوش مصنوعی: تا از ابر بخشش، خوشی و سخاوت نمایان شد، کسی از عمق وجود و طبیعت زیبای خود، از محبت و احساسات مثبت بیشتر از این نمی‌تواند خرج کند.
هوش مصنوعی: خاک پای ابوالمظفر شروان شاه به اندازهٔ آب زنده‌کنندهٔ خضر (که جان می‌دهد) و نفس عیسی (که معجزه می‌کند) ارزشمندتر است و قیمت یاقوت قرمز (حمرا) از این بالاتر نمی‌رود.
هوش مصنوعی: سلیمان، پادشاهی است که من به عنوان پرنده‌ای به او نسبت داده شده‌ام و این شاه، یعنی سلیمان، مرا از میان پرندگان خردمند انتخاب کرده است. ارزش و مقام او از این بیشتر نیست.
هوش مصنوعی: امید من از شایستگی‌های پادشاه زنده شد و روح من را نجات داد؛ این زندگی دوباره برتر از آن چیزی است که دیگر نتوان به آن رسید.
هوش مصنوعی: من نوشته‌ای از دست شاه را دیدم که عقل آن را به‌سختی درک کرد و دیگر از این بیشتر نمی‌تواند فهمید.
هوش مصنوعی: نوک قلم شاه مانند حوری در گیسوی او بسته شده است و غالیه (عطر) زلف‌های او بیش از این طاقت عقل را نخواهد داشت.
هوش مصنوعی: به عقل گفتم که آیا شاه می‌تواند از دردسرهای من خلاص شود؟ عقل در پاسخ گفت که او بیشتر از این تحمل نمی‌کند.
هوش مصنوعی: عقل به من گفت که شاه از تو شنیده و به تو می‌گوید که می‌تواند تو را تحمل کند، اما بیشتر از این نمی‌تواند تحمل کند.
هوش مصنوعی: از دور او را دوست داشته باش و از او مدح و ستایش بیشتری بکن، اما به او زحمت و دردسر کمتری اضافه کن که او دیگر از این بیشتر نمی‌تواند تحمل کند.
هوش مصنوعی: باید چه تحملی کرد در جایی که مسیح بر سر سفرهٔ حلاوت نشسته و خرمگس (دورهٔ خوشی و لذتی که در آن قرار داریم) بیش از این تاب نمی‌آورد.
هوش مصنوعی: تنها برای جان شاه، که از درگاه شاهان دور است، حرص و تمنا را رها کرده‌ام و نمی‌توانم بیشتر از این از خود بی‌تابی نشان دهم.
هوش مصنوعی: اگر کسی که دچار زکام است، عذری برای خود داشته باشد، مانند اینکه نتواند بوی خوش نسیم مشک‌سا را تحمل کند، نمی‌تواند بیشتر از این از آن عذر استفاده کند.
هوش مصنوعی: شخصی به نام کارسلان خان در مقایسه با شاه مشرق دیده می‌شود که از دیدن بکتاش و بغرا، دو فرد دیگر، بیشتر از این نمی‌تواند شگفت‌زده شود. درواقع، او دیگر تحمل دیدن زیبایی و عظمت آنها را ندارد.
هوش مصنوعی: خوردن معصفر (زردچوبه) برای تقویت دل، امیدی به زعفران دارد، اما آن بهتر از خوردن سُکبایی (نوعی گیاه بی‌خاصیت) نیست و چیزی فراتر از این نمی‌تواند انتظار داشت.
هوش مصنوعی: من تمام عمرم را صرف رسیدن به مقام و ثروت کردم، اما به هیچ چیز نرسیدم. دادن مشک به کسی بی‌فایده است، او نمی‌تواند بیشتر از این نپذیرد.
هوش مصنوعی: تمام تلاشم را به آماده‌سازی برای سفر معطوف کرده‌ام و نمی‌توانم در کارهای روزمره و زندگی عادی بیشتر از این تأخیر کنم.
هوش مصنوعی: خاطرم مانند یک اسب نر بزرگ و قوی است که توانایی حرکت در صحرا را دارد و مانند شیری شجاع و نترس است؛ بنابراین، به راحتی نمی‌تواند از کارهای کوچک و ناچیز بترسد.
