بس وفا پرورد یاری داشتم
بس به راحت روزگاری داشتم
چشم بد دریافت کارم تیره کرد
گرنه روشن روی کاری داشتم
از لب و دندان من بدرود باد
خوان آن سلوت که باری داشتم
گنج دولت می‌شمردم لاجرم
در هر انگشتی شماری داشتم
خنده در لب گوئی اهلی داشتی
گریه در بر گویم آری داشتم
من نبودم بی‌دل و یار این چنین
هم دلی هم یار غاری داشتم
آن نه یار آن یادگار عمر
بس به آئین یادگاری داشتم
راز من بیگانه کس نشنیده بود
کاشنا دل رازداری داشتم
هرگز از هیچ اندهم انده نبود
کز جهان انده گساری داشتم
انده آن خوردم که بایستی مرا
کاندر انده اختیاری داشتم
آن دل دل کو که در میدان لهو
از طرب دلدل سواری داشتم
پیش کز بختم خزان غم رسید
هم به باغ دل بهاری داشتم
بارم انده ریخت بیخم غم شکست
گرنه باری بیخ و باری داشتم
نی بدم آتش ز من در من فتاد
کاندرون دل شراری داشتم
کس مرا باور ندارد کز نخست
کار ساز و ساز کاری داشتم
من ز بی‌یاری چو در خود بنگرم
هم نپندارم که یاری داشتم
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به مرثیه خانواده‌اش می‌پردازد و از وفا و یاری‌هایی که در زندگی داشته یاد می‌کند. او به تلخی‌های زندگی و تیره شدن روزگار اشاره می‌کند و از اندوهی که بر او سایه انداخته سخن می‌گوید. در عین حال، او به یادگاری‌هایی که از دوستان و یارانش دارد اشاره می‌کند و خنده و گریه‌های گذشته را به یاد می‌آورد. شاعر حسرت بر یاری و دل‌دلی که نداشته را به تصویر می‌کشد و از غم و اندوهی که ناشی از فقدان یارانش است، صحبت می‌کند. به نظر می‌رسد او در نهایت به تنهایی و بی‌یاری خود اشاره می‌کند و این تجربه را به عنوان بار سنگین زندگی‌اش می‌داند.
هوش مصنوعی: دوستی که وفاداری‌ام را پروراند و نگهداری کرد، موجب خوشی و آرامش در روزگارم بود.
هوش مصنوعی: چشم بد، باعث شد که کارهایم تلخ و ناخوش شود، وگرنه من کارهای روشنی داشتم و موفقیت‌هایی را تجربه کرده‌ام.
هوش مصنوعی: از زیبایی‌ها و خوشی‌هایی که در گذشته تجربه کرده‌ام، خداحافظی می‌کنم، زیرا دیگر آن زندگی خوش و آسوده را ندارم.
هوش مصنوعی: در گذشته، ثروت و دولت را برای خود می‌شمردم و به همین خاطر در هر انگشت علامتی از آن داشتم.
هوش مصنوعی: تو مثل کسی بودی که بر لبانش خنده‌ای وجود دارد، اما در دل، غمی بزرگ نگه داشته است و من هم این وضعیت را برای خودم داشتم.
هوش مصنوعی: من دلی به یار نداشتم و بی‌دل بودم، اما در گذشته چنین یاری و دلی را داشتم که به اندازهٔ غارها بزرگ و تاریک بود.
هوش مصنوعی: یار و یادگاری که من دارم، به اندازهٔ عمر من با ارزش نیست و شایستهٔ یادآوری و حفظ نیست.
هوش مصنوعی: راز من را هیچ کس نمی‌دانست و من هم به خوبی می‌دانستم که چگونه دل خود را از رازها پر کنم.
هوش مصنوعی: هرگز از هیچ‌یک از اندوه‌هایم غمگین نبوده‌ام، زیرا از دنیا رهایی از غم را تجربه کرده‌ام.
هوش مصنوعی: من غمی را خوردم که باید می‌خوردم، زیرا در غم، اختیار بر عهدهٔ خودم بود.
هوش مصنوعی: دل من کجا رفته است که در میدان خوشی و لذت، از شادی و سرخوشی به راحتی می‌گذرانده‌ام؟
هوش مصنوعی: غمی به سراغم آمده که باعث خشک شدن و پژمرده شدن دلم شده، در حالی که قبلاً دلی شاداب و پر از سرزندگی داشتم.
هوش مصنوعی: غم و اندوه بر من باریده و دل مرا شکسته است، و اگر درخت زندگی‌ام (بیخ) سالم و قوی بود، می‌توانستم بار دیگری را تحمل کنم.
هوش مصنوعی: آتش عشق و احساس از وجود من به درون خودم افتاده است، زیرا در قلبم شعله‌ای از عشق وجود داشته است.
هوش مصنوعی: هیچ‌کس حرف مرا باور نمی‌کند که من از ابتدا استعداد و توانایی (در کار و هنر) داشتم.
هوش مصنوعی: وقتی به درون خودم نگاه می‌کنم و احساس تنهایی و بی‌پشتیبانی می‌کنم، حتی تصور نمی‌کنم که یاری داشتم.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دوش بس خوش روزگاری داشتم
تا سحر در بر نگاری داشتم
تا برآمد الصلات از پشتِ بام
دست در بوس و کناری داشتم
بر جمالش از لبِ می گونِ او
[...]
من نمیگویم که کاری داشتم
یا چو تو، بر دوش، باری داشتم
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.