یاسیف ناظرة کصبح مسفر
سفر الصباح نهعم صباحا و اسفر
یخفی و یبدی الصبح لونا خائلا
لعذارها فخیالها المتنفر
خضب الصباح الجو صبغ حنائها
او وشم انملها بعینی مبصر
عن مقلة الافاق کحل ظلامها
محت السماء بطلها المتقطر
کان الوثیر علی السماء منشرا
فاکتن فی کم الصباح المشعر
کحشاش مائدة المسیح نجومها
و بدا الصباح کراهب متسحر
فکانه ابتلع الحشاش و مااکتفی
خاشرق عاد بذا الرغیف الاصفر
یا نور کل حدیقة علویة
بل نور احداق الرواق الاخضر
یا خیر خاضبة النجوم بکورها
ادراک حرف اذا ولست بکور
یا شبه یوسف فرت عن سجن الدجی
تالله هیت لک اقربی لاتنفر
یا ابهر النور المسیح جلیسه
ارضیت ان الدهر یقطع ابهر
دمعی صدید عن جروحی فی‌الحشا
بل ذاب روحی فی الهوی هافا نظر
جرح الحشا حاشاک حش حشاشتی
لا تنکری جرح الحشا لا تنکر
شکوای من شروان شرواها الشفا
عودی الی ثغر السعاده واذکر
اشتاق وجهک ان اقبل جلسة
یدی الامیر و لیس ذا بمسیر
و اراکما متقابلین بموضع
یا آیة الرحمن هل هو منظری
ابارض باب‌الباب راضک رایض
فعدوت طور الصافنات الضمر
ام برج کسری صاغ حلیک صائغ
فکسرت طرف الغانیات السفر
خلع الامر علیک ابهی خلعة
فرفلت مضحاکا بانضر منظر
زویت لک الدنیا کانک فی‌الوری
من ظل ظل الله ذکر المفخر
ودنی لک الاقصی کانک فی‌الوغا
من سیف سیف الدین برق الجوهر
خضع الوری لمظفربن محمد
و محمد فاق الوری بمظفر
قطب الملوک الغرقاطبة غدا
شمسا مشارقة قلوب العسکر
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به وصف ویژگی‌های سلطان عادل، مظفر بن محمد، می‌پردازد و او را همانند صبح زیبایی می‌داند که نورش همه جا را روشن کرده است. او به زیبایی ظاهری و باطنی سلطان اشاره می‌کند و او را به یک نور در باغ‌های بهشتی تشبیه می‌کند. شاعر از جراحت‌های قلبی خود سخن می‌گوید و در عین حال به عشق و اشتیاقش نسبت به سلطان تأکید می‌کند. همچنین بر پیروزی سلطان و تأثیر او بر دل‌های مردم و مقامش در میان دیگر پادشاهان می‌پردازد. در نهایت، سلطان را قطب و خورشید قلوب می‌نامد که همه به او خضوع می‌کنند و او از همه برتر است.
هوش مصنوعی: ای شمشیری که مانند صبح روشنی بخش و نمایان هستی، صبح را از خواب بیدار کن و آن را روشن کن.
هوش مصنوعی: صبح رنگی رازآلود و پنهان را از زیر چادرش نمایان می‌کند و در واقع، تصویر او، به خاطر زیبایی‌اش، عاری از زشتی است.
هوش مصنوعی: صبح، آسمان را با رنگ حنای انگشتانش آراسته است، یا مثل نقش و نگاری که با نوک انگشتان بر چهره‌اش زده‌اند، در چشم بیننده نمایان می‌شود.
هوش مصنوعی: چشم‌اندازهای دور با تیرگی‌ها زینت می‌یابند، چرا که آسمان با نگاهی چون رنگدانه‌ی سیاه، دلخوشی و زندگی خود را در این زرق و برق کم‌نور پنهان کرده است.