هوش مصنوعی: زخمی که از مهار و فشار لگام اسب قوی به دست تو می‌رسد، دیگر از آن تحمل نمی‌کند و نمی‌تواند بیشتر از این طاقت بیاورد.
هوش مصنوعی: فیل را که از مناطق گرمسیر هند خارج می‌کنند، نمی‌تواند در سردی خزر دوام بیاورد و بیش از این در آنجا نخواهد ماند.
هوش مصنوعی: پرنده‌ای از نوع سنقر که در خزر زندگی می‌کند و در سرما تربیت شده، اگر به مناطق گرمسیری حبش برده شود، دیگر توانایی تحمل آن را نخواهد داشت.
هوش مصنوعی: مدح کردن پادشاه به مانند جابجایی از یک مکان به مکان دیگر است و چنین مداحی نمی‌تواند برای مدت طولانی در یکجا باقی بماند.
هوش مصنوعی: شاه به من زر و گوهر بخشید و من هم در عوض آن بخشش، کرامت و بزرگی را از او درخواست کردم و انتظار ندارم که بیشتر از این هم به من عطا کند.
هوش مصنوعی: شاه با لطف و کرم خود، عروس طبع (شاعر) را به وجد آورد و این رضایت او باعث می‌شود که دیگر از عذرا (عاشق و معشوق) چیزی بیشتر از این نتوان برداشت.
هوش مصنوعی: تیر آسمان بر اثر نیروی خط برخود زخم زده و سپر را به زمین می‌زند، زیرا هیچ شمشیری نمی‌تواند در برابر این فضا و نطق درختان و موجودات در کنار حیات، تاب بیاورد.
هوش مصنوعی: من در ستایش شاه به اعماق گنجینه‌های پنهان رفته‌ام، اما این موضوع به‌راحتی قابل‌فهم و آشکار نیست.
هوش مصنوعی: من به حضور شاه قدم می‌گذارم، اما زبانم در مدح و ستایش او تند و تیز است، مانند تیزی شمشیر که دیگر نمی‌تواند بیش از این بایستد.
هوش مصنوعی: من پس از نوشتن نامه، آغاز شعر را آغاز کرده‌ام تا معجزه‌ی شعر را به مبدأیی که نشانه‌ی الهی است، بیاورم. دیگر از این بیشتر نمی‌توانم چنین کاری کنم.
هوش مصنوعی: من به او نوشته‌ای گیرا در نثر دادم و حالا نیز شعری در نظم به او تقدیم می‌کنم، زیرا می‌دانم این شعر دوصدای خاصی را در خود دارد و نمی‌توان آن را بیشتر از این به تأخیر انداخت.
هوش مصنوعی: به خاطر شرم و خجالت، نمی‌توانم خودم را مانند آینه‌ای که منعکس‌کنندهٔ تصاویر است، بیشتر از این در برابر تو به نمایش بگذارم.
هوش مصنوعی: من این شعر را بداهه سرودم و قلم را به روی کاغذ راندیم، اما در این شرایط، روح و حالم به من اجازه نمی‌دهد بیشتر از این بنویسم.
هوش مصنوعی: وقتی که ذهنم جرأت کرد و به افکار عمیق و بزرگ پرداختم، توانستم صحبت کنم، ولی می‌دانستم که این افکار بلند نمی‌توانند بیشتر از این در بستر شنیدار جا بگیرند.
هوش مصنوعی: آسمان با رنگ سبز و بشارت‌هایش مانند لشکری است که به میدان آمده و علامت‌های پیروزی او (ابوالمظفر شروان شاه) در این هفت گنبد آسمانی دیده نمی‌شود.
هوش مصنوعی: با توجه به اقبال و خوش شانسی ابوالمظفر شروان شاه، ملک و ملت به او وابسته و پیوسته هستند و هیچ عالم و دانایی هم نمی‌تواند از این موقعیت و تاثیر او فراتر رود.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
همین شعر » بیت ۵
ما به جان مهمان زلف او و او با ما به جنگ
کاین شبستان زحمت ما برنتابد بیش از این
خاکِ کویت زحمت ما برنتابد بیش از این
لطف‌ها کردی بتا، تخفیفِ زحمت می‌کنم
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.