هوش مصنوعی: در اینجا، شاعر به وصف آسمان می‌پردازد و می‌گوید آسمان مانند فرشی گسترده و زیبا است که در آن، سپیده‌دم، نور روز را به چشم می‌آورد. به عبارت دیگر، صبح مانند جامه‌ای با رنگ‌های زیبا در آسمان پخش شده است.
هوش مصنوعی: گویی ستاره‌های آسمان بر سفرهٔ مسیح قرار گرفته‌اند و صبح، مانند راهبی است که در حال سحر است.
هوش مصنوعی: او (خدا) مانند مسیح که در معجزه‌اش گندم را می‌بلعید، حشاش (محتسب) را بلعید و با این حال خاشق عاد (آنکه روزی را در شرافت و عزت می‌شمارد) از این نان زرد (نان معجزه) سیر نشد.
هوش مصنوعی: ای روشنی تمام باغ‌های الهی، تو نور چشمان رواق سبز هستی.
هوش مصنوعی: ای بهترین ستاره‌های آسمان، تو روشن‌ترینی که در بامداد به چشم می‌آیی، اما تو به صورت یک ستاره درخشان، هنوز نتوانسته‌ای حروف و معانی را به خوبی درک کنی.
هوش مصنوعی: ای شبیه یوسف که از زندان شب فرار کردی، سوگند به خدا، آرزو می‌کنم که به من نزدیک شوی و از من دور نشوی.
هوش مصنوعی: ای درخشان‌ترین نور مانند مسیح، آیا راضی هستی که زندگی گذران، تو را از زندگی جدا کند؟
هوش مصنوعی: من دلم از دردهایی که در درونم دارم، پر از اشک است؛ اما این اشک‌ها نمی‌توانند عمق غم و عشق مرا نشان دهند، بلکه روح من در عشق ذوب شده است.
هوش مصنوعی: زخم دل حاشا که بگویی زخم نمی‌زند، از احساسات من به رنج دل‌سوزی نکن، زخم دل را انکار نکن.
هوش مصنوعی: شکایت من از شروان را بپذیر و به منویی خوشی و شادی برگرد، و همیشه به یاد داشته باش که با من خوب رفتار کنی.
هوش مصنوعی: چهرهٔ تو را می‌پرستم و آرزوی دیدن آن را دارم، اما نشستن در کنارت، که جایگاه امیر است، به این آسانی نیست.
هوش مصنوعی: تو را می‌بینم که در مکانی، همچون آیه‌ای از رحمان، رو در روی هم نشسته‌اید. آیا این دیدار، مناظر زیبای طبیعت را یادآور نیست؟
هوش مصنوعی: در زیر درختی در باغ، تو را خوشحال می‌سازم و بعد به سوی کوه‌های سفید اسب‌ها می‌روم.
هوش مصنوعی: امروز قصری که به نام کسری (پادشاه بزرگ ایرانی) معروف است، زینت تو را به‌گونه‌ای زیبا طراحی کرده‌اند که گویی سازندگانش در شکستن جان‌های عاشقان (غنایات) آن را به اثری هنری تبدیل کرده‌اند.
هوش مصنوعی: بر تب و تاب و زیبایی تو، لباس فرمانروایی را به بهترین شکل به تن کرده‌اند و با چهره‌ات که شاداب و زیباست، همگان را به شگفتی وا می‌داری.
هوش مصنوعی: دنیا به تو چنان رو کرده است که گویی در میان مردم، در سایهٔ سایه خدا قرار داری و این یادکرد تو، نشان افتخار است.
هوش مصنوعی: برای تو دنیا دور از تو مانند این است که تو در میدان نبرد، از شمشیر سیف‌الدین، درخشان‌تر از جواهر باشی.
هوش مصنوعی: مردم به سلطان عادل، مظفر بن محمد، تسلیم شده و محمد (به عنوان ایشان) از دیگران در مقام و شرافت برتر است.
هوش مصنوعی: سلطان مظفر بن محمد، محور و قهرمان پادشاهان است و همچون خورشیدی می‌درخشد که دل‌های سپاهیان را روشن می‌کند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.